ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..
دانلود و پخش آنلاین رایگان از اپلیکیشن سینمافریک بسیار آسان و پرسرعت, قابل استفاده و نصب در سیستم های اندرویدی شامل گوشی, تبلت و تلوزیون های اندرویدی دانلود اپلیکیشن از سایت و صفحه اینستاگرام ما
‫آنچه در سریال «منشأ» گذشت!
‫اینجا همه در مورد این حرف می‌زنن
‫که چقدر از مرگ می‌ترسن.
‫خب، من فکر نمی‌کنم که مرگ
‫بدترین اتفاقیه که ‫اینجا ممکنه بیفته.
‫وقتی توی خرابه‌ها چشمم سیاهی رفت،
‫تقریباً یه‌جور بود که انگار رفتم یه جایی.
‫بعدش صدای اون بچه‌ها رو شنیدم. ‫داشتن اون کلمه رو داد می‌زدن.
‫«انگویی».
‫درخت بطری‌ها برای میراندا خیلی مهم بود.
‫دربارۀ این درخت، یه سری رویا می‌دید.
‫ممکنه یه جایی توی این تاریخ‌ها و عددها،
‫نکتۀ کلیدی‌ای وجود داشته باشه ‫برای چیزی که باید در جریانش قرار بگیریم.
‫هیچ بچه‌ای در کار نیست.
‫چرا هست. ‫ولی بچۀ تو نیست.
‫الجین، تو رو خدا!
‫فاطمه گم شده.
‫ یه گروه تجسس تشکیل می‌دیم.
‫شاید فاطمه الآن اون بیرون ‫مشغول انجام یه کاریه که به ما کمک می‌کنه.
‫فکر کنم که اون حالش خوب می‌شه.
‫آخرین بار اون رو بیرون کلبه دیدیمش.
‫که می‌شه اینجا.
‫پس افرادمون باید تمام منطقه رو پوشش بدن.
‫چه داخل و چه اطراف شهر رو! ‫از اینجا و اینجا باید حرکت کنن.
‫داشته چیکار می‌کرده؟
‫چی؟
‫اونجا توی کلبه، ‫داشته چیکار می‌کرده؟
‫سلام.
‫به نظرم الجین خبر داره.
‫فکر کنم اون می‌دونه که فاطمه کجاست.
‫[منشأ] ‫[فصل سوم، قسمت دهم]
‫♪ وقتی فقط یه پسربچه بودم ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم ♪ ‫♪ «در آینده چطور آدمی میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی خوشتیپ میشم؟» ♪ ‫♪ «یعنی پولدار میشم؟» ♪
‫♪ اون بهم این جواب رو داد: ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ الآن خودم بچه‌دار شدم ♪
‫♪ اونا از پدرشون می‌پرسن ♪ ‫♪ «در آینده چطور آدمی میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی خوشتیپ میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی پولدار میشم؟» ♪
‫♪ با لطافتِ تمام، بهشون میگم: ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه می‌شه ♪
‫♪ هر چی باید بشه می‌شه ♪
‫مترجمین: ‫مریم صرافها و محمد سید
‫تلگرام مترجمین: ‫ @maryamsarafhaa / @GoodBadUgly
‫گفت حالش خوبه و ‫فقط همین مهمه.
‫در این باره خیلی با آرامش حرف می‌زد. ‫بهم گفت نباید بترسم.
‫ببینین، نمی‌دونم گندکاری بالا آورده
‫یا اینکه واقعاً ‫یه چیزی توی اینجا داره باهاش حرف می‌زنه.
‫- الان کجاست؟ ‫- توی خونۀ اشتراکی.
‫شما دو تا برید اونجا ‫و مطمئن بشین که از اونجا تکون نخورده باشه.
‫- باشه، تو می‌خوای چیکار کنی؟ ‫- فقط برید.
‫فکر می‌کنی تا الان فاطمه رو پیدا کردن؟
‫امیدوارم که همینطور باشه.
‫ویکتور، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مامانت خورد زمین.
‫چی؟
‫ممنونم عزیزم.
‫چی شده؟
‫- من خوبم، من خوبم. ‫- مطمئنی؟
‫آره، آره.
‫من پسر سفید پوش رو دیدم.
‫- جداً؟ ‫- آره.
‫- چی بهت گفت؟ ‫- حرفاش خیلی کمکی نکرد.
‫- بیا بریم سمت غذاخوری. ‫- دلم نمی‌خواد.
‫مامان و بابا می‌خوان حرف بزنن، ‫زود باش.
‫- می‌خوای بیای؟ ‫- نه.
‫یالا، من گشنمه.
‫اون دختر کوچولو ‫ما رو برد سمت انبار زیرزمینی.
‫ویکتور هم اونجا بود. ‫خیلی ناراحت بود.
‫یه چیزی دربارۀ مامانش یادش اومده بود.
‫همینطور دربارۀ شبی که مامانش رفت.
‫وقتی که بغلش کردم...
‫- حس کردم میراندا هم اونجاست. ‫- منظورت چیه؟
‫نمی‌دونم چطور باید بگم...
‫ولی می‌تونستم حضورش رو حس کنم.
‫حضورش رو توی اون اتاق حس می‌کردم.
‫و بعد من رو برد به شبی که ‫اون اتفاق‌ها افتاده بود،
‫شبی که بچه‌هاش رو تنها گذاشت.
‫شبی که رفت توی درخت.
‫پس یعنی یه رویا دیدی؟
‫نه، نه، نه، نه.
‫اون رویا نبود. ‫خیلی بیشتر از این حرف‌ها بود.
‫یه جورایی، میراندا هم اونجا بود.
‫و سعی داشت یه چیزی بهم بگه.
‫مغازمون بسته است.
‫خودتم دلت می‌خواد حرفم رو بشنوی.
‫توهین نباشه جیم، ‫ولی به نظرم به اندازۀ کافی شنیدم.
‫ببین، من...
‫ببخشید که دیروز اونجوری اومدم اینجا.
‫نباید اینکار رو می‌کردم.
‫ترسیده بودم.
‫داره یه اتفاقایی برای خانوادم میفته که...
‫نمی‌دونم چجوری ازشون ‫در برابر این اتفاقا مراقبت کنم.
