‫آنچه گذشت...
‫واسه همین طلاق می‌خواستی...
‫آخه فرار کردن برات ‫از تلاش در راستای...
‫حفظ انسجام خانواده‌مون راحت‌تر بود!
‫وقتی پیش زنتی،
‫بهتره خفه‌خون مرگ بگیری ‫و به حرفش گوش بدی.
‫این کارت...
‫که این‌قدر سفت همه‌چی رو چسبیدی،
‫از روی ترس خودته.
‫از وقتی به هوش اومدم، ‫یه اتفاقی داره برام می‌افته.
‫صدای جیغ چند نفر رو می‌شنوم.
‫دم یه گذرگاهی. ‫قهرمان باید شجاع باشه.
‫جولی! جولی!
‫پسرک سفیدپوش بود.
‫اون داشت اون رازها رو به کریستوفر می‌گفت.
‫کریستوفر حاضر نبود ‫بره دم درخته، واسه همین...
‫چی شد؟
‫من حرف‌های پسرک سفیدپوش رو ‫به مادرم گفتم.
‫کمکم کن الجین.
‫می‌تونم همه‌تون رو نجات بدم.
‫واقعا همین‌جاست؟
‫تو گلخونه بودیم.
‫می‌خواست کمکم کنه.
‫وای فاطمه!
‫گفتم برو!
‫دست خودم نبود.
‫یا موجود وحشتناکی ‫داره تو بدنش رشد می‌کنه...
‫یا اینجا بالاخره ذهنش رو خراب کرده؛
‫ولی اگه تو به همه نگی، ‫خودم می‌گم.
‫هفته‌ای دو بار براتون تو کلبه ‫آذوقه می‌ذارم.
‫فاطمه!
‫تنها جایی که بچه توش در امانه ‫همین‌جاست.
‫بچه‌ای در کار نیست!
‫چرا، هست.
‫فقط بچه تو نیست.
‫برو کنار!
‫نه! نه، نه! نه، نه!
‫الجین! کمک کنین!
‫فاطمه! فاطمه!
‫ببین، داره تاریک می‌شه.
‫من بدون اون برنمی‌گردم شهر بابا.
‫ببین الیس، طلسمه رو برداشته.
‫خب که چی؟ اون که همین‌جوری ‫نمی‌ذاره بره.
‫از کجا معلوم؟ ‫شاید...
‫ببین، ببین چی می‌گم. ‫ببین چی می‌گم.
‫ببین، می‌تونیم صبح برگردیم بیرون، خب؟
‫نه، من شب تا صبح اینجا ولش نمی‌کنم.
‫می‌خوای چیکار کنی، ها؟ ‫می‌خوای... می‌خـ...
‫دستت چی شده؟
‫هیچی. بیا... ‫بیا...
‫عه!
‫بابا؟
‫چی شده؟
‫خیلی‌خب.
‫چی شده؟
‫خیلی‌خب، بیا اینجا.
‫هوات رو دارم.
‫آفرین. بپا.
ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..
‫سلام.
‫برات یه سری چیز آوردم...
‫که یه‌کم راحت‌تر باشی.
‫الجین...
‫خواهش می‌کنم بذار برم.
‫تو اینجا زندانی نیستی. ‫بهت که گفتم،
‫به صلاح خودته.
‫ببین.
‫من می‌خوام ازت محافظت کنم.
‫الجین، ببین چی می‌گم. ‫من دیدمش.
‫اون موجودی که باهات حرف می‌زنه رو دیدم.
‫راست نمی‌گه.
‫این چیزی که تو بدنمه خوب نیست.
‫کارهای خوبی نمی‌کنه. ‫ببین چه بلایی سر تیلی اومد.
‫بچه ترسیده بود ‫که اون‌جوری شد.
‫- الجین... ‫- گرسنه بود.
‫بهش غذا نمی‌دادی.
‫فاطمه، باید دست از تقلا برداری.
‫عه، عه، عه. ‫وایستا، وایستا، وایستا.
‫فاطمه، فاطمه، فاطمه، خواهش می‌کنم.
‫فقط گوش کن. ببین. ‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫کافیه بشینی.
‫باید غذا بخوری.
‫هرچی زودتر غذا بخوری، ‫بچه قوی‌تر می‌شه...
‫و تا چشم به هم بزنی، ‫می‌ریم خونه.
‫همه‌مون می‌ریم.
‫اون بچه همین الانش هم ‫یه‌بار کمکمون کرده.
‫شبی که فهمیدم بارداری،
‫خوابم رو به خاطر آوردم ‫و بوید همون‌جوری تونست شهر رو نجات بده.
‫الجین، نه.
‫خیلی گرسنه است فاطمه.
‫- فقط یه کوچولو. ‫- نه.
‫خواهش می‌کنم.
‫تو از وقتی من اومدم اینجا ‫کلی کمکم کردی.
‫خواهش می‌کنم بذار کمکت کنم.
‫نه.
‫اذیت نکن. ‫یه کوچولو بخور.
‫دیدی؟
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی»
‫«منشأ»
‫«فصل سوم، قسمت نهم» ‫«مکاشفات: قسمت یکم»
‫♪ وقتی پسرکی کم سن و سال بودم، ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوش‌تیپ می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ اون هم بهم گفت: ♪
‫♪ «که سرا، سرا» ♪
‫♪ «هرچی بشه، همون می‌شه» ♪
‫♪ «ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم» ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ حالا خودم ♪ ‫♪ بچه‌دار شدم ♪
‫♪ از پدرشون می‌پرسن: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوشگل می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ من هم مهرآمیز بهشون می‌گم: ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫وایستا ویکتور.
‫دیگه نمی‌خوام صحبت کنم.
‫درک می‌کنم که برات سخته؛
‫ولی اگه بتونیم با خاطراتت ‫راحت‌تر بفهمیم...
‫جریان از چه قراره...
‫نه‌خیر، نمی‌فهمین! ‫کمکی از دست من برنمیاد،
‫آخه فقط همه‌چی رو بدتر کردم.
‫رو چه حساب؟
‫اگه من نگفته بودم... ‫اصلا نمی‌رفت...
