‫آنچه گذشت...
‫- نمی‌شه که هی خودت رو تنبیه کنی بوید. ‫- [تقدیم به بوید. همیشه دوستت دارم.]
‫اگه زنده بود، نمی‌خواست چنین کاری بکنی.
‫ضمنا، کاش می‌تونستی سوگواری کنی،
‫ولی نمی‌تونی. ‫این ملت بهت نیاز دارن.
‫خودم از ته و توی طلاقتون خبر داشتم ‫و می‌دونستم می‌خواین...
‫واسه آخرین بار بریم سفر...
‫که بعدش بهمون بگین ‫دارین طلاق می‌گیرین.
‫توماس مرده! ‫ولی شما که دو تا بچه دیگه هم دارین!
‫واسه چی به ما قانع نیستین؟
‫الو؟ کسی صدام رو نداره؟
‫پسر، بی‌شوخی نمی‌فهمم ‫واسه چی همه‌اش به دفتره زل می‌زنی.
‫آره، دو صفحه‌اش به همدیگه چسبیده‌ان.
‫وای، وای، وای.
‫پشم‌هام.
‫سارا رو تو زیرزمین کلیسا حبس کردم.
‫این رو نشونم داده بود.
‫یه موجودی اون روز ‫تحت نظرم داشت،
‫همون موجود هم به سارا گفته...
‫خب، به نظرت این موجوده ‫داره سعی می‌کنه کمکمون کنه؟
‫نمی‌دونم چیه، ولی بخشی از تار و پود ‫این شهر محسوب می‌شه.
‫اومدن تو خونه! اومدن تو!
‫طبق پروتکلمون پیش برین!
‫رفیقتون رو پیدا کنین ‫و سوار ون بشین!
‫الیس! باید برگردیم تو خونه!
‫باید بریم تو! ‫یه فکری دارم. بجنب!
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم!
‫باید بریم.
‫کجا بریم؟ داریم کجا می‌ریم؟
‫تو اول برو.
‫من پشت سرت میام پایین.
‫باید خودمون رو به شهر برسونیم.
‫نه. باید بریم سمت درخت‌ها.
‫- دیوانه‌ای‌ها. ‫- باید بری توش.
‫- برم تو درخته؟ نه! نه! ‫- در امان می‌مونی!
‫- چی؟ ‫- قول می‌دم.
‫برادرت رو پیدا کن. باید بهش خبر بدی.
‫من پشت سرت میام!
‫نه! نه، بیا ببینم!
‫بیدار بمون.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی»
‫هستین کلانتر؟
‫آره.
‫الان میام.
‫اِم، اکثر...
‫اکثر ساکنین خانه اجتماعات رو مستقر کردم.
‫اکثر ساکنین شهر با زیرزمینشون کاری ندارن،
‫اینه که دو سه تاشون رو ‫تو هر خونه پناه می‌دن.
‫یه سریشون درمانگاهن، اِم...
‫سه‌تای دیگه‌شون هم پیش خودم و مامانم...
‫و جید ساکن می‌شن.
‫خیلی‌خب.
‫ظاهرا شرایط شهر رو به وخامته.
‫ملت دارن پنجره‌هاشون رو ‫از الان تخته می‌کنن،
‫ضمنا، به نظرم شاید بهتر باشه ‫حالا که ساکنین خانه اجتماعات...
‫و ساکنین شهر کنار همدیگه‌ان، ‫همه رو جمع کنیم...
‫و چه بدونم... یه چیزی بگیم؟
‫فکر خوبیه.
‫بهتره عملیش کنی.
‫به نظرم اگه خودتون صحبت کنین، ‫خیلی بیشتر به دلشون بشینه.
‫درسته.
‫حالتون خوبه؟
‫می‌دونستی جونم رو نجات داده بود؟
‫پدر کاتری ‫شبی که وارد این شهر شده بودیم،
‫جون خودش رو به خطر انداخت ‫که اطمینان حاصل کنه...
‫- سلامم رو به همه برسون. ‫- وایستین. کجا می‌رین؟
‫باید به کاری برسم. کار مهمیه.
‫از این شرایط مهم‌تره؟
‫کلانتر، ملت الان بهتون نیاز دارن.