‫ولی راستش، ‫فکر می‌کنم، تو می‌دونی چیکار کنی.
‫حدس می‌زدم شاید اینجا باشی.
‫باید با من بیای بریم خونۀ اشتراکی.
‫الجین یکم عجیب غریب رفتار می‌کنه.
‫از وقتی که الیس بهم گفته...
‫اون بیچاره توی استرس زیادی بوده.
‫درضمن اون و تیلی خیلی باهم صمیمی بودن.
‫شاید اتفاقی که برای اون افتاده ‫دلیلش اینه که...
‫خب، نمی‌دونم...
‫به هر حال، ‫اون به الیس گفت که فاطمه و بچه‌اش...
‫می‌تونن دلیلی باشن ‫که ما به خونه برمی‌گردیم.
‫نه، به نظر آشنا نمیاد؟
‫می‌خوای من چیکار کنم؟
‫می‌خوام باهاش حرف بزنی، ‫کاری کن درک کنه که...
‫اگه داره با یه موجودی توی اینجا حرف می‌زنه
‫اون موجود نیت خوبی نداره.
‫تو بهتر از همه می‌دونی، باشه؟
‫فقط یادت باشه...
‫هی، چه خبر شده؟
‫الیس و کنی داخلن، ‫می‌گن الجین نباید از اونجا خارج بشه.
‫- آکوستا کجاست؟ ‫- هنوز اون بیرون در حال جست و جوئه.
‫اومدم ببینم کسی چیزی پیدا نکرده!
‫- چند نفر داخل خونه‌ان؟ ‫- نمی‌دونم.
‫یه چند نفری هستن. ‫بقیه هنوز دارن جست و جو می‌کنن.
‫ازت می‌خوام خونه رو تخلیه کنین.
‫وقتی که اون رسید به درخت...
‫خیلی نزدیک بود به...
‫ولی یکی از اون هیولاها ‫از توی جنگل اومد و...
‫- شروع کرد به خندیدن. ‫- و تو شاهد مُردن میراندا بودی.
‫تو هم قبلاً بهت الهام شده بود ‫درسته؟
‫اینجوری نبود.
‫بیشتر اینجوری بود که ‫چیزی می‌دیدم که...
‫نباید اونجا می‌بود.
‫مثل اون روزی که ‫من اون سرباز جنگ داخلی رو دیدم
‫ولی جوری نبود که انگار ‫من رفتم زمان جنگ داخلی.
‫این...این یکی فرق داره.
‫ببین، تو یه چیز جالب گفتی.
‫تو گفتی که حس کردی ‫میراندا سعی داشت که...
‫یه چیزی رو بهت بگه.
‫می‌دونم به نظر عقلانی نمیاد.
‫نه، عقلانی نیست. ‫اینجا کلاً عقلانی نیست.
‫خیلی‌خب، ‫عه...
‫قانون اول ترمودینامیک اینه که
‫انرژی نه به وجود میاد ‫و نه از بین می‌ره.
‫بلکه از یک شکل ‫به شکل دیگه تغییر پیدا می‌کنه.
‫افکار ما، ‫خاطرات ما...
‫روح ما... ‫اگه به این چیزها اعتقاد داشته باشی...
‫این‌ها همشون از انرژی ساخته شدن.
‫و اون انرژی...
‫شاید اینجا، و اون انرژی... ‫نمی‌دونم، شایدم اون باقی می‌مونه.
‫خیلی‌خب، ببین ‫گفتی یکی از اون...
‫بچه‌های ترسناک، تو رو برد سمت ‫اون انبارِ زیرزمینی، درسته؟
‫- آره، یه بچۀ کوچولو بود. ‫- خیلی‌خب.
‫هرچی که بوده ‫میراندا بهت فهموند...
‫اون بچه‌ها دلشون می‌خواست تو اون رو ببینی.
‫وقتی اون دختر کوچولو رو دیدی کجا بودی؟
‫بیرون نزدیک کامیون وسایل ویکتور.
‫الجین.
‫عیبی نداره چند دقیقه باهات حرف بزنیم؟
‫حتماً، باشه.
‫بریم توی اتاق من.
‫بده‌اش به من.
‫خیلی‌خب.
‫برو همونجا.
‫بفرما. ‫بشین، بشین.
‫می‌شه مراقب در باشی؟
‫انگار برای چند روز ‫وسیله جمع و جور کردی.
‫- کجا داشتی می‌رفتی؟ ‫- من فقط...
‫آره.
‫می‌خوام یه سوال ازت بکنم.
‫و ازت می‌خوام راستش رو بهم بگی.
‫می‌دونی فاطمه کجاست؟
‫- الجین؟ ‫- سوالش رو جواب بده.
‫بهم گفته هیچی نگم. ‫من فقط...
‫می‌دونم همتون چقدر بهش اهمیت می‌دید.
‫وقتی دربارۀ مامانت بهم گفتی...
‫اصلاً نتونستم تصور کنم که ‫اون مدت چی کشیدی.
‫من می‌خواستم کمک کنم. ‫نمی‌خواستم به کسی آسیب بزنم.
‫ولی باید درک کنید،
‫اتفاقی که داره میفته ‫چیز خوبیه.
‫الجین، گفتی اون بهت گفته که ‫هیچی نگی!
‫اون کیه؟
‫می‌دونم به نظر عقلانی نمیاد، ‫ولی فکر کنم اون یه فرشته است.
‫- الجین، اینجا... ‫- اون اینجاست تا کمکمون کنه.
‫اتفاقایی که اینجا داره میفته...
‫فراتر از درک ماهاست.
‫دقیقاً مثل کتاب مقدس.
‫اون موقع‌ها، مردم نتونستن درکش کنن.
‫اما ایمان داشتن ‫حتی وقتی که ایمان داشتن سخت بود.
‫مخصوصاً وقتی که ایمان داشتن سخت بود.
‫بچۀ فاطمه قراره هممون رو نجات بده.
‫ببین الجین، ازت می‌خوام به حرفم گوش کنی ‫باشه؟
‫- هیچ بچه‌ای در کار نیست. ‫- حقیقت نداره.
‫کریستی و ماریل ‫توی درمانگاه، فاطمه رو سونوگرافی کردن.