‫دیگه نمی‌خوام به یاد بیارم!
‫وایستا ویکتور!
‫نه، کمکی از دست من برنمیاد. ‫نمی‌تونم به هیچ‌کس کمک کنم.
‫شرمنده‌ام.
‫الان چی شد؟
‫- وقتی دستش رو گرفتی، چی شد؟ ‫- سلام!
‫نمی‌دونم.
‫سلام، باید برین درمانگاه.
‫جولی تو جنگل حالش بد شده.
‫چی؟
‫آره.
‫خیلی‌خب، حالا اینجا رو نگاه کن.
‫مردمکت رو معاینه کنم.
‫خوبه.
‫حالش خوبه؟
‫خب، من آسیبی تشخیص نمی‌دم، ‫پس خوبه دیگه.
‫خودم دارم می‌گم چیزیم نیست.
‫دیدی؟ ‫جای نگرانی نبود، خب؟
‫بیا.
‫- این رو بخور. ‫- مرسی.
‫خب جولی، می‌شه دوباره بهم بگی...
‫دقیقا چی شده بود؟
‫چیز خاصی نشد.
‫رفته بودیم دم اون خرابه،
‫من رفتم توش ‫و یهو بیهوش شدم.
‫چیز دیگه‌ای یادت نیست؟
‫خواب خیلی عجیبی دیدم.
‫همین.
‫خیلی‌خب، ترجیح می‌دم ‫تا صبح اینجا بمونی،
‫البته اگه شما مشکلی ندارین.
‫- باشه، باشه، مشکلی نیست. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب، یه‌کم تنهاتون می‌ذاریم.
‫ممنون.
‫تو و ایتان اونجا چیکار می‌کردین؟
‫مسخره‌بازی بود. داشتیم...
‫دیروز با رندال رفته بودم جنگل...
‫و بعدش به اون خرابه رسیدیم...
‫عه، عه، عه، عه. با...
‫با رندال رفته بودی؟
‫ببین بابا، از اون خبرها نیست.
‫جولی؟
‫سلام مامان.
‫چی شده؟ ‫حالت خوبه؟
‫- آره. آره، خوبه. ‫- من الان میام.
‫خیلی‌خب.
‫چی شده؟ ‫چیزیت شده؟
‫نه. ‫یه کوچولو بیهوش شدم.
‫«یه کوچولو» یعنی چی؟
‫چیزی نیست.
‫آخ! بی‌خیال دیگه!
‫وای!
‫رندال، اینجایی؟
‫کاری از دستم برمیاد؟
‫تو و جولی تو جنگل چیکار می‌کردین؟
‫خودش بهت گفته تو جنگل چیکار می‌کردیم؟
‫من دارم از تو می‌پرسم.
‫ببین، اگه الان اومدی ‫ادای بابای ترسناک رو دربیاری،
‫من حال و حوصله ندارم، خب؟
‫بعد از بلایی که سر خودت، ‫ماریل و جولی اومد...
‫اصلا ازش صحبت نمی‌کنه.
‫می‌دونم تجربیاتی داره که...
‫از درک من خارجه، ‫ولی با خودم گفتم شاید تو درک کنی.
‫داشتم بهش رانندگی یاد می‌دادم.
‫- چی؟ ‫- گفت گواهی‌نامه‌اش رو...
‫نگرفته، ما هم ون خانه اجتماعات رو برداشتیم.
‫من...
‫از یه چیزی ترسیدم ‫و از تو جنگل سر در آوردیم.
‫خرابه‌ای که دیدین چی بود؟
‫ببین، نمی‌خوام بی‌شعور بازی دربیارم،
‫ولی من مشکلات خودم رو دارم، خب؟
‫می‌خوای توضیح بدم چی به سرمون اومده؟ ‫خب، نمی‌تونم.
‫نمی‌دونم جریان اون خرابه کثافت چیه،
‫ولی بهش گفتم دوباره نره اونجا.
‫چرا؟
‫چون...
‫یه جای کارش می‌لنگید.
‫کجاش؟
‫می‌لنگید دیگه جیم.
‫همین‌قدر می‌دونم.
‫تموم شد؟
‫به نظر من...
‫برو ون رو بردار ‫و به بچه‌ات رانندگی یاد بده،
‫آخه کار دیگه‌ای از دستت برنمیاد.
‫هیچ‌کدوممون جون سالم ‫از اینجا به در نمی‌بریم.
‫من این حرف رو قبول نمی‌کنم.
‫خوش به حالت.
‫وای.
‫خیلی‌خب.
‫آره.
‫آروم باش.
‫چیزیم نیست. چیزیم نیست.
‫خیلی‌خب، باید بریم درمانگاه.
‫گفتم چیزیم نیست.
‫داره غروب می‌شه.
‫باید زنگم رو بزنم.
‫خیلی‌خب.
‫باشه. خیلی‌خب. ‫بابا، داری به زور راه می‌ری.
‫حب؟ یه چیزیت هست. ‫نمی‌دونم چت شده...
‫ببین، خودم می‌دونم چم شده! چـ...
‫چی؟
‫تف به این زندگی.
‫آره، چند وقتی می‌شه که می‌دونم.
‫بشین.
‫ببین الیس، الیس، الیس.
‫طلسمه رو برداشته.
‫هر جایی که باشه، هر جایی که رفته باشه، ‫در امانه.
‫خب؟ آروم باش.
‫بشین. ‫باید صحبت کنیم.
‫آره دیگه.
‫امشب اینجا جمع شدیم...
‫تا سالگرد خیلی عزیزی رو ‫گرامی بداریم.
‫دقیقا یه سال پیش...
‫فاطمه ناز و مهربونمون ‫وارد زندگیمون شد.
‫بعضی‌هاتون اون موقع اینجا بودین.
‫خیلی‌هاتون بعدش اومدین؛
‫ولی همه‌تون باهاش آشنا شدین ‫و بابت مهربونیش،
‫قدرتش و ذکاوتش...
‫عاشقش شدین...
‫گلش رو یادت نره!
‫قطعا گلش هم مزید بر علته.
‫گلخونه‌مون قبلا اصلا ‫به این خوش‌بویی نبود.
