ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..
‫آنچه در سریال «منشأ» گذشت!
‫ببخشید، ولی این تنها راهش‌ـه.
‫- من کجام؟ ‫- توی شهر کمدنی! ایالت مین!
‫بزن به چاک! ‫کری؟ میگم بزن به...
‫- اون رو از کجا گیر آوردی؟ ‫- تو پدر ویکتوری!
‫- من میرم دنبال زنم! ‫- یه نفر باید مطمئن بشه...
‫که جیم صحیح و سالم برمی‌گرده.
‫می‌دونم از دست‌دادنِ ‫پدر و مادر چه حسی داره
‫و نمی‌ذارم جولی و ایتن...
‫در عرض یه هفته ‫پدر و مادرشون رو از دست بدن.
‫کاش می‌موندی!
‫مامان...
‫قول بده حسابی مراقب خودت هستی!
‫- این چیه دیگه! ‫- این کلبه‌ها خیلی محکم به‌نظر میان.
‫ فردا صبح از همین‌جا شروع کنیم.
‫- یه لحظه وایسا ‫- زود باش
‫یکم معده‌ام بهم ریخته.
‫الان اون حیوون‌ها تنها غذایی‌ان که داریم.
‫اونا منبع حساب می‌شن. ‫نباید همه‌چیز رو زود تموم کنیم،
‫گاوهای وامونده توی خیابونن!
‫اون حیوون‌های کوچیک‌تر رو بگیرید ‫و برشون گردونید داخل!
‫- آلما اون بیرون‌ـه! ‫- نه! برو! ایتن...فرار کن!
‫- جولی! ‫- برو
‫هیس...
‫- برو ‫- زود باش
‫- نه، نه، نه! برگرد! ‫- با هم انجامش می‌دیم.
‫نه! ‫بوید! بوید!
‫فکر کردی این شهر نمی‌تونه ‫روحیه‌ات رو تضعیف کنه؟
‫حالا معلوم می‌شه.
‫نکنید! ‫چه مرگتونه؟
‫نه، نه، نه، نه!
‫نه، نه، نه، نه. ‫می‌دونم، می‌دونم!
‫می‌دونم، می‌دونم!
‫مترجمین: ‫مریم صرافها و محمد سید
‫نرو.
‫یه نفر باید بره و یه سر بهشون بزنه!
‫خدای من. ‫وای خدا جون، نه!
‫بوید؟ بوید؟ ‫هی، هی، هی، هی!
‫کلید.
‫هی، هی، هی! ‫بوید!
‫کلید کجاست؟
‫توی جیبم‌ـه.
‫گذاشتنش توی جیبم.
‫متاسفم، متاسفم! ‫متاسفم!
‫خیلی متاسفم.
‫خیلی متاسفم!
‫لطفاً...
‫کنی!
‫نه، نه!
‫باید بیای این پایین!
‫این رو ببین!
‫اطراف دریاچه، این‌ها در حال رشد کردنن.
‫اینجا به اندازه‌ی تمام افرادِ شهر ‫غذا برای خوردن هست!
‫ببین!
‫[منشأ] ‫[فصل سوم، قسمت دوم]
‫♪ وقتی فقط یه پسربچه بودم ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم ♪ ‫♪ «در آینده چطور آدمی میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی خوشتیپ میشم؟» ♪ ‫♪ «یعنی پولدار میشم؟» ♪
‫♪ اون بهم این جواب رو داد: ♪
‫♪ هر چی باید بشه میشه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه میشه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چی باید بشه میشه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه میشه ♪
‫♪ الان خودم بچه‌دار شدم ♪
‫♪ اونا از پدرشون می‌پرسن ♪ ‫♪ «در آینده چطور آدمی میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی خوشتیپ میشم؟» ♪
‫♪ «یعنی پولدار میشم؟» ♪
‫♪ با لطافتِ تمام، بهشون میگم: ♪
‫♪ هر چی باید بشه میشه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه میشه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چی باید بشه میشه ♪
‫♪ اون چیزی که باید بشه میشه ♪
‫♪ هر چی باید بشه میشه ♪
‫چی شده؟
‫عه نه! ‫چیزی نیست.
‫تو...توی ایوون خونه‌ام از حال رفتی.
‫- شاید...شاید بهتر باشه که من... ‫- تو باید بشینی.
‫باشه، خیلی‌خب. ‫متاسفم. متاسفم.
‫یهو سر و کله‌ات جلوی در خونه‌ام پیدا شده
‫اون هم با ظرفِ غذای پسرم که...
‫خیلی وقت پیش از پیشم رفته.
‫پس، قراره برام توضیح بدی ‫اون رو از کجا پیدا کردی
‫و همین الان هم قراره بگی!
‫خیلی‌خب.
‫آره، باشه. ‫عه...
‫اسم من تبیتا متیوز‌ـه.
‫من و خانواده‌ام در حال سفر بودیم...
‫می‌خواستیم بریم به دیدن فامیلمون ‫توی شهر کلرادو...
‫وقتی مجبور شدیم از یه مسیر فرعی بریم...
‫یه درختِ بزرگی ‫بین راهمون، افتاده بود توی جاده
‫برای همین با خودمون فکر کردیم ‫بهتره از جاده‌های اطرافش بریم.
‫ولی هیچ‌وقت به جاده‌ی اصلی بر نگشتیم.
‫همینطور رانندگی کردیم ‫تا اینکه رسیدیم به...
‫به اون شهر! ‫جایی که نمی‌تونستیم ازش خارج بشیم.
‫ولی اونجا یه سری آدم بود.
‫بعضیاشون مدت‌ها بود که اونجا بودن.
‫- نمی‌دونم در کل چند وقته که اونجان... ‫- نه، نه، نه.