‫و وقتی که تصویر دستگاه سونوگرافی دیده شد
‫هیچ چیزی توی شکمش نبود.
‫چیزی که درونش داره رشد می‌کنه ‫بچه نیست!
‫اتفاقی که برای اون افتاده، ‫کارهایی که مجبور شده بکنه...
‫درک نمی‌کنی. ‫اون همه‌چیز رو برام توضیح داد.
‫- وایسا ببینم، همون فرشته؟ ‫- آره.
‫الجین.
‫روزی که هم رو دیدیم، من... ‫بهت گفتم که داداشم رو کُشتم.
‫می‌دونی چرا این اتفاق افتاده بود؟
‫صداهایی که اینجا هست ‫بهم گفته بودن که
‫اگه یه پسر بچه رو بکُشم، ‫هممون برمی‌گردیم خونه.
‫اینجا، هیچ اهمیتی بهمون نمی‌ده.
‫فقط آدم‌ها رو ازمون می‌گیره.
‫و اتفاقی که برای تو افتاده...
‫ولی می‌دونی که چقدر فرق دارن؟
‫هیچکس این وسط نمی‌میره. ‫فاطمه حالش خوب می‌شه.
‫تو آخه از کجا می‌دونی لعنتی ‫خب؟
‫تو آخه از کجا می‌دونی؟
‫به محض به دنیا اومدن بچه، ‫هممون می‌ریم خونه.
‫الجین، حتی اگه اون واقعاً حامله باشه ‫هنوز چند ماه تا زایمانش مونده.
‫نه، بچه رشد کرده.
‫باید شکم فاطمه رو ببینی!
‫- باشه، خب اون کدوم گوریه؟ ‫- نه، نه، نه. هی!
‫- اون کدوم گوریه؟ ‫- نمی‌تونم، نمی‌تونم بگم، ببخشید.
‫- کنی، کنی، کنی! ‫- مطمئنم توی عوضی بهش آسیب رسوندی.
‫بخدا می‌کُشمت! ‫اون کجاست؟
‫متاسفم، نمی‌تونم. ‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫هی، هی! آروم باش. ‫همه برن بیرون!
‫- هی آروم باش. ‫- بیرون! برید بیرون!
‫همتون، همین الان! ‫یالا!
‫نه، اون می‌دونه فاطمه کجاست ‫خب؟
‫- نمی‌تونم بذارم همینطوری اونجا بشینه. ‫- می‌دونم، می‌دونم، یه نفس بکش.
‫نه، من نیازی ندارم نفس عمیق بکشم.
‫- من نیاز دارم زنم رو پیدا کنم. ‫- ببین چی می‌گم، ببین چی می‌گم.
‫هرچیزی که می‌دونه رو ما هم قراره بفهمیم.
‫فقط ازت می‌خوام آرامشت رو حفظ کنی.
‫چیزایی که دربارۀ بچه می‌گه، ‫اینکه چقدر شکم فاطمه گنده شده،
‫- به نظرت حقیقت داره؟ ‫- نمی‌دونم.
‫قرار نیست بهت بگه!
‫من می‌دونم اینکه اینجا وارد افکارت شده باشه ‫چه حسی داره،
‫اگه واقعاً به حرفاش اعتقاد داشته باشه
‫که قراره همه رو نجات بده
‫پس قرار نیست بهت بگه فاطمه کجاست.
‫ابزارت رو کجا نگه می‌داری؟
‫- بوید. ‫- کجا؟
‫انبار، توی انباره.
‫- وای، بوید. ‫- کنار در بمون.
‫اون نباید بره بیرون.
‫هیچکس نباید بره! ‫برگرد توی اون اتاق.
‫ویکتور.
‫اوضاع با جسپر چطور پیش می‌ره؟
‫تا الان حرف جالبی زده؟
‫اون فقط یه عروسکه. ‫درست می‌گفتی.
‫عروسک‌ها حرف نمی‌زنن.
‫اوه.
‫ببین، من...
‫فقط می‌خواستم بگم که...
‫متاسفم که بیشتر از این کمکی نکردم.
‫تمام این‌ها، ‫برای من یکم زیادی بود.
‫اما این بهونۀ من نیست.
‫- از الان به بعد... ‫- باید یه چیزی نشونت بدم.
‫خیلی‌خب.
‫قراره عصبیت کنه. ‫باعث می‌شه از من بدت بیاد
‫چی؟
‫ولی باید نشونت بدم.
‫بعدش کارمون تمومه.
‫- کارمون با چی تمومه؟ ‫- از این سمته.
‫باشه، باشه، باشه.
‫واقعاً می‌خوای اینکار رو بکنی؟
‫امروز برات وقت ندارم.
‫اول می‌ری سراغ کدومش؟
‫از اره استفاده می‌کنی یا چکش؟
‫اوه، می‌دونی باید چیکار کنی؟ ‫باید بزنی تو خط روش‌های قدیمی.
‫برای خودت چند تا انبر بردار،
‫و ناخن‌هاش رو بکش.
‫خب، اگه همچین کاری لازمه می‌کنم.
‫واقعاً متوجه طنز قضیه نشدی نه؟
‫دربارۀ چی داری زر می‌زنی؟
‫اوه، نمی‌دونم.
‫وقتی فاطمه تیلی رو کُشت، ‫حتی پلک هم نزدی.
‫برای محافظت از اون هرکاری می‌تونستی کردی.
‫اون رو بردیش بیرون ‫توی یه کلبه.
‫به مردمی که ادعات می‌شه برات مهمن ‫دروغ گفتی.
‫لعنتی، کنی که الان اونجاست.
‫هنوزم خبر نداره که فاطمه چیکار کرده.
‫اتفاقی که افتاد تقصیر فاطمه نبود.
‫باشه پس بگو، ‫چطوری دربارۀ الجین اوضاع فرق داره؟
‫چون اینجا توی مغز اون هم نفوذ کرده.
‫کاری کرده اون فکر کنه ‫داره کار خوبی انجام می‌ده.
‫اون رو قانع کرده که ‫داره از فاطمه مراقبت می‌کنه.
‫و الان تو این بیرونی...
‫آماده می‌شی که ‫خیلی بی‌رحمانه ترتیبش رو بدی.