‫- باید بهشون بگین... ‫- چی بگم؟
‫باید بهشون چی بگم؟
‫بگم همه‌چی درست می‌شه؟ ‫بگم هیچ کار خدا بی‌حکمت نیست؟
‫ببین، اگه می‌خوای ‫وقتی من نیستم کلانتر باشی،
‫باید کم‌کم یاد بگیری ‫خودت چنین حرف‌هایی رو...
‫به شکلی قانع‌کننده بیان کنی.
‫در اون صورت مشکی پیش نمیاد.
‫تبلیغ کسب و کارتون می‌تونه اینجا باشه!
« ارائه شده توسط رسانه ی بزرگ سینمافریک » «مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده» ..:::CinemaFreak.Net:::..
‫بریم یه قدمی بزنیم.
‫♪ اگه قایقی داشتم، ♪
‫- ای بابا! ‫- ♪ دل به اقیانوس می‌زدم. ♪
‫شعرش رو گوش کنین.
‫ببینین چه شعر آرامش‌بخشیه.
‫طرف وسط اقیانوس عشق و حال می‌کنه.
‫می‌دونین چرا عشق می‌کنه؟ ‫چون قایق داره دیگه.
‫هرچقدر هم این آهنگه رو گوش بدی،
‫باز هم پول قایق خریدن نداریم.
‫آها، ببین، منظورم اینه ‫که اگه قسط‌هاش رو مدیریت کنیم...
‫آها، قراره قسط‌هاش رو مدیریت کنیم؟
‫- آره دیگه! ‫- که این‌طور!
‫یعنی پرداخت نکردن قسط‌هاش هم ‫روش مدیریت محسوب می‌شه؟
‫آخه در اون صورت ‫همین کار رو می‌کنیم.
‫آها، تقریبا مطمئنم اکثر مراکز وام ‫از چنین روشی خوششون نمیاد.
‫باشه، باشه. ببین، کسی با تو نبود.
‫خب؟ کسی با تو نبود.
‫خودتون می‌دونین لقبم ‫تو ارتش چی بود دیگه، نه؟
‫لقبت «جناب نان و ماهی» بود.
‫احسنت! احسنت! ‫احسنت!
‫هر پایگاهی رو ‫با هر تدارکاتی که بهم می‌دادن،
‫عین حضرت عیسی که با هفت قرص نان و ماهی ‫چهار هزار نفر رو سیر کرد،
‫ردیف می‌کردم و برپا می‌شد. ‫آره که می‌کردم، احسنت.
‫«جناب نان و ماهی» بودم.
‫باشه، ولی مگه لقب مامان ‫«اَبی پوست‌کلفت» نبود؟
‫معلومه که می‌کردن. ‫یادتون نره‌ها.
‫آره، آره. متوجهم.
‫ولی پوستِ کلفت... سفت و محکمه دیگه.
‫اینه که گاهی اوقات انعطاف‌پذیر نیست.
‫عزیز دلم... عزیز دلم... ‫منظورم اینه...
‫منظورم اینه که قایق...
‫هدیه بازنشستگی بدی نیست.
‫آخه شاید به نتیجه نرسیده باشین...
‫که چطوری کمکم کنین ‫بعد از خدمت تو ارتش...
‫و دریافت کلی مدال، بخوام یهو...
‫عین شهروندان عادی زندگی کنم.
‫ولی قایق... عزیز دلم، دنبال... ‫دنبال چی می‌گردی؟
‫دنبال بالم لب «چپ‌استیک»ـم هستم. ‫هیچی تو این کیف پیدا نمی‌شه‌ها.
‫می‌شه این رو برام نگه داری؟
‫چرا که نه؟ این... چیه...
‫این که... این که شبیه سوییچ قایق می‌مونه.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫آره دیگه، چرا سوییچ قایق دادی دستم؟
‫وایستا ببینم، واقعا قایقه رو خریده بودی؟
‫وای، پشم‌هام.
‫معلومه که برات قایق خریدیم!
‫- وای، پشم‌هام! ‫- اگه مجبور می‌شدم باز هم...