‫اون ظرف غذا رو از کجا گیر آوردی؟
‫خب دارم سعی می‌کنم همین رو بهت بگم.
‫اون جایی که در آخر بهش رسیدیم...
‫افرادی بودن که سال‌هاست اونجان. ‫مثلاً برای مدت...
‫این ظرف غذا رو از کجا گیر آوردی؟
‫- اون این رو بهم داد ‫- کی؟
‫پسرت، ویکتور... ‫خودش این رو بهم داد.
‫عه...
‫پس اون این رو بهت داد!
‫- آره ‫- کِی؟
‫- عه...سه، چهار...چهار روز پیش! ‫- هوم...
‫ویکتور زنده است. ‫اون شهری که داشتم درباره‌اش می‌گفتم...
‫تمام این سال‌ها، ‫توی اون شهر گیر افتاده بوده!
‫باشه، خیلی‌خب! ‫اگه نمی‌خوای به من بگی...
‫شاید به پلیس‌ها بگی!
‫نه، جناب. ‫لطفاً! لطفاً!
‫نباید باهاشون تماس بگیرید. ‫نمی‌تونم بهشون بگم من کیم!
‫اگه بخوام این چیزها رو براشون توضیح بدم...
‫از نظرشون، مثل دیوونه‌ها به نظر میام!
‫وقتی هم که بپرسن خانواده‌ام کجان!
‫چی باید بهشون بگم؟ ‫من که نمی‌دونم اونا کجان!
‫لطفاً جناب. ‫باید حرفم رو باور کنین.
‫لطفاً به پلیس زنگ نزنید.
‫خب، تبیتا... ‫من، بیست دقیقه‌ی پیش...
‫با پلیس تماس گرفتم. ‫هر دقیقه ممکنه برسن.
‫پس قراره همینجا پیش هم بشینیم
‫تا اون‌ها برسن.
‫می‌دونم چجوری بهت ثابت کنم که دروغ نمی‌گم.
‫نه، تو حق نداری بیای اینجا. ‫می‌فهمی؟
‫ممکنه بوید ‫با کارایی که کردی مشکلی نداشته باشه
‫- ولی اگه فکر کردی که... ‫- تین‌چن مُرده.
‫چی؟
‫دیشب یه اتفاقی افتاد.
‫حیوون‌ها اومده بودن تو خیابون.
‫و اون...
‫من...
‫فکر کردم بخوای این رو بدونی.
‫نمی‌دونستم که کسی...
‫متاسفم.
‫کریستی؟ ‫اون کی بود؟
‫عزیز دلم.
‫- هی، چی شده؟ ‫- عه...
‫چیه؟
‫عه، مامان کنی مُرده!
‫چی؟
‫اونجا.
‫خیلی‌خب.
‫خب. بیا. ‫خیلی‌خب.
‫ما...ما باید... ‫عه...
‫باید مطمئن بشیم که...
‫کنار شوهرش دفن بشه.
‫این چیزی بود که می‌خواست.
‫اون نمی‌خواست که...
‫عه...خیلی‌خب.
‫- آره. ‫- بوید...
‫بله.
‫تو توی طویله، با اون لعنتی‌ها ‫پیشش بودی.
‫آره.
‫چطور تو هنوز سالمی؟
‫می‌خواستن من این صحنه رو ببینم.
‫اون‌ها...آره.
‫نه، ولم کنید!
‫بوید!
‫حقیقت داره؟
‫وای، گندش بزنن.
‫می‌خوام برم ببینمش.
‫فکر نکنم الان اینکار، فکر خوبی باشه!
‫باشه؟
‫حالش خوب میشه، مگه نه؟ ‫کریستی می‌تونه مداواش کنه.
‫ایتن...
‫باید پتوش رو براش ببریم.
‫وقتی پتوش پیشش باشه ‫احساس راحت‌تری داره.
‫- هی، هی... ‫- می‌خوام برم ببینمش
‫چیزی نیست.
‫بهش بگو ما باید بریم تین‌چن رو ببینیم!
‫ما باید کمک کنیم.
‫- یکم کمکم کنی ممنونت میشم ‫- نه، من باید برم
‫- باید...باید بری؟ ‫- آره، باید برم
‫- هی، دارم با تو حرف می‌زنم ‫- من باید برم!
‫وایسا ببینم، کجا داری می‌ری؟
‫- دیگه نمی‌تونم اینجا بمونم ‫- چرا؟
‫- چون که... ‫- باید بهش کمک کنیم!
‫نمی‌تونیم کمکش کنیم! اون مُرده! ‫اون مُرده، ایتن.
‫آدم‌ها اینجا می‌میرن.
‫بهت که گفته بودم. ‫این چیزها رو از خودم در نمیارم.
‫بهت گفتم اینجا داره اتفاقای بدی میفته.
‫اینکه حرفم رو گوش ندادی ‫تقصیر من نیست.
‫من باید برم.
‫عیب نداره.
‫آدم‌های دیگه‌ای هم هستن که...
‫می‌تونی اسمشون رو جست و جو کنی.
‫بوید استیونز. ‫همراه با خانوادش مفقود شدن.
‫عه...دانا! ‫دانا...
‫عه، خیلی‌خب.
‫لیو! لیو! ‫تین‌چن و کنی لیو!
‫اون خانواده! ‫اون خانواده هم اونجان.
‫داری دروغ می‌گی.
‫نمی‌دونم چجوری داری اینکار رو می‌کنی!
‫- ولی داری دروغ می‌گی. ‫- نه، نه، نه، نه
‫قسم می‌خورم که دروغ نمی‌گم. ‫به جون بچه‌هام قسم می‌خورم.