‫بی‌شوخی، حقیقت از این قراره...
‫که تو باعث شدی این جعبه قدیمی ‫و زوار در رفته...
‫یه‌کم بیشتر جو خونه داشته باشه.
‫سالگردت مبارک عزیز دلم.
‫بچه‌ها خوابن؟
‫آره. ‫ایتان بالاخره خوابش برد.
‫می‌تونستم پیش جولی بمونم.
‫بهتر بود ایتان رو برمی‌گردوندیم خونه.
‫اون‌جوری که خوش نمی‌گذشت. ‫بی‌خیال.
‫مهمونی شبانه خیلی حال می‌ده.
‫من اخیرا خیلی خوب عمل نکردم.
‫وای جیم، عیبی نداره. ‫تو...
‫بذار حرفم رو تموم کنم.
‫می‌دونم می‌خوای ‫از ساز و کار اینجا...
‫و وقایع اخیر سر در بیاری.
‫اگه ذره‌ای احتمال داشته باشه ‫به خونه رفتنمون ختم بشه،
‫من پایه‌ام.
‫همه‌جوره پایه‌ام.
‫دیگه شک نمی‌کنم، ‫دیگه مقاومت نمی‌کنم.
‫جولی یه چیزی رو ازمون پنهان کرده.
‫می‌دونم.
‫چند وقته می‌دونی؟
‫قبل از جنگل رفتنم با سارا شروع شد.
‫کس دیگه‌ای هم می‌دونه؟
‫آره، کریستی.
‫کنی.
‫ببین، نمی‌خواستم نگرانت کنم.
‫- باید بهم می‌گفتی. ‫- الان دارم می‌گم دیگه.
‫قبلا هم این‌جوری شده بودی؟
‫چـ...
‫آره، پات رو می‌گم.
‫نه.
‫یعنی داره بدتر می‌شه.
‫آره، ظاهرا.
‫باید یه چیز...
‫یه چیز دیگه رو هم بهت بگم.
‫چیه؟
‫با تیان‌چن که تو طویله بودم...
‫مجبورم کردن تماشا کنم.
‫مجبورم کردن مرگش رو...
‫تماشا کنم.
‫کلا هدفشون این بود که...
‫گفتن می‌خوان من رو ‫از پا در بیارن.
‫یا خدا.
‫شاید این ماجرا فاطمه و بچه هم...
‫نه بابا، به تو ربطی نداره.
‫ولی از کجا معلوم؟ ‫از کجا؟
‫ما از هیچی خبر نداریم،
‫الان هم تیلی مرده،
‫فاطمه یه‌جایی واسه خودشه...
‫و من همین‌جا دست رو دست گذاشتم.
‫حالت خوبه بوید؟
‫تف به این زندگی.
‫چی گفتی؟
‫- بابا، نه. ‫- ها؟
‫- آروم باش بابا. ‫- نه. وایستا. ها؟
‫دهن کثیفت رو ببند. ‫دهنت رو ببند پدرسگ!
‫عه، بی‌خیال بابا، فقط... ‫عه، می‌خوای... پشم‌هام!
‫از دم پنجره بیا کنار.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب.
‫چیه؟
‫نه.
‫نه، بس کنین! بس کنین!
‫نه! نه، نه، نه، نه، نه!
‫نه، بس کنین! بس کنین! ‫بس کنین!
‫دست از سرم بردارین!
‫وای.
‫اینجا رو باش.
‫بهت که گفتم اگه غذا بخوری، ‫همه‌چی سریع‌تر پیش می‌ره.
‫بچه سه‌سوته به دنیا میاد.
‫راستش، احتمالا بهتر باشه ‫این رو بپوشی.
‫اون لباس‌ها به زودی برات تنگ می‌شن.
‫امیدوارم بد نباشه.
‫مجبور شدم از انبار اصلی بردارم.
‫نمی‌خواستم خطر کنم ‫و تو اتاق خودت برم.
‫می‌شه کمکم کنی بلند شم؟
‫آره. معلومه.
‫وای!
‫آخ!
‫نه، نه! نه فاطمه، وایستا!
‫نه! نه! الجین! ‫وایستا! نه! الجین!
‫کمک کنین! کمک کنین! ‫کمک کنین!
‫نباید بی‌خبر بزنی بیرون. ‫ممکنه هر جایی باشه.
‫خب، اگه اینجا دست رو دست بذارم ‫که پیداش نمی‌کنم.
‫خیلی‌خب، پس آدم‌های بیشتری ‫جمع می‌کنیم.
‫- گروه تجسس تشکیل می‌دیم. ‫- چه‌جوری؟
‫چه‌جوری؟ دانا می‌خواد به کل شهر بگه ‫فاطمه چیکار کرده.
‫واقعا خیال کردی وقتی مردم ‫خبردار بشن،
‫به صف می‌شن که کمک کنن؟
‫با دانا صحبت می‌کنم.
‫خیلی‌خب، عالیه. ‫بهم بگو چی شد.
‫الیس! گوش کن!
‫ببخشید. نمی‌خواستم مزاحم بشم،
‫ولی گمون کنم مسئله خیلی مهمی باشه.
‫عیبی نداره. ‫چی شده؟
‫حال فاطمه خوبه؟
‫گم شده، مگه نه؟
‫تو چی می‌دونی زنیکه عوضی؟
‫- نه، تو چی می‌دونی... ‫- عه! عه، عه!
‫بسه دیگه!
‫آروم باش.
‫چی شده؟
‫چیزی نیست.
‫واسه اولین بار بعد از اون خرابه،
‫دیشب صداهاشون رو شنیدم.
‫چی گفتن؟
‫گفتن فاطمه خودش نرفته، ‫یه چیزی فاطمه رو دزدیده.
‫وایستا ببینم. چی؟
‫می‌خوان بدونین همین حوالیه.
‫ترسیده.
‫داشتن می‌خندیدن.
‫- چرا؟ ‫- چون...
‫می‌دونن به موقع پیداش نمی‌کنین.
‫می‌خوان بدونین نمی‌تونین نجاتش بدین.
‫این دیگه چه کاریه؟
‫چه غلطی می‌کنه؟ ‫یا خدا.