‫آهنگ طرف راجع به تنتو ‫و کره اسبش رو گوش کنم،
‫خودم رو می‌انداختم وسط خیابون.
‫- وای، پشم‌هام! ‫- بازنشستگیت مبارکه بابا!
‫برام قایق خریدی عزیز دلم!
‫- ممنون! ‫- بابا!
‫وای!
‫وای خدا.
‫خواهش می‌کنم،
‫نمی‌شه صرفا بگین ‫داریم کجا می‌ریم؟
‫پدر کاتری کجاست؟
‫می‌دونستی قبلا جیغ می‌کشیدن؟
‫شب تا صبح جیغ می‌کشیدن ‫و ملت رو عاصی می‌کردن.
‫طلسم‌ها رو که پیدا کردیم، ‫دیگه جیغ نکشیدن.
‫بعدش زمزمه می‌کردن.
‫همیشه کنجکاویم رو برمی‌انگیخت.
‫صداهایی که می‌شنوی ‫این موضوع رو توضیح ندادن؟
‫نه.
‫معلومه که ندادن. ‫خدا نکنه اطلاعات مفیدی بهت بدن.
‫واینستا.
‫باید قبلش بهم بگین جریان از چه قراره.
‫خیال کردی بعد از اون کارت...
‫می‌تونه به من دستور بدی؟
‫پدر کاتری کجاست؟
‫مرده!
‫چی؟
‫اون موجودات وارد خانه اجتماعات شدن.
‫پدر کاتری سعی کرد کمکشون کنه. ‫الان هم خودش...
‫و کلی آدم دیگه مرده‌ان.
‫حال الیس خوبه؟
‫خوبه. زخم‌هاش رو بستن.
‫با بقیه تو درمانگاهه.
‫عجب، تازه می‌خوای گریه کنی.
‫واسه بینگ چین هم همین‌طوری گریه کردی؟
‫خیال می‌کنین من هیولام.
‫به بند کفشم هم نیست که چی هستی.
‫فقط چون پدر کاتری گمون می‌کرد می‌تونی...
‫کمکمون کنی برگردیم خونه، زنده‌ای.
‫به محض این که ثابت کنی اشتباه می‌کرده،
‫خودم یه گلوله حرومت می‌کنم.
‫حالا راه بیفت.
‫- داریم کجا می‌ریم؟ ‫- گفتم راه بیفت!
‫خب، چندتا تخت‌خواب ‫تو زیرزمین براتون ردیف می‌کنم.
‫اِم، مستراح پشت خونه است، ‫می‌تونین از آشپزخونه‌مون استفاده کنین،
‫ولی باید حواستون به جیره‌بندیمون باشه.
‫یه مقدار دشواری داره،
‫ولی به احتمال زیاد ‫خیلی زود...
‫خانه اجتماعات رو تعمیر کنیم، اینه که...
‫چه غلطی می‌کنین؟
‫اِم، قراره یه مدتی ‫چند نفر دیگه هم مهمونمون باشن.
‫خب، چند وقت دیگه چقدر می‌شه؟
‫تو همونی نیستی که خیال می‌کرد ‫اینجا یه اتاق فرار بزرگه؟
‫تهش چی شد؟
‫- برو بابا. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، خیلی مسخره است، خب؟
‫خودشون گله رو انتخاب کرده بودن. ‫جاشون اینجا نیست.
‫پسر، نظرت چیه که...
‫خیلی‌خب، هیچ‌کدومتون ویکتور رو نمی‌شناسین؟
‫خیلی‌خب، کجا مستقر شده؟ ‫باید پیداش کنم.
‫دیشب دیدم با دختر خانواده متیوز...
‫سمت جنگل فرار کرده بود.
‫دیدی از مشارکت جوامع مختلف...
‫چه نتیجه‌ای حاصل می‌شه؟ ‫هزاران آفرین!
‫بریم تو.
‫طرف خیلی بی‌شعوره.
‫اصلا... اصلا متوجه نمی‌شم.
‫همه داشتن کلی عشق و حال می‌کردن...
‫چطوری... چطوری از خونه فرار کردی؟
‫رفته... رفته بودم اتاق ویکتور و داشتیم...
‫نه بابا. اصلا...