‫خانواده‌ی من اونجا گیر افتاده! ‫ویکتور هم اونجا گیر افتاده.
‫پس تو چجوری اومدی اینجا، هان؟
‫توقع داری باور کنم که...
‫به نحوی، تو تنها کسی هستی که...
‫تونسته از همچین جای وحشتناکی فرار کنه؟
‫ببین، خودمم نمی‌دونم. ‫ولی آره، آره!
‫- و ویکتور کمکم کرده ‫- نه، اینکار رو نکن...
‫لطفاً!
‫ویکتور، مرد خوبی‌ـه.
‫آدم مهربون و دوست داشتنی‌ـه. ‫پسرمم دوستش داره.
‫و دخترم هم... ‫اون جون دخترم رو نجات داده.
‫فکر می‌کردم اگه اون بچه‌هایی که...
‫ توی برج گیر افتادن رو نجات بدم ‫پس...
‫می‌تونم اون رو از بلایی که سرش اومده...
‫نجات بدم...
‫هی، هی، هی! ‫الان چی گفتی؟
‫خب، وقتی که من توی اون شهر بودم ‫یه سری بچه می‌دیدم.
‫یا حدس می‌زنم که اون‌ها رو می‌دیدم.
‫و اون‌ها واقعاً ترسناک بودن.
‫ویکتور گفت ‫یه سری بچه هستن که...
‫توی برج زندانی شدن ‫و اگه بتونم نجاتشون بدم
‫بعدش شاید بتونم...
‫آخه به نحوی تونستم دخترم رو ‫از چیزی که داشت اذیتش می‌کرد نجات بدم.
‫نمی‌دونم، ولی اگه تونستم اینکار رو بکنم...
‫- پلیسِ شهر کمدن! ‫- لطفاً! لطفاً نذار اون‌ها بیان داخل.
‫- عه... ‫- من دروغ نمی‌گم. دروغ نمی‌گم!
‫هنری؟ هنری اونجایی؟
‫سلام رفیق. من اشتباه کرده بودم. ‫فکر می‌کردم یکی می‌خواد مزاحمم بشه.
‫ولی فهمیدم فقط یه سگِ که گمشده.
‫صاحبش اومد و...
‫راستش شدیداً معذرت می‌خوام، خیلی‌خب؟ ‫من رو ببخشید.
‫خیلی‌خب، هنری. ‫مراقب خودت باش.
‫باشه، توام همینطور. ‫خیلی‌خب، یاز هم ببخشید. ممنونم.
‫من...40 سال پیش اون رو خریدم.
‫چند سال بعد از گم شدن خانواده‌ام.
‫یه بار هم جرئت نکردم خشابش رو پر کنم. ‫چه برسه به اینکه...
‫می‌رم یه چیزی درست کنم بخوری.
‫اون یه تله بود.
‫می‌دونستن ما دنبال حیوون‌ها می‌ریم.
‫اون کوفتیا، در آغل رو باز کردن...
‫و منتظر موندن ماها بریم سمتشون.
‫چندتاشون رو نجات دادی؟
‫- راستش...چی؟ ‫- حیوون‌ها رو می‌گم.
‫چندتاشون رو نجات دادی؟
‫ارزشش رو داشت؟
‫جون همه رو به خطر انداختی، برای چی؟ ‫بخاطر داشتن یه بز بیشتر؟ یا یه گاو؟
‫امروز، ‫وضعیتمون نسبت به دیروز چقدر بهتر شده؟
‫وایسا وایسا، داری می‌گی ‫من چاره‌ی دیگه‌ای هم داشتم؟
‫اون حیوون‌ها تمام چیزین که داریم.
‫نه، بوید!
‫ما، تمام چیزی هستیم که داریم! ‫خودمون! این آدم‌ها! این خانواده‌ها!
‫این تمام چیزی‌ـه که داریم! ‫و الان یکی ازمون کم شده!
‫خب من... ‫من باید چیکار می‌کردم؟
‫اونجا وایمیستادم ‫و نگاه می‌کردم که تنها منبع غذاییمون
‫داره می‌ره توی جنگل گم و گور بشه؟
‫- اون‌وقت گرسنگی می‌کشیدیم! ‫- یه راه دیگه پیدا می‌کردیم!
‫دیروز داوطلب بودی که ‫چهار دست و پا بری توی اون سوراخ کوفتی
‫چون محصولات زراعیمون نابود شده بود!
‫حالا اونجا وایسادی و داری به من می‌گی...
‫می‌تونستیم یه راه دیگه پیدا کنیم؟
‫که من باید... ‫من باید...
‫که من باید... ‫گورتو گم کن برو بیرون.
‫- گمشو برو بیرون ‫- نه، باشه، نه...حق با توئه!
‫حق با توئه!
‫تو کاری رو کردی که باید می‌کردی.
‫تو تنها کاری که می‌تونستی رو انجام دادی...
‫و شکست خوردی...
‫چون این بازی‌ای که اینجا راه افتاده ‫نتیجه‌اش از قبل تعیین شده.
‫و هر کارتی که بذاری وسط، بازم می‌بازی.
‫- دانا، دانا... ‫- نه، نه، نه
‫من از دستت عصبی نیستم بوید. ‫عصبی نیستم.
‫از دست خودم عصبی‌ام. ‫از دست خودم عصبی‌ام...
‫چون بهمون گفتی که یه روزی می‌ریم خونه
‫و من اینقدر خر بودم که حرفت رو باور کنم.
‫- من... ‫- گمشو
‫باید بریم دل و روده‌ی اون گاو رو در بیاریم.
‫قبل از اینکه گوشتش خراب بشه.