‫ویکتور؟ ویکتور! ‫چیکار می‌کنی؟
‫کل این وسایل...
‫کل این وسایل رو نگه داشتم، ‫چون خیال می‌کردم به دردمون می‌خورن!
‫ولی فقط اذیتمون می‌کنن!
‫می‌خوام گم بشن! ‫همه‌شون گم بشن!
‫ویکتور... ‫وایستا، یه لحظه...
‫یه لحظه وایستا! ‫وایستا ببینم. ویکتور!
‫- عه، سلام. چی شده؟ ‫- برو کنار.
‫اول آروم باش.
‫گفتم برو کنار!
‫خیلی‌خب، باشه. بیا.
‫ویکتور! وایستا! عه، وایستا!
‫- وایستا، وایستا، وایستا، وایستا! ‫- آهای!
‫ویکتور!
‫ویکتور، جریان چیه؟ ‫وایستا! چـ...
‫- عه، عه! ‫- ویکتور!
‫یا خدا!
‫بذارش کنار.
‫- بلایی سر کسی نمیارم. ‫- خیلی‌خب، باشه.
‫پس بذارش کنار.
‫لازمش دارم.
‫داری بقیه رو می‌ترسونی.
‫نه‌خیر. ‫باید هم بترسن.
‫باید بیشتر بترسن.
‫ویکتور، خواهش می‌کنم.
‫خیلی... خیلی...
‫خیلی احمق بودم!
‫آره، خیلی...
‫فقط... خواهش می‌کنم ولم کنین. ‫خواهش می‌کنم!
‫اگه بگی می‌خوای با تبره چیکار کنی، ‫ولت می‌کنیم.
‫می‌خوام برم یه درخت رو قطع کنم.
‫من برمی‌گردم خونه.
‫نه، بیا. ‫باید یه چیزی بخوری.
‫بیا.
‫سلام بچه‌ها.
‫خوشحالم که می‌بینم اینجا دوباره راه افتاده.
‫هوم. یه‌کم کمک داشتم.
‫این کوچولو خیلی تو تمیزکاری ‫و مرتب کردن کمکم کرد.
‫هر وقت خواستی بیای کمکم کنی،
‫خیلی خوشحال می‌شم.
‫خب، شنیدی چی گفت؟
‫هوم؟
‫راستش، کنی خیلی هوام رو داشت.
‫هوم.
‫گمون کنم براش سخت بود...
‫که ببینه اینجا همیشه خالیه.
‫بعد از بلایی که سر تیلی اومد،
‫به نظرم مردم به جایی ‫که عادی جلوه کنه نیاز دارن.
‫- آره. ‫- آره، معلومه.
‫قاتلش رو پیدا نکردن؟
‫هنوز نه.
‫بفرمایین... بخورین.
‫- باشه. ‫- یه چیزی بردارین.
‫- من چندتا بشقاب برمی‌دارم. ‫- باشه.
‫دستم بنده.
‫منم، بوید.
‫بیا تو.
‫ببین، ببین، می‌دونم از دستم ناراحتی، ‫خیلی‌خب،
‫ولی باید یه چیزی رو...
‫به کسی نمی‌گم...
‫فاطمه چیکار کرده،
‫آخه خودش، روحیاتش ‫و خوش‌روییش...
‫واسه همه خیلی عزیزه.
‫گمون نکنم بقیه بتونن هضمش کنن.
‫گمون نکنم خودم بتونم هضمش کنم.
‫نیست.
‫چی/
‫تو یه کلبه خارج از شهر ‫مستقرش کرده بودم.
‫خودم و الیس دیشب رفتیم اونجا، ولی نبود.
‫رفته؟
‫صداهایی که سارا می‌شنوه...
‫گفتن یه چیزی فاطمه رو دزدیده.
‫گفتن همین حوالیه،
‫ولی نمی‌تونیم به موقع نجاتش بدیم.
‫گفت صداها می‌خندیدن.
‫ریدم به این شهر.
‫زنگت رو بزن. ‫جلسه می‌ذاریم.
‫چی میل دارین؟
‫چیه؟ ‫غذات رو دوست نداری؟
‫دلتنگ پنکیک‌های تیان‌چنم.
‫عه، کجا می‌ری؟
‫می‌رم مستراح.
‫خیال می‌کنه تقصیر اونه ‫که من این‌جوری شدم.
‫آخه چرا؟
‫چون ازش پرسیدم چیکار کنم،
‫پرسیدم برم تو خرابه یا نه.
‫می‌دونم کارم مسخره بود. آخه...
‫انگار خیلی...
‫شبیه داستان‌هایی بود ‫که همیشه برامون می‌گفت،
‫من هم ترسیده بودم ‫و نمی‌دونستم دیگه از کی بپرسم.
‫ضمنا، توهین نباشه، ولی این...
‫صبحانه خانوادگی به ظاهر بی‌نقص...
‫معلومه از کجا بلند می‌شه، ولی...
‫هیچی رو بهتر نمی‌کنه.
‫فقط همه‌چی رو بدتر می‌کنه.
‫آهای مردم!
‫- بیاین. ‫- بیاین!
‫جریان چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫همه باید یه دقیقه بیان بیرون.
‫بیاین.
‫- بیاین. ‫- مامان؟
‫- بیاین دیگه. ‫- جریان چیه؟
‫شما برین. من منتظر ایتان می‌مونم.
‫باشه.
‫بیاین جلو. بیاین اینجا.
‫بابا، چیکار می‌کنی؟
‫چیزی نیست.
‫مشکلی نیست.
‫بیاین اینجا.
‫خب جماعت، گوش کنین!
‫می‌دونیم همه‌تون بعد از بلایی ‫که سر تیلی اومد، وحشت کردین.
‫ضمنا می‌دونیم جواب می‌خواین.
‫من هم دنبال جوابم.
‫ولی فعلا جوابی نداریم.
‫چی شده؟
‫شما رو جمع کردیم تا بگیم...
‫بیا. همه بیرونن.
‫ببینید، ازتون کمک می‌خوایم.
‫یعنی...
‫سلام.