‫یکم داری تبعیض قائل می‌شی، ‫مگه نه؟
‫این فرق داره، ‫دربارۀ تیلی، هیچ کاری ازم بر نمیومد.
‫کسشعر نگو.
‫هرجور دلت می‌خواد پیش خودت فکر کن، بوید.
‫آخه تو... ‫یه جوری این اطراف می‌چرخی...
‫انگار یه شوالیه بزرگ با یه زرۀ خفنی.
‫جناب کلانترِ بزرگوار!
‫وقتی پاش بیفته،
‫تو با بقیۀ آدم‌ها، هیچ فرقی نداری.
‫از چیزایی که مال توان مراقبت می‌کنی.
‫و هرکسی سر راهت قرار بگیره رو بگا می‌دی.
‫قرار بود بهتر از این حرف‌ها باشی.
‫هی، توام قرار بود اینجا باشی.
‫تو قرار بود...
‫قرار بود من و تو ‫با هم سر از این قضیه دراریم.
‫تو کسی بودی که ‫رفت توی اون خیابون کوفتی،
‫و گلوش بریده شد!
‫پس الان نیا اینجا و ‫شروع کن به قضاوت...
‫تو نمی‌تونی قضاوتم کنی. ‫من دارم تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫می‌دونی که هیچ راه برگشتی نداری، درسته؟
‫گفته بودی اجازه نمی‌دی اینجا ‫روحیه‌ات رو ضعیف کنه.
‫ولی اگه اینکار رو بکنی...
‫اینجا برندۀ بازی می‌شه.
‫و اگه اینکار رو نکنم...
‫عروسم می‌میره.
‫برای همین بهش می‌گن، سر دو راهی قرار گرفتن!
‫نه اینکه بفرما راحت انتخابت رو بکن!
‫همین الان باید تصمیم بگیری که کی هستی...
‫چون از این به بعد ‫اون شخصی هستی که انتخابش کردی.
‫یه نفر در رو باز کنه. ‫تو رو خدا!
‫اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫به نظرم یه دلیلی داره که
‫تو رو کشوندن اینجا.
‫ببین، تنها نقطۀ مشترکی که...
‫این چیزهای دیوونه‌ کننده سعی دارن ما ببینیم
‫یعنی من، تو و میراندا... ‫تنها وجه اشتراکمون...
‫در مجموع ‫این چیزهای دیوونه کننده‌ای که دیدیم
‫اون بچه‌هان!
‫- وایسا ببینم، توام دیدیشون؟ ‫- توی غار.
‫اون‌ها روی تخته سنگ دراز کشیده بودن...
‫و داشتن یه کلمه رو می‌گفتن...
‫- «انگویی». ‫- آره.
‫مدام پشت هم تکرار می‌کردن.
‫من یه نگاه به بالا انداختم.
‫و یه سوراخ توی سقف بود.
‫با کلی ریشۀ درخت...
‫و درهم تنیدگی اون ریشه‌ها ‫اون نماد کوفتی رو نشون می‌داد.
‫ریشه‌های درخت!
‫چی گفتی؟
‫پسر سفید پوش، ‫ویکتور صداش رو شنید.
‫اون گفت: وقتی بچه‌ها روی سنگ بودن...
‫امیدشون رو به پای اون ریشه‌ها ریختن.
‫و اون نماد رو به وجود آوردن.
‫و بعدش اون ریشه‌ها تبدیل به درخت شدن.
‫منظورت درخت بطری‌هاست؟
‫عه، آره فکر کنم.
‫خیلی‌خب. پس اون بچه‌های عجیب، ‫یه درخت جادویی درست کردن.
‫و نمادی که وجود داره...
‫و تمام این مدت داشت من رو اذیت می‌کرد...
‫می‌تونستی این رو زودتر بهم بگی.
‫- نباید که... ‫- جید، جید.
‫نه، نه! ‫خسته شدم از...
‫از اینکه این اطراف بچرخم ‫و بازیچه باشم خسته شدم!
‫اگه واقعاً کمکمون رو می‌خوای...
‫اگه چیزی هست که باید درکش کنیم...
‫باید یکم بهتر عمل کنی.
‫چون اینجوری ازش سر در نمیاریم.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟ ‫پیامت بهمون نمی‌رسه لامصب!
‫پس ما همینجا می‌شینیم، ‫و منتظر می‌مونیم.
‫و هروقت تصمیم گرفتی که...
‫حرف بیشتری داری که بهمون بگی،
‫یه چیز بیشتر از اون کلمۀ انگویی...
‫خوب می‌دونی کجا باید بیای سراغمون.
‫الان حالت بهتره؟
‫نه، واقعاً نه!
‫اصلاً به خودت فرصت نمی‌دی تا درمان بشی.
‫خب، فاطمه هنوز اون بیرونه. ‫نمی‌تونم همینجوری اینجا بشینم.
‫من می‌رم یکم پانسمان جدید بیارم.
‫دیشب بعد از اینکه جولی رو آوردن ‫خیلی ساکت بودی.
‫حس بدی داشتم. ‫راستش، اون...
‫عه، رندال؟
‫هی، پانسمانت چی شده؟
‫افتاد.
‫وسایل توی آمبولانس کجاست؟
‫وسایل جدیدا رو می‌گم.
‫توی کمدهاست.
‫نه، منظورم داروها نیست.
‫تجهیزات و وسایل دیگه. ‫بقیه تجهیزات آمبولانس کجاست؟
‫یه کمد از تجهیزات توی طبقۀ پایین هست.
‫- عالیه. ‫- رندال.
‫وایسا.
‫هی، هی، هی، هی!
‫هی!
‫دارم سعی می‌کنم این صدای لامصب متوقف بشه.
‫هی، هی! ‫من رو ببین، هی!
‫من رو ببین رندال. ‫هی.
‫حالت خوب می‌شه.
‫بیا اینجا.
‫هیچکس نیاد طبقۀ بالا.
‫- بابا، بهتره... ‫- هیچکس نیاد طبقۀ بالا!
‫مطمئن باش کسی نیاد باشه؟
‫باشه.
‫هر اتفاقی که بیفته...
‫مقصرش منم.
‫بوید؟
‫همین الان برو پایین، کنی.
‫باید دوباره باهاش حرف بزنیم.
‫ببین، اون بچۀ خوبیه.