‫هی، خیلی وقته که اونجایی. ‫حالت خوبه؟
‫- آره، خوبم ‫- داشتم فکر می‌کردم که...
‫شاید باید بریم پیش کریستی. ‫محض احتیاط.
‫ببین واقعاً لازم نیست. ‫تهوع صبحگاهی‌ـه.
‫- میشه حداقل در رو باز کنی؟ ‫- یه لحظه وایسا
‫می‌دونی چیه، ‫چطوره برم و...
‫ببینم کریستی می‌تونه بیاد اینجا یا نه. ‫تو هم می‌تونی همینجا بمونی.
‫ببین، گفتم که خوبم.
‫نیاز ندارم که همه...
‫آخه این وضعیت درست نیست.
‫تو نمی‌خوابی ‫به سختی هم غذا می‌خوری.
‫فاطمه؟
‫فاطمه، هی ببین. ‫یالا، چی شده؟
‫فاطمه، داری من رو می‌ترسونی. ‫یالا.
‫میشه در رو باز کنی؟
‫عه، فکر کنم حق با توئه.
‫فکر کنم باید بریم دیدن کریستی.
‫کریستی؟ ‫اینجایی؟
‫همینجا وایسا.
‫- سلام؟ ‫- بیا تو
‫- سلام. ‫- کریستی اینجاست؟
‫اون...رفته داخل شهر.
‫خبرای خیلی بدی ‫درباره‌ی تین‌چن به گوشش رسید.
‫خب، ما می‌تونیم صبر کنیم.
‫- نه، واقعاً نمیشه ‫- آخه اون زنِ بیچاره...
‫بیاید داخل. ‫من یه نگاهی بهت می‌ندازم.
‫می‌دونی چیه؟ ‫شاید باید منتظر کریستی بمونیم.
‫فعلاً کریستی درگیر چیزهای زیادی‌ـه.
‫آره، اما...
‫ببین، جسارت نباشه ‫ولی تو دکتر نیستی.
‫ولی پرستارِ کودکان که هستم.
‫ توی مسائل مربوط به حاملگی ‫من...
‫با همه‌جور چیزی روبه‌رو شدم.
‫یالا. ‫بیا.
‫هوا برای شنا کردن یکم سرده‌ها.
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- الان فهمیدم که...
‫حتی دیگه یادم نمیاد ‫این ماشین برای کی بود.
‫اون آدم‌هایی که ما...
‫دنی.
‫- و دوست دخترش، شی! ‫- درسته
‫دنی و شی.
‫اون‌ها بچه‌های خوبی بودن. ‫آره.
‫اتفاقی که دیشب افتاد... ‫اون...
‫تو مقصر نبودی.
‫راستش، ‫با تمام احترامی که بهت دارم، کریستی...
‫نیومدم اینجا تا بهم روحیه بدی.
‫با تمام احترام، بوید ‫به پشمم هم نیست.
‫ببین، بعد از اتفاقی که سر سارا افتاد
‫وقتی سعی کرد به ایتن آسیب بزنه...
‫تو با من توی اون ناهارخوری نشستی...
‫و بهم گفتی که ‫من مقصر نبودم.
‫و تقصیر اینجاست. ‫گفتی که باید جون خیلی‌ها رو نجات می‌دادم
‫و هنوز ‫باید جون خیلیای دیگه رو هم نجات بدم.
‫و اون موقع، همه‌چیز تموم شد.
‫خب، اون حرفات یه مشت مزخرف بود...
‫برای اینکه حالم بهتر بشه، ‫یا اون حرف‌ها رو واقعاً گفتی؟
‫هی.‌ ‫تو مقصر این قضیه نیستی، خیلی‌خب؟
‫الان هم بیخیال. ‫بیا بریم یه دستی به سر و روت بکشیم.
‫هی رفقا! ‫هی! ما غذا پیدا کردیم.
‫ببینید...این رو ببینید!
‫اونجا...
‫یه دریاچه وجود داره... ‫و همه‌چیز اونجا هست.
‫اونجا...اونجا سبزیجات هست.
‫ما غذا پیدا کردیم!
‫خیلی‌خب.
‫اونجا...اونجا سیب‌زمینی هست!
‫حتی ممکنه توی آب اونجا، ماهی هم باشه.
‫چه خبره؟
‫- بچه‌هام کجان؟ ‫- حالشون خوبه
‫اون‌ها...حالشون خوبه.
‫- اون خون برای کیه؟ ‫- کنی...
‫مامانم...
‫وایسا، ‫مامانم کجاست؟
‫کنی، ‫شاید بهتر باشه بریم داخل.
‫- کنی! ‫- مامان؟
‫مامان!
‫- هی، کنی... ‫- وایسا، نه، نه، نه!
‫(صحبت به زبان کانتوزی)
‫- هی، رفیق، کن! ‫- نه، وایسا!
‫- رفیق، من متاسـ... ‫- نه
‫- خب... ‫- بسه، بسه!
‫- ببین، من متاسـ... ‫- نه! نه. بسه! بسه!
‫- باشه ‫- باشه؟
‫آره، باشه.
‫- بسپرش به من ‫- خیلی‌خب
‫خیلی متاسفم. ‫متاسـ...
‫خیلی متاسفم.
‫کنی، هی!
‫عیبی نداره، چیزی نیست. من خوبم. ‫من خوبم! من خوبم! من خوبم!
‫من خوبم!
‫اون کجاست؟
‫توی کلیسا.
‫من، عه...
‫من... ‫می‌خوام چند دقیقه اینجا بشینم.
‫- باشه؟ ‫- آره، باشه
‫آخرین بار کی غذا خوردی؟
‫عه، سه...یا چهار روز پیش؟
‫نمی‌تونه غذا رو هضم کنه.
‫سعی کردم.