‫فاطمه گم شده.
‫- چی؟ ‫- فاطمه گم شده؟
‫هیچ‌کس، عه...
‫هیچ‌کس از دیشب ندیدش.
‫یعنی ازتون می‌خوایم ‫گروه جست‌جو تشکیل بدیم.
‫می‌خوایم یه جماعت کل شهر، ‫هر گوشه و کنار،
‫لای هر سوراخ سنبه‌ای رو بگردن ‫تا بتونیم پیداش کنیم.
‫ممکنه اون چیزی که فاطمه رو برده، ‫همونی باشه که تیلی رو کشته؟
‫معلوم نیست.
‫ببینید، من ریز و درشت اینکه ‫دقیقا چی شد رو نمی‌دونم.
‫فقط در این حد مطمئنم که همین نزدیکیه.
‫از کجا مطمئنی؟
‫چون یه چیزی که اینجاست بهمون گفته...
‫یه چیزی که...
‫می‌خواد بدونیم تنهاست و ترسیده.
‫یه چیزی که فکر می‌کنه ‫ما جربزه و توان...
‫پیدا کردنش رو نداریم.
‫ببینید، من هم نمی‌تونم ‫برگردم به همه دستور بدم چیکار کنن.
‫خب؟ ولی... این رو می‌بینید؟
‫از اول که این‌ها رو نداشتیم.
‫اون اوایل که من اومده بودم، ‫همین جانورهای توی جنگل،
‫شب‌ها که می‌اومدن،
‫هر کسی که دلشون می‌خواست رو ‫با خودشون می‌بردن.
‫تمام اهالی این شهر روز به روز،
‫ساعت به ساعت، لحظه به لحظه ‫زندگیش تحت خطر بود.
‫ما این‌ها رو پیدا کردیم.
‫ثابت کردیم که این شهر ‫نمی‌تونه ما رو به زانو در بیاره.
‫حالا داره دوباره سعی می‌کنه ‫کمر ما رو خم کنه.
‫پس تحت این شرایط می‌تونید ‫تسلیم بشید و بمیرید، یا...
‫می‌تونیم بهش بگیم کون لقت!
‫کون لقش!
‫افسار زندگیمون رو پس می‌گیریم!
‫چون می‌تونیم مقابله کنیم!
‫قبلا با هم ثابتش کردیم،
‫الان هم ازتون می‌خوام ‫دوباره با اتحادتون ثابتش کنید.
‫ببینید، تصمیم با خودتونه.
‫عقب‌نشینی هیچ خجالتی نداره.
‫خب؟
‫چطوری گروه‌ها رو ساماندهی کنیم؟
‫خوبه. چون باید...
‫همه جفتی دنبالش می‌گردن.
‫با گروه‌های دو نفره...
‫دنبال فاطمه می‌گردیم...
‫و از زیر سنگ هم شده پیداش می‌کنیم، خب؟
‫خیلی‌خب. بسیارخب. ‫بریم تو کارش. شروع می‌کنیم.
‫من هم کمک می‌کنم. فاطمه دوستمه.
‫من هم می‌خوام کمک کنم.
‫باشه. من ایتان رو می‌برم.
‫- باشه. ‫- تو جولی رو ببر.
‫اینطوری جاهای بیشتری رو می‌تونیم بگردیم.
‫آره. باشه.
‫مواظب باشین.
‫شما هم همینطور. بیا.
‫الیس.
‫ببین.
‫قراره کلی سوال برای همه پیش بیاد.
‫بهتره یکی از خودمون پیداش کنه.
‫اگه جدا بشیم احتمالش بیشتره ‫یکی از ما پیداش کنه، خب؟
‫باشه.
‫ببین.
‫قول می‌دم پیداش کنیم.
‫باشه.
‫کنی!
‫بله؟
‫ببینم، دلت می‌خواد با هم بریم؟
‫آره، حتما.
‫- عالی. ‫- خیلی‌خب.
‫پس بریم.
‫الیس.
‫هم‌گروهی نمی‌خوای؟
‫چرا، لطف می‌کنی.
‫هر کاری در توانم باشه می‌کنم.
‫فاطمه! صدام رو می‌شنوی؟!
‫نمی‌فهمم این بیرون چیکار می‌کنیم.
‫کسی مجبورت نکرده کمک کنی.
‫اگه می‌خوای برگردی خانه اجتماعات...
‫منظورم این نبود... ‫ببین...
‫بوید گفت یه چیزی بهتون گفته ‫که فاطمه این بیرونه.
‫اصلا این حرف یعنی چی؟
‫در واقع یه چیزی به سارا گفته بود.
‫فاطمه!
‫سارا؟ منظورت دختریه ‫که آدم بی‌گناه کشته؟
‫سارا از جهاتی که توضیحش سخته،
‫با این شهر ارتباط داره.
‫یعنی همینطوری حرفش رو باور می‌کنید؟
‫نمی‌گید نکنه سارا زده ‫تیلی و فاطمه رو کشته،
‫بعد چرت و پرت سر هم کرده،
‫که فاطمه یه گوشه تو جنگل گیر افتاده؟
‫چنین اتفاقی نیفتاده.
‫از کجا مطمئنی؟
‫مطمئنم دیگه.
‫باشه. پس چرا این صدای جادویی...
‫مستقیم به سارا نمی‌گه فاطمه کجاست؟
‫یا اصلا چرا نمی‌گه کی تیلی رو کشته؟
‫روالش اینطوری نیست، خب؟
‫پس جوری توضیح بده که بفهمم.
‫چون تو از یه چیزی خبر داری.
‫یه چیزی می‌دونی که بهم نمی‌گی.
‫اصلا شما جماعت رو درک نمی‌کنم. ‫من پلیس خوبی‌ام.
‫می‌تونم بهتون کمک کنم. ‫فقط کافیه...
‫اگه چیکار کنم؟ اگه برات توضیح بدم ‫این شهر به چند روش و ترفند...
‫کاری می‌کنه روح و روانت از هم بپاشه؟
‫وقت کلاس درس گذاشتن ‫واسه جنابعالی ندارم، خب؟
‫فاطمه این بیرونه. باید پیداش کنیم...