‫و باید یه راهی باشه که ‫کاری کنیم که اوضاع رو درک کنه.
‫فاطمه اون بیرونه. ‫هر لحظه ممکنه زمانش تموم بشه.
‫برو پایین.
‫لطفاً!
‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫دلم می‌خواد بگم... ‫ولی...ولی نمی‌تونم.
‫درک می‌کنم.
‫باید همون کاری که ‫لازم بوده رو انجام می‌دادی.
‫حالا هم من باید هرکاری لازمه انجام بدم.
‫مادرجنده.
‫برای منم همینجوری پیام می‌فرستاد.
‫فکر کنم می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫بیا.
‫باشه.
‫ویکتور، کجا داریم می‌ریم؟
‫- رسیدیم. ‫- رسیدیم؟
‫اون چیه؟
‫سعی کردم خوشگلش کنم.
‫درست همونجوری که اون دوست داشت.
‫هممم. ‫وایسا.
‫اینجا جایی بود که مامان رو دفن کردم.
‫گفتم شاید دلت بخواد ببینیش.
‫خدای من.
‫اون...
‫اون الوییزه؟
‫فکر کنم.
‫من فقط یه سری تیکه از بدنش پیدا کردم.
‫اون خیلی کوچولو بود.
‫چیز زیادی ازش نمونده بود.
‫تقصیر من بود.
‫چی؟
‫فکر می‌کردم جسپر یه رازهایی رو ‫به کریستوفر گفته.
‫کار جسپر نبود. ‫کار پسر سفید پوش بود.
‫من اشتباه می‌کردم. ‫اون به کریستوفر دربارۀ...
‫دربارۀ بچه‌ها و درخت گفته بود.
‫ولی این من بودم که این حرفا رو ‫به مامان زدم.
‫من بهش گفتم که اون درخت ‫می‌برتش پیش بچه‌ها.
‫من باعث شدم که اون شب ترکم کنه، بابا.
‫دلیل مُردنش منم.
‫ویکتور، می‌دونی...
‫اگه چیزی نگفته بودم،
‫اون هنوز اینجا بود، ‫الوییز هنوز اینجا بود.
‫نه، ویکتور. ‫تو هنوز بچه بودی.
‫منم اون شب باید می‌مُردم.
‫چی؟
‫تو هم باید وانمود کنی که مُردم.
‫دیگه لازم نیست بابام باشی.
‫نه، صبر کن. وایستا.
‫لعنتی! می‌گم صبر کن.
‫دیگه هیچ‌وقت این حرف رو نمی‌زنی!
‫می‌شنوی؟
‫هیچ‌وقت...
‫من باباتم.
‫هیچ موقع دست از پدری‌کردن نمی‌کِشم.
‫مامانت چون دوستت داشت ‫اون کار رو کرد.
‫داشت سعی می‌کرد ازت محافظت کنه.
‫الآن این وظیفۀ منه.
‫خب؟
‫وظیفۀ منه.
‫باشه؟
‫ببینید، اگه اون بچه‌ها درخت رو ساختن
‫پس اون پیام‌های توی بطری‌ها، اون عددها،
‫حتماً چیز مهمی‌ان.
‫از کجا بفهمیم عددها اصلاً معنایی دارن؟
‫حتی نمی‌دونیم کی گذاشته‌شون اونجا.
‫فکر کنید ببینید چند نفر تا حالا اینجا بودن.
‫ممکنه دنبال توهماتِ نامربوطِ یه نفر ‫افتاده باشیم.
‫نه! میراندا می‌دونست اون بطری‌ها مهمن.
‫وگرنه چرا باید یه کپی از اون درخته رو ‫توی حیاط پشتی‌اش می‌داشت؟
‫راست می‌گه. انگار یه چیزی اونجاست.
‫- صد درصد. باید باشه. ‫- باید یه چیزی باشه.
‫خیلی‌خب. ۱۰ تا عدد هست، ‌درسته؟
‫- دوتاشون برعکس نوشته شدن؟ ‫- آره، ۲ و ۷ها.
‫عالیه. پس یعنی ۱۲ تا عدد داریم.
‫باور کن...
‫من تمام رمزگشایی‌های ریاضیاتی، ‫نجومی و اختربینیِ ۱۲ رقمی‌ای که
‫ به ذهنم رسید رو امتحان کردم.
‫زودیاک، ماه‌های سال، ‫تخم‌مرغ‌های توی شونه!
‫برعکس‌شون کردم و به...
‫یه حالتی از دنبالۀ فیبوناچی درشون آوردم.
‫تهش هیچی نبود. باور کن.
‫گام‌ها ۱۲تا نُت ندارن؟ ‫(گام‌های موسیقی)
‫چی گفتی؟
‫موسیقی! ‫مامانم استاد پیانو بود.
‫یه زمان می‌گفت موسیقی زبان جهانی‌ـه.
‫گام‌های موسیقی ۱۲تا نُت دارن دیگه، نه؟
‫از «لا» تا «سُل». دیز و بمل.
‫داداش، تو یه پا نابغه‌ای برای خودت!
‫عاشقتم! ‫باید بریم بار (میخانه).
‫تو باید بری خونه‌تون.
‫- چرا؟ ‫- مادر ویکتور یه ویولن داشته.
‫یه جایی توی زیرزمین‌تون قایمش کرده.
‫- چرا؟ ‫- چون من هِی می‌دزدیمش.
‫توی بار می‌بینیمت. ‫یالا دوستان! بجنبید!
‫حالش چطوره؟
‫یه چیزی بهش دادم که کمک کنه بخوابه.
‫وقتی به‌هوش اومد می‌خوایم چی‌کار کنیم؟
‫آخه، می‌خواست...
‫شوکر رو گذاشته بود روی سرش.
‫نمی‌دونم.
‫ببین، من سعی کردم احترامت رو رعایت کنم
‫و سعی کردم بهت فضا بدم
‫ولی واقعاً الآن نیاز به این دارم ‫که باهام صحبت کنی.
‫در مورد چی؟
‫رندال داشت خودش رو ناقص می‌کرد،
‫جولی داغونه، اون‌وقت تو جوری رفتار می‌کنی ‫که انگار همه‌چی روبه‌راهه.