‫ولی حتی وقتی بوی غذا هم که میاد... ‫این...
‫نفس عمیق بکش.
‫- مطمئنی نباید بریم پیش کریستی؟ ‫- الیس، فقط...
‫اوضاعت چطور بوده از وقتی که...
‫از کی؟
‫از وقتی مواد رو ترک کردم ‫یا از وقتی که اینجا...
‫ذهنم رو بهم ریخته؟
‫ببین، می‌دونم ترسناکه...
‫و اگه باعث میشه آروم بشی باید بگم که ‫دقیقاً داری کاری رو می‌کنی...
‫که باید انجام می‌دادی.
‫طبقِ رسمِ
‫برای اولین بار پدر شدن!
‫تو حسابی ترسیدی.
‫و داری هر سوالی که می‌تونی رو...
‫می‌پرسی.
‫تو هم به شدت سو تغذیه داری.
‫اینکه یه دندونت افتاده عجیبه.
‫همچنین ممکنه دچار ‫«هایپراِمِسیس گراویداروم» شده باشی. ‫(تهوع در زمان بارداری)
‫چی هست؟ ‫چیز بدی‌ـه؟
‫در واقع به نوعی تهوعِ شدید صبحگاهی‌ـه.
‫واقعاً باید دوباره غذا بخوری.
‫- باشه ‫- آره
‫خب، داری این رو ‫به بد غذاترین آدم دنیا می‌گی.
‫من برم ببینم که چیزی داریم که...
‫بتونه یکم معده‌ات رو آروم کنه.
‫حالا بچه چی؟ ‫همه‌چیزش روبه‌راهه؟
‫تا جایی که من تشخیص می‌دم، ‫هیچ مشکلی نیست.
‫الآن برمی‌گردم.
‫دیدی؟ بهت گفته بودم که.
‫- همه‌چیز روبه‌راهه. ‫- تو گفته بودی؟
‫- آره. ‫- پس تو گفته بودی! که این‌طور!
‫آره، آره. ‫خودم گفته بودم. خودِ خودم.
‫در کمال خونسردی و آرامش.
‫آره. احتمالاً متوجه نشدم.
‫صدای توی شکمت رو شنیدی؟
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫هر وقت اوضاع اینجا خیلی بد می‌شد، ‫اون...
‫اون همیشه می‌گفت:
‫«هر چقدر هم که اوضاع بد بشه...
‫دیگه این روز رو تجربه نمی‌کنیم.»
‫همیشه این جمله رو تکرار می‌کرد ‫تا مطمئن بشه منظورش رو متوجه شدم.
‫(صحبت به زبان کانتوزی)
‫زجر...
‫زجر کشید؟
‫- کِنی، من... ‫- نه، من...
‫مسئله‌ای نیست. مجبور نیستی...
‫دیدی‌اش؟
‫دیدی باهاش چی‌کار کردن؟
‫هنوز نه، ندیدم.
‫هر وقت به بابام فکر می‌کنم...
‫نمی‌تونم...
‫تنها چیزی که می‌بینم ‫اینه که توی اون زیرزمین دراز به دراز افتاده.
‫نمی‌تونم بهش فکر کنم ‫و توی اون شرایط نبینمش.
‫نمی‌خوام در مورد مامانم هم همین‌طور بشه.
‫می‌شه یه لطفی در حقم بکنی؟
‫آره.
‫حتماً.
‫می‌شه...
‫می‌شه ظاهرش رو... ‫می‌شه ظاهرش رو شبیه همیشه‌اش بکنی؟
‫می‌شه ترتیبی بدی که خوشگل بشه؟
‫اگه شبیه همیشۀ خودش نباشه...
‫روحش...
‫روحش خیلی ناراحت می‌شه.
‫باشه. باشه حتماً.
‫ممنون.
‫اگه چیزی لازم داشتی، هر چیزی،
‫یه نفر رو بفرست خبرم کنه، باشه؟
‫باشه. باشه.
‫باشه.
‫♪ لحظات خوش رو جشن بگیرید ♪
‫♪ یالا ♪
‫♪ جشن بگیرید ♪
‫- ♪ لحظات خوش رو جشن بگیرید، یالا ♪ ‫- بس کن! بسه!
‫♪ بیاید جشن بگیریم ♪
‫♪ اینجا یه مهمونی برگزار شده ♪
‫- ♪ یه جشن که سال‌ها ادامه داره ♪ ‫- بسه!
‫- بسه لامصب! خفه‌خون بگیر! ‫- ♪ پس لحظات خوش‌تون رو بیارید ♪
‫- ♪ خنده‌هاتون رو هم همین‌طور ♪ ‫- بسه! بسه لامصب!
‫♪ مهمونی‌ات رو باهات جشن می‌گیریم ♪
‫♪ یالا! ♪ ‫♪ جشن... ♪
‫برگشتی؟!
‫آره.
‫تین‌چن مُرده.
‫می‌دونم.
‫- ببین... ‫- ایتن طبقۀ بالاست.
‫- جولی... ‫- نه.
‫نگو. لطفاً هیچی نگو.
‫جولی، نمی‌دونم الآن چه حسی داری...
‫ولی عیبی نداره.
‫نه، عیب داره!
‫چه مرگته؟ ایتن هم نزدیک بود بمیره.
‫می‌دونستی؟
‫باید اینجا می‌بودی، بابا. ‫من...
‫- من نمی‌تونم. نمی‌تونم مثل قبل باشم. ‫- صبر کن ببینم؛
‫از چی حرف می‌زنی؟
‫نمی‌تونم وقتی تو قات می‌زنی ‫من جای خالی‌ات رو پُر کنم.
‫داشتم دنبال مامان‌تون می‌گشتم.