‫چون واسه مردم این شهر عزیزه.
‫چون... واسه خودم عزیزه.
‫اگه می‌خوای باور کنم ‫که کارت رو خوب بلدی،
‫ازت می‌خوام بهم اعتماد کنی.
‫می‌خوام بهم کمک کنی.
‫از پسش بر میای؟
‫آره.
‫خوبه.
‫اوضاع که ختم به خیر شد صحبت می‌کنیم، باشه؟
‫باشه.
‫فاطمه!
‫خب، پس رفتی خانه اجتماعات زندگی کنی؟
‫آره.
‫تو فکرش بودم بیام بهت سر بزنم.
‫فقط، عه...
‫اشکال نداره. تو هم...
‫فعلا دغدغه‌های مهم‌تری داری.
‫آره، دغدغه که هیچ‌وقت تمومی نداره.
‫آره.
‫ببین کنی.
‫متوجه شدم که اوضاع بین ما...
‫هیچ‌وقت قرار نیست عین قدیم بشه.
‫- بوید، لازم نیست... ‫- نه، عه...
‫در مورد کاری که سارا کرد ‫بهت دروغ گفته بودم،
‫در مورد مرگ بابات دروغ گفتم. ‫مطمئنم که ته دلت...
‫هیچ‌وقت قرار نیست من رو ببخشی.
‫مسئول این شهر بودن...
‫باعث می‌شه آدم تصمیماتی بگیره...
‫که بر خلاف میل باطنیشه.
‫ولی توانایی در تصمیم‌گیری...
‫مرگ و زندگی اهالی این شهر رو رقم می‌زنه.
‫منظـ... منظورت چیه؟
‫حال و احوالم داره بدتر می‌شه. ‫پارکینسونم رو می‌گم.
‫دیروز پام بی‌حس شد. نزدیک بود...
‫نمی‌تونستم وایستم.
‫خدایا، عه...
‫گوش کن. ‫نمی‌گم امروز چیزیم می‌شه، خب؟
‫یا اینکه فردا یا یک ماه دیگه ‫قراره چیزیم بشه.
‫فقط می‌دونم زیاد وقت نمونده.
‫دیروز بیشتر از همیشه فهمیدم ‫که چقدر کم از وقتم مونده.
‫فقط می‌خوام مطمئن بشم در نبودم...
‫- نه، نمی... ‫- گوش کن!
‫می‌خوام مطمئن بشم در نبودم...
‫یا در شرایطی که از شدت ناتوانی ‫نتونستم هیچ کاری بکنم،
‫باید بدونم که تو جام رو می‌گیری...
‫و هوای این جماعت رو داری.
‫حتما باید تو این نشان رو داشته باشی،
‫نه یکی مثل آکوستا که کله‌اش داغه...
‫یا هر کس دیگه‌ای ‫که ممکنه پاش به اینجا باز بشه.
‫فقط خودت.
‫باید مطمئن بشم که خانواده‌ام ‫به آدم درستی تکیه می‌کنن.
‫من نشانت رو قبول نمی‌کنم.
‫کنی...
‫ولی...
‫ولی اگه همچنان ‫دنبال معاون کلانتر بودی،
‫حاضرم اون نشان رو پس بگیرم.
‫باشه؟
‫جدی؟
‫آره. حالا بیا.
‫باید بگردیم.
‫فاطمه!
‫خیلی‌خب. این هم از این.
‫آخ.
‫تو دیگه چی می‌خوای؟ ها؟
‫به نظرت دیگه بیش‌ازحد...
‫ریخت شما رو ندیدم؟
‫حداقل یه کار جدید بکنید، ‫چون این... این کار...
‫دیگه هیچ تاثیری روم نداره.
‫خوبی؟ با کی حرف می‌زدی؟
‫هیچ‌کس.
‫خب، پس بذار سوالم رو بهتر بپرسم:
‫فکر می‌کردی داری با کی صحبت می‌کنی؟
‫هنری، الان سرم شلوغه. ‫خب؟ کارت چیه؟
‫تو این‌ها رو آویزون کردی؟
‫آره، خودم کردم.
‫خانم من هم تو حیاطمون ‫یکی از این‌ها درست کرده بود.
‫تو که همه‌اش همین رو می‌گی.
‫واسه چیه؟
‫خودم هم نمی‌دونم، خب؟ ‫گفتم شاید کمکی بکنه.
‫یعنی کمکت کنه ربط ‫اون اعداد رو پیدا کنی؟
‫چیزی می‌خواستی پیشم اومدی؟
‫بیشتر اهالی شهر رفتن ‫دنبال اون دختره بگردن.
‫چی؟
‫عه، عروس کلانتر رو می‌گم.
‫جلسه هم گذاشته بودن.
‫صدای زنگوله رو نشنیدی؟
‫چرا، فقط... آم...
‫سرت... سرت شلوغ بود.
‫آره. همون.
‫آم، می‌خوای...
‫می‌خوای کمکم کنی دنبالش بگردم؟
‫- ببین، عه... ‫- می‌خواستم ببینم می‌شه...
‫در مورد ویکتور حرف بزنیم؟
‫بس کن!
‫نباید چنین کاری بکنی.
‫این درخت بدیه. کارهای بد می‌کنه.
‫اما مهمه.
‫چرا؟
‫چرا مهمه؟
‫چرا... چرا کمکمون نمی‌کنی؟
‫چون با گفتن حقیقت به کریستوفر ‫سعی کردم کمک کنم.
‫به نظرم بهتره خودتون متوجه بشین.
‫فقط اینطوری شرایط رو درک می‌کنید.
‫ظاهرت عوض شده.
‫خودت هم همینطور.
‫این همه سال ظاهرت عوض نمی‌شد.
‫چرا یهو تغییر کردی؟
‫چون الان همه‌چی داره عوض می‌شه.
‫نشونه بدیه؟
‫چون نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫بهم بگو... ‫بگو چطور کمکشون کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫ناسلامتی قرار بود دوست باشیم.
‫من دوستتم.
‫پس کمکم کن.
‫می‌شه؟ می‌شه کمکم کنی؟ ‫فقط بگو چیکار کنم.