‫ببین، نمی‌دونم شما سه‌تا چی کشیدین
‫ولی فقط می‌خوام بهم بگی حالت خوبه یا نه.
‫- کریستی. ‫- نه!
‫به من نگاه کن.
‫حالت خوبه؟
‫نه، خوب نیستم.
‫و فکر نمی‌کنم هیچ‌کدوم‌مون خوب بشیم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خواهش می‌کنم! می‌شه...
‫می‌شه بهم بگی عکسِ چی بود؟
‫بوید.
‫عکسِ چی بود؟
‫می‌خوای اینو بدونی، آره؟
‫آره، می‌شه...
‫می‌شه بهم بگی عکسِ چی بود؟
‫می‌خوای بدونی عکسِ چی بود، آره؟
‫می‌دونی عکسِ چی بود؟
‫بهت می‌گم عکسِ چی بود.
‫عکس خونه‌ام بود؛
‫خونه‌ای که بعد از بازنشستگی‌ام ‫با همسرم خریدمش،
‫همونی که قرار بود بریم توش زندگی کنیم
‫تا اینکه به اون درختِ کوفتی برخوردم.
‫تنها چیزی که از قلم افتاده بود،
‫قایقه بود.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫می‌خواد بهت نشون بده.
‫داریم می‌ریم خونه.
‫فقط کافیه صبور باشی.
‫نه.
‫بوید.
‫نمی‌دونم فکر می‌کنی باید چی‌کار کنی
‫ولی مجبور نیستی انجامش بدی.
‫من محاله به فاطمه آسیب بزنم.
‫همیشه باهام مهربون بوده.
‫هر کاری دارم می‌کنم برای خودشه.
‫برای کمک به خودمونه.
‫اگه فقط یه ذره دیگه وقت بدی...
‫دیگه هیچ وقتِ تخمی‌ای نداریم!
‫یکی از اعضای خانواده‌ام رو دزدیدی.
‫می‌فهمی؟
‫یکی از عزیزانم رو دزدیدی
‫و در معرض خطر قرارش دادی.
‫بابت اتفاقی که برات افتاده، متأسفم.
‫ولی نه صبر می‌کنیم، نه حرف می‌زنیم.
‫بهم می‌گی اون کجاست
‫- وگرنه بهت آسیب می‌زنم. ‫- نمی‌تونم. نمی‌تونم.
‫و دست از آسیب‌زدن بهت نمی‌کِشم
‫تا وقتی که چیزی که دنبالشم رو بهم بگی.
‫بگو که فهمیدی.
‫- بگو! ‫- فهمیدم.
‫خوبه.
‫اون کجاست؟
‫دستت رو بذار روی میز.
‫نمی‌تونم.
‫دستت رو بذار روی میز.
‫نه، خواهش می‌کنم!
‫نه، بوید.
‫قراره بازی کنیم، نه؟
‫خواهش می‌کنم، بوید. ‫فقط صبر داشته باش.
‫- اون کجاست؟ ‫- فقط...
‫- این آخرین فرصتته. ‫- نمی‌تونم، بوید. نمی‌تونم!
‫نمی‌تونم.
‫هان؟ اون کجاست؟
‫برام مهم نیست.
‫سلام. خبری از فاطمه نشد؟
‫چه کوفتی بود؟
‫دنی، گوش کن...
‫هی! نه، نه، نه! ‫نذارید بره بالا!
‫دنی، متوجه نیستی!
‫- خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، بوید. ‫- گوش کن!
‫باهات شوخی ندارم!
‫اون کجاست؟
‫ای خدا!
‫داری چه گوهی می‌خوری؟
‫برگرد و از اتاق خارج شو!
‫- دنی، بیا. ‫- دست کیری‌ات رو بهم نزن!
‫تو متوجه نیستی اینجا چه خبره!
‫پس برام توضیح بده.
‫همه برن پایین.
‫این چه کوفـ...
‫- بابا! ‫- برید پایین!
‫بریم.
‫از کجا بدونیم به چه ترتیبی قرار می‌گیرن؟
‫خب، مثل تمام قطعه‌های موسیقی ‫باهاش رفتار می‌کنیم.
‫سعی می‌کنیم بفهمیم آکورد و ملودی‌اش چیه.
‫۵، ۷، ۹، ۲ ‫۲۹۷۵
‫- ۲ رو برعکس نوشته. ‫- اوهوم.
‫پس به‌جای اینکه نُتِ «سی» بشه
‫نُت «سُل» می‌شه، خیلی‌خب.
‫بعدش هم «فا دیر»، رِمی، خیلی‌خب.
‫پس اگه ملودی بود، ‫یه چیزی تو این مایه‌ها می‌شد:
‫♪ دا دا دادا ♪
‫- سُل، فا دیر، رِمی. ‫- اوهوم.
‫♪ سُل، سُل، یه ۲ برعکس دیگه ♪
‫♪ سُل، سُل، رِ، دو، دو ♪
‫♪ دا دا دادا ♪
‫♪ دا دا دا دا ♪
‫چی شده؟
‫ ♪ دا دا دا دا ♪
‫♪ رِ، رِ ♪
‫پیداش کردم. ‫شماها در چه حالید؟
‫نه، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫♪ دا دا دا دا دا ♪
‫♪ دا دا دا ♪
‫♪ دا دا دادا ♪
‫♪ دا دا دا ♪
‫♪ یا دا دا دادا ♪
‫چه آهنگیه؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم. تا حالا نشنیدمش.
‫فقط اینکه...
‫فقط... به عددها نگاه کردم.
‫به یادداشت‌ها نگاه کردم و خب...
‫خب چی؟
‫تونستم صدای موسیقی رو بشنوم.
‫خیلی‌خب.
‫♪ دا دا دا دا ♪
‫صبر کن.
‫هِی، بس کن.
‫چیه؟ چیه؟
‫مطمئن نیستم فکرِ خیلی خوبی باشه.
‫چی می‌گی برای خودت؟
‫تو رمزگشایی‌اش کردی.
‫آره، اون‌وقت موزیکش به‌طرز اسرارآمیزی ‫توی ذهنت حک شد.
‫به‌نظرت عجیب نمیاد؟
‫خب...
‫تمام اجزای این شهر، عجیب‌ـه.