‫- اصلا از اون کارها نمی‌کردیم. داشتیم... ‫- جولی...
‫نه بابا، داشت این‌ها رو جمع می‌کرد...
‫و ظاهرا آماده شده بود که بره.
‫بعدش هم که ملت جیغ و داد کشیدن،
‫از پنجره‌اش رفتیم پایین...
‫و گفت بریم تو جنگل.
‫بعدش رفتیم سمت درختی ‫و هلم داد توش...
‫- ببین. ‫- من هم...
‫گفت داره شروع می‌شه.
‫چی داره شروع می‌شه؟
‫چه بدونم. اِم...
‫فقط در همین حد فهمیدم ‫که رفته بودم تو درخته،
‫ولی یهو از انبار زیرزمینی ‫بزرگی سر در آوردم.
‫چطور ممکنه؟
‫وارد یه «درخت راه‌دور» شده بودی!
‫ها؟
‫ویکتور گفته بود می‌شه باهاشون هر جایی رفت.
‫ولی گاهی اوقات مقاصد افراد ‫با همدیگه فرق می‌کنه.
‫پس شاید خودش از جای دیگه‌ای سر در آورده.
‫باید پیداش کنیم!
‫قدم به قدم پیش می‌ریم. ‫جولی جان...
‫جولز... جولز جان.
‫جولی...
‫چی داره سرمون میاد؟ چی...؟
‫- عزیز دلم... ‫- جریان چیه؟
‫جریان چیه؟
‫داریم چاله بزرگی تو زیرزمینمون حفر می‌کنیم.
‫قراره منشأ برق اینجا رو پیدا کنیم.
‫ببین، ببین. نه.
‫جولز، چیزیمون نمی‌شه. نفس بکش.
‫می‌فهمم. همه‌چی درست می‌شه.
‫- چرا. ‫- نه! چطور می‌تونی چنین حرفی بزنی؟
‫کجای چنین اتفاقاتی درست می‌شه؟
‫عزیز دلم، وای خدایا. صرفا...
‫عه. خوبه، اینجایی. ‫ویکتور رو ندیدی؟
‫- عه! ‫- یکی از مهمون‌های خونه‌ام...
‫گفت دیشب باهاش سمت جنگل فرار کرده بودی!
‫آخ! آخ!
‫عه! باید باهاش صحبت کنم!
‫چه مرگته؟!
‫اصلا می‌فهمی چی کشیده؟
‫ببین، باور کن درک می‌کنم. ‫شرایطمون دشواره دیگه.
‫ولی دیشب یه چیزی دستگیرم شد!
‫چند وقته... چند وقته دارم نمادی رو می‌بینم.
‫نماده تو این دفتر هم هست.
‫دیشب هم این عکسه رو...
‫این عکسه رو پیدا کردم!
‫من با سوالاتت، نمادهات...
‫و دفاترت هیچ کاری ندارم.
‫فقط با دخترم کاری نداشته باش.
‫فهمیدی چی گفتم؟
‫خیلی‌خب، باباشی ‫و داری ازش محافظت می‌کنی.
‫کارت قابل احترامه.
‫جناب‌عالی من رو کشیدی وسط جنگل،
‫بابت عملی کردن فکر احمقانه‌ات ‫بهم گفتی از درخت بالا برم،
‫ولی قبل از این که فرصت کنیم امتحانش کنیم،
‫عین روانی جماعت فرار کردی.
‫درسته، اِم، عذر می‌خوام...
‫کار کرده بود.
‫- وایستا ببینم. چی گفتی؟ ‫- آره.
‫فقط خش‌خش دریافت کردم، ‫ولی کار کرده بود.
‫به نظرم اگه بالاتر از دارمرز علمش کنیم...
‫و برقش کافی باشه،
‫بتونیم سیگنالی به خارج از شهر ارسال کنیم.
‫وایستا، وایستا، وایستا ببینم.
‫به نظر خودت چطوری ‫بالاتر از دارمرز علمش کنیم؟
‫در وهله اول می‌ریم رو ارتفاعات.
‫ای خدا. چه ترسناک.
‫[نجاتمون بدین.]
‫ساکنین شهر کجان؟
‫یعنی...