‫اون درخت رو قطع نکن.
‫کجا می‌ری؟ نه، برگرد!
‫برگرد!
‫کجا می‌ری؟
‫راستش وقتی بچه بودم ‫یکی از دوست‌هام گم شده بود.
‫تا حالا وحشت عمومی دیدی؟
‫کل محلمون ریخته بودن ‫داشتن دنبالش می‌گشتن.
‫مامان بزرگم می‌گفت نگران نباشم، ‫ولی حسابی وحشت کرده بودم.
‫کاشف به عمل اومد رفته بود ‫پارک بازی اون‌طرف شهر...
‫داشت واسه خودش کیف می‌کرد. ‫الکی همه رو ترسونده بود.
‫به نظرت قضیه از این قراره؟
‫همه الکی نگران شدن؟
‫نه، صرفا...
‫به نظرم وقتی شرایط برامون مبهمه،
‫بدترین فرض رو در نظر می‌گیریم.
‫ولی تا این حد می‌دونیم که زنم گم شده.
‫خب؟ توهین نباشه‌ها،
‫ولی دنبال یه بچه سرتق ‫تو پارک بازی نمی‌گردیم.
‫من همینطوریش از مرگ مامانم کم نکشیدم.
‫اگه بخواد بلایی سر فاطمه بیاد...
‫مامانت اینجا بود؟
‫ببین، وقتی مرد...
‫جوری که مرد...
‫دیگه تحمل اون حال و احوال رو ندارم.
‫نمی‌ذارم اونطوری بشه.
‫به نظرت ممکنه اینجا باشه؟
‫خب، معلوم که نیست. ‫بهتره همه‌جا رو بگردیم.
‫تازه، به نظرم جای خوبی واسه گپ زدنه.
‫در مورد چی؟
‫بیا تو.
‫پنجره اینجا چی شده؟
‫خب، چند وقت پیش مجبور بودیم ‫واسه فرار اینطوریش کنیم.
‫به نظر که فاطمه اینجا نیست.
‫می‌دونم.
‫آخرین بار که خودت اینجا بودی، ‫خیلی حالت بد بود.
‫من هم مدام با خودم می‌گفتم: ‫«تقصیر خودمه.»
‫«من پشت فرمون بودم.»
‫«تقصیر منه که ماشینه رو ندیدم.»
‫هی فکر می‌کردم قراره از پیشمون بری.
‫دقیقا همونطوری که توماس رفت.
‫دیگه امکان نداشت بتونم ‫خودم رو ببخشم.
‫ولی تقصیر تو نبود.
‫نبود؟ چرا؟
‫چون ترسیده بودی.
‫داشتی تمام تلاشت رو می‌کردی.
‫مثل خودت که به جولی گفتی...
‫وارد اون خرابه بشه؟
‫می‌خواستی بهترین تصمیم رو بگیری، نه؟
‫فکر کنم.
‫گوش کن چی می‌گم.
‫اینجا اتفاقات بدی میفته. ‫اتفاقاتی که ما روش کنترلی نداریم.
‫این شهر می‌خواد... ‫خودمون رو مقصر بدونیم.
‫می‌خواد ترسیده باشیم.
‫می‌خوام همیشه یادت بمونه ‫که باید بهترین تصمیم رو بگیریم،
‫حتی وقتی اتفاقات بد میفته.
‫مخصوصا وقتی اتفاقات بد میفته.
‫چون مهم‌ترین چیز اینه که... ‫چطور باهاشون روبه‌رو می‌شیم.
‫چه تصمیماتی که می‌گیریم،
‫چه اینکه تقصیر کی بوده، ‫هیچ‌کدوم اندازه اینکه...
‫تحت هر شرایطی پشت همدیگه باشیم ‫و بهترین تصمیم رو بگیریم، مهم نیست.
‫متوجهی؟
‫دوستت دارم رفیق.
‫من هم دوستت دارم بابا.
‫خب. برگردیم دنبال فاطمه بگردیم؟
‫بابا؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫بابا، تو رو خدا اینجا تنهام نذار.
‫بیا بابا.
‫راست می‌گفتی. خودش نیست.
‫توماس نیست.
‫کجا می‌ری؟
‫بابا؟
‫اینجا کجاست؟
‫ویکتور بعضی وقت‌ها میاد اینجا.
‫اون شب که از تونل‌ها ‫بیرون اومدیم، اینجا موندیم.
‫فاطمه که اینجا نیست.
‫آره.
‫یعنی از این به بعد قراره اینطوری باشه؟
‫یکی یکی همه قراره غیب بشن؟
‫نه.
‫فاطمه اولین کسی بود ‫که با دیدنش حس کردم...
‫این شهر می‌تونه چندان بدک نباشه.
‫قربونت برم. پیداش می‌کنیم.
‫دلواپس نباش. بیا.
‫به نظرم خواب نبود.
‫چی؟
‫اون موقع که تو خرابه ‫از هوش رفتم رو می‌گم...
‫انگار واقعا یه جای دیگه بودم.
‫مثلا، یه لحظه تو دالان عجیبی بودم،
‫که ما سه نفر هم اونجا بودیم... ‫خودم، رندال و ماریل رو می‌گم.
‫داشتیم جیغ می‌کشیدیم.
‫بعد دیدم یه نفر به دیوار زنجیر شده،
‫بعدش سر از تونل در آوردم،
‫حرف‌های تو به ویکتور رو شنیدم.
‫سعی کردم پیدات کنم، ولی صدات...
‫داشت دور و دورتر می‌شد.
‫بعد صدای بچه‌ها رو شنیدم.
‫اون کلمه رو بلند می‌گفتن.
‫آنکویی.
‫فقط با خودم می‌گفتم...
‫«نکنه دیگه نتونم برگردم؟»
‫«نکنه... نکنه گم شده باشم ‫و هیچ‌کس نتونه پیدام کنه؟»
‫نه.
‫- «نکنه دیگه خودم تنها باشم؟» ‫- نه.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫عزیز دلم.
‫تنها نیستی.
‫هیچ‌وقت اینجا تنها نیستی.
‫خب؟ بیا بغلم.