‫این شهر داره سعی می‌کنه ما رو بازی بده، ‫بهمون آسیب بزنه.
‫ای خدا. ‫جیم، آهنگ‌زدن چه آسیبی بهمون می‌زنه؟
‫یادت رفته بوید چی می‌گفت؟
‫دربارۀ جعبۀ موسیقیِ روح‌زده
‫و اینکه نزدیک بوده همه رو بکُشه؟!
‫یا دستگاه‌های پخش موسیقی توی غذاخوری
‫که به‌طرز جادویی‌ای خودبه‌خود روشن می‌شن؟
‫باشه خب. حرفت چیه؟
‫می‌گی نادیده بگیریمش؟ ‫فراموشش کنیم؟
‫نه، نمی‌شه.
‫شاید بهتر باشه اینجا توی منطقۀ مسکونی ‫آهنگش رو نزنیم،
‫محض احتیاط، محض اطمینان.
‫خب، نمی‌دونم اگه بریم توی جنگل
‫فایده‌ای داره یا نه.
‫آخه شعاع انفجارِ یه آهنگ شیطانی چقدره؟
‫پیام رو روی درخت گذاشته بودن.
‫شاید باید همون‌جا بنوازیمش.
‫نکن!
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫داره میاد.
‫اگه فراموش کنیم که چه شکلی بود چی؟
‫چی؟
‫تین‌چن رو می‌گم.
‫نمی‌خوام فراموش کنم چه شکلی بود.
‫نمی‌کنی.
‫چرا همچین فکری کردی؟
‫چون کم‌کم داره یادم می‌ره توماس چه شکلی بود.
‫باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫وقتی رفتیم توی اون خرابه‌ها،
‫موقعی که وارد اونجا شدم،
‫صرفاً خواب ندیدم.
‫فکر کنم رفتم یه جایی.
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌دونم چطور، ولی...
‫وقتی رفتیم توی خرابه‌ها،
‫یهویی دیدم توی یه سالن هستم.
‫و دیدم خودم و رندال و ماریل
‫به دیوار زنجیر شدیم.
‫چی‌کار می‌کردین؟
‫داشتیم جیغ می‌کشیدیم.
‫فکر کنم وقتی نمی‌تونستیم بیدار شیم ‫اونجا بودیم.
‫بعدش از سالن خارج شدم
‫و رفتم توی تونل.
‫صدای مامان رو شنیدم.
‫داشت با ویکتور حرف می‌زد.
‫یادته می‌گفت ویکتور بوده که...
‫اون شب که خونه ریخته بود،
‫کمکش کرده از تونل بیاد بیرون؟
‫فکر کنم همین رو شنیدم،
‫فکر می‌کنم واقعاً اونجا حضور داشتم،
‫یعنی... یعنی یه‌جوری برگشتم به اون شب.
‫تو یه «ماجراگَرد» هستی. ‫(ماجرا + گشتن)
‫چی؟
‫به کسی می‌گن که می‌تونه...
‫به بخش‌هایی از ماجرایی که ‫قبلاً اتفاق افتاده، سر بزنه.
‫چی؟
‫پس اگه برگردم توی اون خرابه‌ها،
‫به‌نظرت می‌تونم دوباره انجامش بدم؟
‫شاید. ولی چرا؟
‫خب، اگه...
‫اگه این واقعی باشه،
‫پس یعنی می‌تونم یه چیزهایی رو تغییر بدم.
‫می‌تونم تین‌چن رو نجات بدم.
‫حتی شاید بتونم توماس رو نجات بدم.
‫روالش این نیست.
‫- ولی همین الآن گفتی... ‫- می‌تونی به بخش‌ها سر بزنی.
‫ولی نمی‌تونی تغییرشون بدی.
‫چرا؟
‫هیچ‌کس نمی‌تونه قصه و ماجرایی که تعریف شده رو ‫تغییر بده.
‫قضیه اون‌طور نیست که به‌نظر میاد.
‫نیست؟ چون به‌نظر می‌اومد ‫داری اون بچه رو شکنجه می‌دی.
‫- تو واقعاً مشکلی با این موضوع نداری؟ ‫- اون می‌دونه فاطمه کجاست.
‫ببینید. درک می‌کنم می‌خواید پیداش کنید. ‫خب؟ جدی می‌گم.
‫ولی برای انجام این کار، ‫یه راه درست و یه راه غلط هست.
‫راه درستش رو بهم بگو.
‫تو جواب همۀ سؤال‌ها رو می‌دونی! ‫راه درست این کار رو بهم بگو.
‫نمی‌دونم، ولی شاید...
‫یه کاری بجز شکنجه‌کردنِ یه بچۀ ترسیده!
‫سارا.
‫سلام، الجین.
‫اگه می‌تونستم بهتون می‌گفتم، ‫ولی... نمی‌تونم.
‫اشکالی نداره.
‫می‌فهمم.
‫اون روز اول...
‫که توی کلیسا دیدمت،
‫دلم به حالت سوخت.
‫پیش خودم گفتم: ‫«بهش می‌خوره بچۀ خیلی خوبی باشه،
‫خیلی مهربونه.»
‫منم یه زمان همین‌طوری بودم.
‫فکر می‌کنم...
‫شاید این شهر دقیقاً دنبال امثال ماست.
‫نه.
‫آدمایی که فقط قصد کمک دارن.
‫سارا، می‌شه لطفاً به بوید بگی بس کنه؟
‫به حرف تو گوش می‌ده.
‫اگه یه‌کم دیگه صبر کنیم...
‫اون‌وقت فاطمه ممکنه بمیره.
‫- نه! نمی‌میره. سارا، نه! ‫- چرا! چرا!
‫می‌دونم باور نمی‌کنی.
‫می‌دونم فکر می‌کنی داری همه رو نجات می‌دی.
‫سارا، خواهش می‌کنم!
‫بوید درک نمی‌کنه ‫تا چه حد باید پیش بره...
‫که از زیر زبونت حرف بکشه.
‫نکن!
‫اون مرد خوبیه.
‫ولی این شهر...
‫خیلی چیزها رو ازش گرفته.
‫نمی‌ذارم وجدانش رو هم بگیره.
‫سارا.
‫من قبلاً وجدانم رو از دست دادم.