‫مامان فوت کرده! خب؟ فوت کرده!
‫رفت توی یه درخت و الآن دیگه زنده نیست.
‫از کجا معلوم؟
‫بابا...
‫هیچ‌کس نمی‌تونه شب‌ها بیشتر از چند ساعت...
‫بدونِ طلسم زنده بمونه. ‫اون الآن چند روزه که رفته.
‫می‌دونم... ‫می‌دونم که چون جلوش رو نگرفتی، عذاب‌وجدان داری.
‫ولی من نمی‌تونم...
‫وقتی توماس مُرد، ‫تو و مامان از هم پاشیدید
‫و هیچ‌کس نبود که هوای ایتن رو داشته باشه.
‫من پونزده سالَم بود.
‫نمی‌تونم دوباره اون کار رو بکنم.
‫نمی‌شه! این‌بار دیگه نه.
‫ازت می‌خوام خودت رو جمع‌وجور کنی. باشه؟
‫باشه.
‫هوم.
‫خیلی برام مهمون نمیاد.
‫حداقل الآن می‌دونم برام غش نمی‌کنی.
‫قبل از اینکه همسرم «میراندا» غیبش بزنه...
‫یه صداهایی می‌شنید.
‫می‌گفت یه‌سری بچه‌ان که دارن صداش می‌زنن.
‫می‌گفت اونا...
‫یه جا توی یه برجی حبس شدن.
‫داد می‌زنن که یه نفر نجات‌شون بده.
‫ازشون خیلی می‌ترسید.
‫تنها کسی که اینا رو براش تعریف کردم
‫کارآگاهِ پرونده بود.
‫اونم که ۲۰ سال پیش مُرد.
‫غذات رو که خوردی، می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫باشه.
‫می‌خوام این اتاق رو ببینی.
‫بچه‌هام اینجا می‌خوابیدن.
‫پسر کوچولوم.
‫دختر کوچولوم.
‫اونا روشناییِ زندگی‌ام بودن.
‫و وقتی غیب‌شون زد...
‫زندگی‌ام متلاشی شد.
‫به تهمت‌های مردم اهمیتی نمی‌دادم.
‫برام مهم نبود که بقیه فکر می‌کردن
‫همه‌ش کار خودم بوده ولی...
‫تنها چیزی که به ذهنم می‌اومد، ‫تنها چیزی که یادم می‌اومد...
‫هنوز که هنوزه...
‫اینه که آخرین حرفی که بهشون زدم ‫این بود که:
‫«یا اتاق‌تون رو تمیز کنید، ‫یا تلویزیون بی تلویزیون.»
‫بعدش رفتم سرِ کار.
‫وقتی برگشتم خونه...
‫رفته بودن.
‫چرا اینا رو نشونم می‌دی؟
‫نمی‌دونم از کجا دربارۀ این بچه‌هایی که...
‫زنم صداشون رو می‌شنید، اطلاع داری.
‫نمی‌دونم ظرف غذای پسرم چطور به دستت رسیده ‫یا...
‫یا حتی چطور اون مقاله‌های اینترنتی رو...
‫جعل کردی. فقط...
‫تنها توضیح ممکنی که به ذهنم رسید
‫اینه که تو واقعاً...
‫داری راستش رو می‌گی ‫و این یعنی پسرم زنده‌ست.
‫و این...
‫این یعنی من...
‫حتی نمی‌دونم چطور...
‫به زبون بیارمش.
‫پس اگه شیادی،
‫و اینا همه‌ش دروغه
‫همین الآن بهم بگو.
‫اگه یه نقشۀ دقیق و بی‌رحمانه‌ست که...
‫نه، نه، نه، نه. ‫به جون شما قسم دروغ نیست.
‫اعتقادم اینه که دلیل فرستاده شدنم به اینجا...
‫این بود که شما رو پیدا کنم.
‫نه.
‫فکر می‌کنم برای چیزی که توی زیرزمین‌ـه اومدی.
‫نمی‌خواستم تنها بمونه.
‫برام چایی درست می‌کرد.
‫می‌ذارم یه‌کم باهاش تنها باشی.
‫صبر کن.
‫باید قبل از اینکه کِنی ببینتش، ‫ظاهرش رو درست کنم.
‫اصلاً هم نمی‌دونم چطور این کار رو بکنم.
‫من...
‫- من مُرده‌شور نیستم. ‫- ببین، ببین، ببین.
‫- نمی... ‫- ببین.
‫بذار کمکت کنم.
‫بچه که بودم خیلی بازیِ ‫«پوشیدنِ لباس مبدل» رو بازی می‌کردم.
‫از پسش برمیایم، مگه نه؟
‫اینم از این.
‫خیلی‌خب، بذار ببرمت داخل.
‫بهت غذا بدم.
‫ببینیم اکسیر جادوییِ ماریل ‫کارمون رو راه میندازه یا نه، خب؟
‫چطوره بری بابات رو ببینی؟
‫تنها کاری که باید بکنم اینه که توی تختم بخوابم.
‫بابات هم که امروز خیلی روز بَدی داشته.
‫مطمئنی؟
‫آره. برو. برو. دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫آممم... بیا.
‫- زود برمی‌گردم. ‫- سلامم رو بهش برسون، باشه؟
‫باشه.
‫هیچ‌کدوم از اینا به‌درد نمی‌خورن.
‫همه‌شون چِندش‌ان.
‫اونا رو می‌بری آشپزخونه؟
‫اونا محصولات‌مونن؟
‫آره. به این نتیجه رسیدیم که کودشون کنیم
‫و ببینیم می‌شه خاک رو حاصل‌خیز کرد یا نه.
‫- فکر می‌کنی جواب بده؟ ‫- هیچی معلوم نیست.