‫وایستین!
‫- وای، بوید! ‫- ای خدا!
‫آهای! ببین، ببین، جلو نیا!
‫جلو نیا!
‫می‌خوای خودت رو به کشتن بدی؟
‫باید ببینین چی می‌گم، خواهش می‌کنم.
‫خب؟ زیاد فرصت نداریم.
‫ببینین، حرفم به نظرتون خیلی عجیب میاد...
‫و حرفم رو باور نمی‌کنین؛
‫خودم هم اگه جاتون بودم، ‫باور نمی‌کردم، خب؟
‫کاش بیشتر فرصت داشتیم ‫که براتون توضیح می‌دادم.
‫ولی اگه همین الان باهام نیاین،
‫همگیتون می‌میرین.
‫- وای... ‫- خیلی‌خب، آروم، آروم مامان.
‫مامان، چه غلطی می‌کنی؟
‫خیلی‌خب، تفنگ دارین. خیلی خوبه.
‫می‌تونین تفنگتون رو ‫کلا سمت من نشونه بگیرین.
‫ولی التماستون می‌کنم ‫که خواهشا باهام بیاین.
‫برو. راه بیفت. راه بیفت.
‫نه، نه، نه، نه. خواهش می‌کنم.
‫این دیگه چه صدایی بود؟
‫صدای مرگ بود،
‫الان هم داره میاد اینجا.
‫خواهش می‌کنم.
‫بریم.
‫دیگه می‌تونه بذاریش کنار.
‫موجوداتی که بخوان ‫بلایی سرتون بیارن، بیرونن،
‫ولی اگه پیدامون کنن، ‫تفنگتون هیچ تفاوتی...
‫حاصل نمی‌کنه.
‫ببینین، می‌دونم همگیتون ‫سوالاتی دارین.
‫قول می‌دم بعد از سپیده‌دم صحبت کنیم.
‫- خیلی‌خب. ‫- آخ...
‫- می‌ریم تو کارش، خب؟ ‫- باشه.
‫- آروم جاش می‌اندازم. ‫- خیلی‌خب.
‫یه کم دردت میاد. نفس بکش.
‫- باشه. ‫- خوبه، خوبه، خوبه.
‫درست شد.
‫نفس بکش.
‫خوبه. نفس بکش، نفس بکش، نفس بکش.
‫آروم باش. بذارش پایین. خوبه.
‫خیلی‌خب، دیدی؟ عین سابق شد.
‫آره.
‫- خیلی‌خب. ‫- آره.
‫یه آتل هم ببندم.
‫کمکی از دست من برنمیاد؟
‫حواست باشه از رو تختش بلند نشه، خب؟
‫نمی‌خوام تا درست و حسابی...
‫معاینه‌ات نکردم، جایی بری.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب؟
‫این هم از این. خوبی؟
‫زود برمی‌گردم، خب؟
‫ممنون.
‫سلام.
‫امروز سرت خیلی شلوغه.
‫اِم، آره، یه مقدار کمبود نیرو داریم.
‫چه کاری از دست من برمیاد؟
‫خب، بد نیست یه کم کمکم کنی...
‫امنیت اینجا رو بیشتر تأمین کنم.
‫با توجه به وقایع دیشب، ‫امشب خیلی‌ها اینجا می‌مونن.
‫- خلاصه که... ‫- باشه، حتما.
‫راستی، اِم...
‫اِم... فصل ششمش رو خوندم. اِم...
‫داستانش داره جالب می‌شه.
‫آها، گمون نکنم امشب...
‫فرصت مطالعه داشته باشم، ولی...
‫باشه، سعی می‌کنم بخونمش.
‫ایول.
‫مرسی سرکار.
‫سلام دانا.
‫یه دقیقه وقت داری؟
‫حال جولی چطوره؟
‫خوبه.
‫اِم...
‫ولی... کار دیگه‌ای دارم.
‫اومدیم اینجا که ازت کمک بگیریم.
‫در چه راستایی کمک بگیرین؟
‫می... می...
‫می‌خوایم یه برج بسازیم...
‫و رو سقفتون نصبش کنیم.