‫اینجا «کمدن» نیست! ‫در موردش با تو بحثی ندارم.
‫کاریه که انجام می‌شه! ‫مشکلی داری؟
‫بعد از اینکه خطری فاطمه رو تهدید نمی‌کرد، ‫بیا پیشم مطرحش کن.
‫- منظورتون از اعتماد، همین بود؟ ‫- خب...
‫باشه، اگه برم به همه بگم دارید چی‌کار می‌کنید
‫- چی می‌شه؟ ‫- تو...
‫گوه توش.
‫برید!
‫سارا؟
‫آهای، سارا.
‫سارا، چی...
‫توی انبار زیرزمینی‌ـه.
‫اگه کسی دو دل شده،
‫همین الآن حرفش رو بزنه ‫وگرنه دیگه هیچ صحبتی نباشه!
‫شروع کن.
‫فاطمه! سلام.
‫سلام، من اینجام. من اینجام.
‫اون بُردش.
‫چی؟
‫اون بُردش.
‫اون جونوره، بچه رو بُرد اون پایین.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫دیگه تموم شد.
‫از اینجا می‌بریمت بیرون.
‫بابا؟
‫تو و کِنی برش گردونید خونۀ اشتراکی.
‫چی؟
‫- باید ببینمش. ‫- بوید، ما...
‫ببینید، قضیه هر چی که هست،
‫نمی‌ذارم این شهر دوباره غافل‌گیرم کنه.
‫نه، بابا، چی‌کار می‌کنی؟ نمی‌شه...
‫ببین. برو. ‫از زنت مراقبت کن.
‫من پشت سرت میام، خب؟
‫اومدن.
‫چی؟ کجان؟
‫تو هم می‌بینی‌شون؟
‫یالا. بازم بزن. بازم بزن.
‫چیزی‌ات نشده.
‫حالت خوبه.
‫نه، الیس، من دیدم‌شون.
‫دیدم چی‌کار کردن.
‫- چی؟ ‫- اون جونورهایی که
‫شب‌ها میان بیرون،
‫دیدم چی هستن.
‫بچه‌هاشون رو قربانی کردن،
‫چون‌که بهشون وعده داد ‫تا ابد زنده می‌مونن.
‫انگویی.
‫به یاد بیار.
‫- چی گفتی؟ ‫- انگویی.
‫یعنی «به یاد بیار».
‫- سعی کردیم نجات‌شون بدیم... ‫- نه.
‫- چون یکی‌شون... ‫- نه، نه، نه، نه.
‫وای خدا.
‫نه، نه، نه، نمی‌تونم. نمی‌تونم. نمی‌تونم!
‫چی شد یهویی؟
‫قبلنا براشون لالایی می‌خوندیم.
‫تبیتا.
‫- نه، نمی‌تونم. ‫- هِی، هِی!
‫- نه، نه، نه، نه، نمی‌تونم. ‫- تبیـ...
‫نمی‌تونی؟
‫- لطفاً باهام صحبت کن. ‫- دلیلش رو می‌دونم.
‫می‌دونم چرا اون بچه‌ها رو می‌بینم.
‫- خیلی‌خب. ‫- که چرا جید می‌تونه ببینتشون.
‫برای همینه که بیشتر از یه دست‌بند هست.
‫هِی ازشون درست کردم.
‫یه جایی در اعماق وجودم، یادمه.
‫نمی‌فهمم چه زِری داری می‌زنی.
‫متوجه نمی‌شم.
‫به‌خاطر اینه که ما قبلاً اینجا بودیم؛
‫من و جید.
‫دلیل اینکه چیزی رو حس کردم که میراندا حس می‌کرد
‫این بود که خودم میراندا بودم.
‫و جید... ‫جید کریستوفر بود.
‫ما بارها و بارها برگشتیم
‫چون دفعۀ اول موفق نشدیم.
‫- دفعۀ اول؟ ‫- آره.
‫من و جید، از اولش اینجا بودیم.
‫سعی کردیم اون بچه‌ها رو نجات بدیم ‫و آزادشون کنیم.
‫چون یکی‌شون بچۀ خودمون بود.
‫دخترمون بود.
‫نه. نه، این‌طور نیست.
‫عین حقیقت‌ـه. عین حقیقت‌ـه. ‫حسش می‌کنم.
‫یه‌کم وقت می‌خوام، عزیزم.
‫می‌تونی یه‌کم بهم وقت بدی؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫بعضی وقتا یادم میاد که قبلنا...
‫اوضاع چه شکلی بود.
‫اون زمان که وضع‌مون این‌طور نبود.
‫بابا! صدام رو می‌شنوی؟
‫- جولی؟! ‫- بابا!
‫من اینجام.
‫اینجام!
‫بابا! بابا، باید فرار کنی!
‫باید همین الآن برگردی شهر!
‫- چه بلایی سرت اومده؟ ‫- باید به حرفم گوش کنی!
‫خطرناکه! ‫فکر کنم الآن اتفاق بیفته!
‫- خیلی‌خب. آروم باش. ما در خطر نیستیم. ‫- نه، نه، گوش کن!
‫- چیزی نیست. ‫- باید ماجرا رو تغییر بدم، بابا.
‫- خواهش می‌کنم! ‫- باشه.
‫عجب آهنگی بود.
‫اون یارو جید، واقعاً نوازندۀ خوبیه.
‫- از اینجا برو. فرار کن. ‫- نه، متوجه نیستی.
‫فرار کن. فرار کن.
‫لازم نبود این اتفاق بیفته، می‌دونی؟
‫برو عقب.
‫اطلاعات، یه بهایی داره.
‫گفتم برو گُم شو عقب!
‫بابا، تو رو خدا!
‫هر چی بهت هشدار دادم گوش نکردی.
دانلود و پخش آنلاین رایگان از اپلیکیشن سینمافریک بسیار آسان و پرسرعت, قابل استفاده و نصب در سیستم های اندرویدی شامل گوشی, تبلت و تلوزیون های اندرویدی دانلود اپلیکیشن از سایت و صفحه اینستاگرام ما
‫ولش کن! ولش کن!
‫زنت باید سرش تو کار خودش می‌بود، جیم.
‫نــــــــــه!
‫مترجمین: ‫ مریم صرافها و محمد سید
ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..