‫بابت دیروز عذر می‌خوام. ‫سرِ قضیۀ دستشویی... من...
‫اشکالی نداره. این روزها روی همه فشار عصبی هست.
‫بازم دلیل نمی‌شه کسی لاشی‌بازی در بیاره. ‫شرمنده.
‫ویکتور؟
‫ایتن، اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫ویکتور رو ندیدی؟ ‫نه ندیدمش.
‫توی اتاقش نیست.
‫خیلی ناراحت بود.
‫این همون گاویه که دیشب مُرد؟
‫آره.
‫تا حالا ندیده بودم که موجودات...
‫از درون چه شکلی‌ان.
‫تین‌چن هم بعد از کاری که باهاش کردن
‫همین شکلی شد؟
‫نه، عزیزم.
‫برف همه‌جا رو پوشونده
‫و از بیرون خیلی متفاوت به‌نظر میاد.
‫فکر کنم اگه زنده بود خوشش می‌اومد.
‫ببین، نظرت چیه که من و تو...
‫من می‌رم خونه.
‫ایتن؟
‫اون دوستت داشت.
‫تین‌چن رو می‌گم.
‫خیلی دوستت داشت.
‫می‌دونم.
‫ببخشید، آممم...
‫وقتی توی غذاخوری کار می‌کردم...
‫یکی از...
‫یه زمان لباس‌های مختلف رو امتحان می‌کردیم؛
‫وقتایی که اوضاع خسته‌کننده می‌شد.
‫می‌رفتیم توی انبار و...
‫خب، احمقانه بود.
‫ولی همیشه اینو...
‫اینو بیشتر از همه دوست داشت.
‫می‌گفت روزی که همه‌مون می‌ریم خونه می‌پوشتش.
‫پیش خودم گفتم...
‫ممنون، سارا.
‫ممنون.
‫خیلی پُرِش کردی، ‫حتی برای همچین روزی!
‫کاری که قراره بکنم رو...
‫انجام می‌دم. ختم کلام!
‫- نه حرفش رو می‌زنم، نه به حرف کسی گوش می‌دم. ‫- کِنی.
‫بطری‌ها برای چی‌ان؟
‫می‌خوام برم توی تونل‌ها.
‫اون جونورها رو پیدا می‌کنم
‫و تک‌تکِ اون پدرسوخته‌ها رو خاک می‌کنم.
‫- فکر می‌کنی این کار فایده‌ای داره؟ ‫- آخری‌شون رو سوزوندیم.
‫- آخری‌شون از قبل مُرده بود. ‫- برام مهم نیست.
‫برام مهم نیست.
‫کاری می‌کنم اون پدرسگ‌ها درد بکِشن.
‫باشه.
‫چی باشه؟
‫باشه. بریم همین کار رو بکنیم.
‫بریم.
‫ویکتور و تبیتا گفتن که اون پایین...
‫پُر از اوناست.
‫در عین حال، وقتی جید رفت اون پایین
‫قشنگ یه‌سری چیزهای آزاردهنده دید.
‫ولی از اون جونورها ندید،
‫حتی بگو یه دونه!
‫هنوز فکر می‌کنی اون پایینن؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید بعد از اینکه تبیتا و ویکتور پیداشون کردن
‫رفتن یه جای دیگه. ‫شایدم رفتن داخل‌تر.
‫ولی از یه چیزی مطمئنم:
‫اونا می‌خوان ما همین‌جوری باشیم؛
‫عصبانی... ‫اینکه توی تاریکی برای خودمون پرسه بزنیم.
‫ضمناً اینم می‌دونم...
‫ببین،
‫اگه پیداشون کنیم
‫احتمالش زیاده که دیگه برنگردیم.
‫ولی اگه تو می‌خوای این کار رو بکنیم...
‫دوشادوشت باهات میام
‫و هر چندتا از اون مادرجنده‌ها رو که بتونیم
‫از بین می‌بریم.
‫نمی‌تونم از این فکر در بیام که... ‫چقدر...
‫ترسیده بوده
‫و چقدر احساس تنهایی می‌کرده.
‫ببین.
‫اون تنها نبود.
‫چی؟
‫مجبورم کردن نگاه کنم.
‫نتونستم کمکی بهش بکنم. ‫نتونستم...
‫ببین، مجبورم کردن نگاه کنم.
‫مجبورم کردن نگاه کنم.
‫نتونستم کمکی بهش بکنم. ‫نتونستم...
‫ولی...
‫ببین.
‫- اون قوی بود، کِنی. قوی بود. ‫- نه، نه.
‫گوش کن، گوش کن ببین چی می‌گم. ‫اون شجاع بود.
‫بهم نگاه کرد
‫و ازم چشم برنداشت.
‫و قبل از...
‫قبل از اینکه بمیره، گفت...
‫(صحبت به زبان کانتوزی)
‫خب، نمی‌دونم دارم دقیق می‌گم یا نه.
‫«مراقبش باش.»
‫معنی‌اش می‌شه این.
‫«مراقبش باش.»
‫«از این به بعد تنها می‌شه.»
‫هی، هی، هی، هی، هی.
‫هی، بیا بغلم. بیا بغلم، پسر. ‫بیا بغلم.
‫چیزی نیست.
‫دارمت، داداش.
‫بیا برگردیم، خب؟
‫بیا برگردیم.
‫بیا برگردیم. آره. بیا.
‫به‌نظرت موهاش خوبه؟
‫آره، به‌نظرم موهاش عالی شد.
‫آرایشش چی؟ به‌نظرت...
‫به‌نظرت آرایشش خوبه؟
‫راستش، فکر کنم اگه بیشتر از این ‫بخوای آرایشش کنی...