‫چی شد؟
‫یکیشون داره نگاهمون می‌کنه.
‫یکی از بچه‌ها؟
‫آره.
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫می‌خواد دنبالش بریم.
‫کجا دنبالش بریم؟
‫نمی‌دونم. بیا.
‫این شرایطی که ویکتور الان داره،
‫یا شرایطی که پشت سر گذاشته،
‫باعث می‌شه حس کنم انگار دارم ‫با یه آدم غریبه صحبت می‌کنم.
‫آره خب، چون با هم غریبه شدین.
‫ببین، چرا داری این حرف‌ها رو به من می‌زنی؟
‫چرا به تابیتا یا...
‫نمی‌دونم، با هر کی به جز من ‫درد دل نمی‌کنی؟
‫تابیتا که نگران بچه‌های خودشه.
‫ضمنا از حرفم بد برداشت نکن،
‫ولی من رو یاد خودش می‌ندازی.
‫تو رو یاد ویکتور می‌ندازم؟
‫یه کوچولو. مثلا اون...
‫می‌خواد یه تیکه چوب رو ‫وادار کنه براش قصه بگه،
‫تو هم روی نردبون رفتی،
‫سر آدم‌هایی که وجود ندارن داد می‌زنی.
‫آره، بیراه نمی‌گی.
‫تو چه حسی داشتی...
‫اگه بابات سر از اینجا در می‌آورد ‫و اینطوری پیدات می‌کرد؟
‫می... می‌خواستی بهت چی بگه؟
‫خب، اولا دوست داشتم بدونم...
‫این همه مدت کدوم گوری بود.
‫ولی این، عه... ‫گوش کن...
‫تو می‌خوای بفهمی چطور ‫ویکتور رو درست کنی، خب؟
‫ولی نمی‌تونی.
‫چون مشکلی نداره.
‫ویکتور محصول اتفاقات و شرایطیه ‫که این شهر براش ساخته.
‫ویکتور چند ده ساله... ‫که داره اینجا زنده می‌مونه.
‫این شهر بهش شک داده. مثل...
‫مثل تارزان می‌مونه ‫که توی جنگل بزرگ شده.
‫تو هم کسی هستی که از راه می‌رسه،
‫بهش احساس کمبود می‌ده،
‫صرفا چون بلد نیست با چنگال غذا بخوره.
‫علم موشکی که نیست.
‫کجا می‌ری؟
‫برمی‌گردم بار.
‫حداقل اونجا می‌شه وانمود کرد ‫دارم کار مفیدی می‌کنم.
‫فاطمه!
‫می‌دونستی من رو اینجا آورده بود؟
‫کفیلم شده بود.
‫از وقتی پام به اینجا باز شد ‫کلی بهم کمک کرد.
‫به خیلی‌ها کمک کرد.
‫کارش همینه.
‫از ته دلم بابت مامانت تسلیت می‌گم.
‫ولش کن حالا.
‫فاطمه قرار نیست از پیشت بره.
‫اصلا کار به اونجا نمی‌کشه.
‫حالش خوب می‌شه.
‫ببین، می‌شه...
‫می‌شه بس کنی؟
‫خواهش کردم.
‫تمومش کن.
‫دمت گرم... ‫که تا اینجا باهام اومدی.
‫فقط تحمل ندارم...
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫چیه؟
‫وقتی تو راه اینجا سوار اتوبوس بودیم، ‫یه خوابی دیده بودم.
‫آره، یادمه.
‫از اون موقع...
‫حس می‌کنم یه نیرویی ‫می‌خواد باهام صحبت کنه.
‫منظورت چیه؟
‫نکنه همه این‌ها...
‫نکنه علتی پشت همه این اتفاق‌ها بوده؟
‫نکنه فاطمه الان حالش خوب باشه،
‫و مشغول کاریه که به ما کمک کنه؟
‫شاید نشونه خوبی باشه.
‫همین... جریان بچه رو می‌گم.
‫وایستا ببینم، این اصلا... ‫چه ربطی به بچه ما داره؟
‫نه، فقط... ‫دارم می‌گم که...
‫شاید...
‫هنوز که ریز و درست همه‌چی رو نمی‌دونیم.
‫حرفم همینه.
‫نمی‌خوام دلواپس ببینمت. واقعا...
‫به نظرم حالش خوب می‌شه.
‫بیا. بریم بگردیم.
‫باز شو.
‫آخ.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫نمی‌دونم. اولین باره چنین کاری می‌کنن.
‫- بیا، بیا، بیا. ‫- اومدم.
‫چی می‌خوای؟ چی از جونم می‌خوای؟!
‫- هیس... ‫- نه! نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه! ‫نه، سمت من نیا.
‫سمت من نیا. سمت من نیا.
‫سمت من نیا.
‫سمت من نیا. نه، نه!
‫- هیس. ‫- نه!
‫نه!
‫کجا رفت؟
‫این... انبار زیرزمینیه.
‫وقتی ویکتور...
‫از تو درخت هلم داد، اینجا موندم.
‫یکی اون پایینه.
‫آهای.
‫همین‌جا بمون، خب؟
‫مامان؟
‫خوبم.
‫هیس.
‫ویکتور؟
‫اینجا چیکار می‌کنی ویکتور؟
‫همین‌جا بود.
‫همین‌جا تنهامون گذاشت.
‫انصاف نیست.
‫این همه سال فکر می‌کردم دلیلی داشته...
‫که من زنده موندم.
‫به خاطر من مرد.
‫نه ویکتور. تقصیر تو نبود.
‫آخه خیلی کوچولو بودی.
‫دوستتون دارم.
‫خیلی دوستتون دارم.
‫نه، نه، نه!
‫چی شد؟
‫- نه، نه! ‫- چی شد مامان؟
‫نه، نه. امکان نداره.
‫- چی... ‫- امکان نداره!
‫نه!
‫مامان!
‫چی شد مامان؟
‫بهم دست نزن! دست نزن!
‫تو رو خدا نکن مامان، دارم می‌ترسم.
‫بهم دست نزن!
‫مامان، مامان!
‫تو رو خدا بگو چیکار کنم مامان.
ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..