‫تین‌چن از جاش بلند شه و با یه ضربه...
‫رُژ لب رو از دستت پرت کنه.
‫آخه... آخه به‌خاطر کِنی ‫می‌خوام درست انجامش داده باشم.
‫درست انجامش دادی.
‫خب؟
‫درسته.
‫وقتی از اینجا رفتیم، تو هم باهامون میای.
‫می‌خواستم بابت کاری که دیشب کردی...
‫ازت تشکر کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫چند روز پیش یه اتفاقی برام افتاد.
‫- من... ‫- شنیدم.
‫خوبی؟
‫نه. نه خیلی.
‫فکر کنم این شهر، داره ذهنم رو بازی می‌ده.
‫و از عواقبی که شاید داشته باشه می‌ترسم.
‫نمی‌خوام به کسی آسیب بزنم. نمی...
‫اشکالی نداره.
‫راحت بگو.
‫نمی‌خوام آخر و عاقبتم مثل تو بشه.
‫منم نمی‌خوام.
‫اگه یه موقع خواستی صحبت کنی بهم بگو.
‫ممنون.
‫خب، شاید باورت نشه ‫ولی همه‌چی از روز تولدم شروع شد.
‫ببین، من و میراندا اون قدیما...
‫«هیپی» بودیم. ‫(جنبش و پادفرهنگی در دهۀ ۶۰ میلادی)
‫ولی وقتی ویکتور رو حامله شد،
‫کلاً دور مواد و مشروب رو خط کشیدیم.
‫تا اینکه یه روز، چندین سال بعد، ‫تولد ۳۵ سالگی‌ام بود.
‫میراندا پیش خودش گفته بود
‫یه یادی از گذشته‌ها کنیم.
‫دوتا پُک «ال‌اس‌دی» برامون ردیف کرد.
‫بچه‌ها رو برای اون شب بُردیم خونۀ مامان و باباش
‫و به یاد قدیما، برای آخرین بار مواد زدیم.
‫اون‌موقع بود که صداها شروع شدن ‫و یه توهم‌هایی می‌زد.
‫هر چی می‌دید رو نقاشی می‌کرد.
‫وای خدا.
‫منم اون رو دیدم.
‫می‌گفت یه‌جوریه که انگار انتخاب شده.
‫می‌گفت یه جایی هست که همه‌جا هست
‫ولی حتی اگه سعی کنی هم پیداش نمی‌کنی.
‫وای خدا. وای خدا.
‫یه جایی که از هر جا ممکنه اتفاقی بری توش ‫ولی...
‫هیچ‌وقت راهی برای خروج ازش پیدا نمی‌کنی.
‫می‌گفت یه عده آدم اونجان.
‫آدمایی که گُم شدن...
‫و می‌ترسن.
‫کسایی که از نظر خودشون ‫انگار دارن توی کابوسی زندگی می‌کنن
‫که نمی‌تونن ازش فرار کنن.
‫توی نبردی می‌جنگن ‫که می‌دونن نمی‌تونن پیروزِ اون نبرد باشن.
‫می‌گفت اونا قطع امید نمی‌کنن.
‫و وقتی امیدشون رو از دست دادن...
‫پشت همدیگه رو خالی نمی‌کنن.
‫همۀ حرف‌هاش مثل معما بود،
‫مثل چرت و پرت!
‫می‌گفت از بین تمام کسایی که
‫به این مکان راه پیدا می‌کنن
‫اون بوده که انتخاب شده
‫تا بچه‌ها رو آزاد کنه.
‫ولی اولین نفر نبوده.
‫قبل از اون هم، کسای دیگه‌ای انتخاب شده بودن.
‫می‌تونست تک‌تک‌شون رو ببینه.
‫ولی هیچ‌کدوم‌شون موفق نشدن.
‫هیچ‌کدوم‌شون هیچ‌وقت بچه‌ها رو آزاد نکردن.
‫و هیچ‌کدوم‌شون برنگشتن خونه.
‫پس تو اگه بچه‌ها رو دیدی، ‫اگه صدات زدن،
‫به گمونم حالا تو هم انتخاب شدی.
‫پس...
‫- چطور اومدی بیرون؟ ‫- وای خدا.
‫اوضاع روحی‌ات چطوره؟
‫بابا؟
‫خوب نیست.
‫ببین، می‌دونم...
‫بار سنگینی از این شهر روی دوشته
‫و می‌دونم حس می‌کنی...
‫هر اتفاقی که اینجا می‌افته (تقصیر توئه)...
‫نمی‌شه این سبکی ادامه بدیم.
‫نمی‌شه هِی دست رو دست بذاریم
‫و صبر کنیم ببینیم چی می‌شه.
‫- اطلاعات بیشتری لازم داریم. ‫- آره.
‫- فردا برای یه کاری به کمکت نیاز دارم، خب؟
‫باشه، حله. ولی برای چه کاری؟
‫یکی از این دیوث‌ها رو می‌گیریم.
‫هنوز اینجا زندگی می‌کنیم؟
‫حتی با اینکه دیگه تین‌چن نیست؟
‫نمی‌دونم.
‫باید قدم به قدم پیش بریم.
‫نمیای داخل؟
‫نه، می‌رم به حیوون‌ها سر بزنم
‫و ببینم بهشون غذا دادن یا نه.
‫هوا داره تاریک می‌شه.
‫طولش نمی‌دم.
‫منم می‌رم.
‫خب، پس مواظب باشید.
‫باشه، خیلی‌خب.
‫دوست‌تون دارم، بچه‌ها.
‫الو؟
‫بابا؟ ‫منم، توماس.
‫مترجمین: ‫مریم صرافها و محمد سید
ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..