‫چی؟
‫به نظرمون اگه ارتفاعش مناسب باشه،
‫می‌تونیم سیگنالی بفرستیم...
‫که به گوش هر کی تو این ناحیه باشه، برسه.
‫اون‌وقت دقیقا کدوم ناحیه رو می‌گین؟
‫ببین، معلوم نیست اینجا چه‌جور جاییه،
‫معلوم نیست اینجا کجاست،
‫ولی توان سیگنال رادیویی از خودمون بیشتره.
‫ضمنا، خودمون شاهد علائم مستحکمی بودیم ‫که ممکنه عملی بشه.
‫خب... ‫خش‌خش دریافت کردیم دیگه.
‫خـ... خانه اجتماعات...
‫مرتفع‌ترین نقطه مرتفع‌ترین تپه شهره.
‫اگه برجی بسازیم ‫و اون بالا مستقرش کنیم،
‫می‌تونیم بدون مانع شدن تاج‌پوش جنگل...
‫سیگنال بفرستیم.
‫چرا که نه؟
‫مشکلی نداری؟
‫می‌دونی دیشب چند نفر اینجا مردن؟
‫چهارده نفر مردن.
‫اون موجودات چهارده تن ‫از ساکنین اینجا رو کشتن.
‫قطعات بدنشون سرتاسر این تپه پخش شده.
‫گمون نکنم بقیه‌شون ‫هم به این زودی‌ها برگردن.
‫خلاصه که بهتره خونه به یه دردی بخوره دیگه.
‫واینستا.
‫همون‌جا وایستا.
‫بیا.
‫مثل بچه آدم همین‌جا می‌شینی.
‫تا هوا تاریک نشده، برمی‌گردم.
‫باید قبل از حرکتمون، ‫یه سری مسائل رو تو شهر حل کنم.
‫حرکت کنیم کجا بریم؟
‫بریم راه برگشت به خونه‌مون رو پیدا کنیم.
‫اون لازم نمی‌شه.
‫جایی نمی‌رم.
‫خودم می‌خوام کمک کنم.
‫از اولش هم می‌خواستم کمک کنم.
‫در هر صورت، اینجا چیزی نبود ‫که دستت رو بهش دستبند بزنم.
‫اگه فرار کنی...
‫خودم متوجهم.
‫برمی‌گردم.
‫خدایا.
‫بوید.
‫بیا. بیا.
‫به وحشتناک‌ترین کابوس عمرتون خوش اومدین.
‫ببینین،
‫هضم... هضم کردنش خیلی دشواره.
‫به خودتون سخت نگیرین.
‫تو غذاخوری بیشتر براتون توضیح می‌دم.
‫کجا بیشتر توضیح می‌دی؟
‫تو غذاخوری. اِم...
‫اونجا می‌بینمتون.
‫عزیزم. حالت خوبه؟
‫نه، زیاد خوب نیستم.
‫یعنی کار هر شبتون همینه؟
‫همینه؟ قایم می‌شین و دعا می‌کنین؟
‫خب، کار خاص دیگه‌ای ‫که از دستمون برنمیاد.
‫یعنی اطلاعات دیگه‌ای ‫از این شهر ندارین؟
‫نمی‌دونین کی اینجا رو ساخته؟ ‫نمی‌دونین چقدر قدمت داره؟
‫ببینین، اطلاعات ما در حد مشاهدات خودتونه.
‫ساکنین اینجا هم...
‫صرفا... صرفا سعی می‌کنن ‫شب تا صبح زنده بمونن.
‫فرصت کار دیگه‌ای پیدا نمی‌کنن.
‫باید با همدیگه همکاری کنین.
‫عملی کردنش یه مقدار دشواره.
‫باشه. درسته. خب، قدم به قدم پیش می‌ریم، خب؟
‫منابعتون رو جمع می‌کنین،
‫سامانه‌ای ایجاد می‌کنین ‫که همه شب در امان باشن.
‫کسی جای تکراری قایم نمی‌شه.
‫باید کاری کنین حواس این ملت...
‫به همدیگه باشه ‫و مراقب همدیگه باشن،
‫بعدش می‌شه کارهای بهتری هم کرد.
‫خیلی‌خب.
‫ولی از کجا شروع کنیم؟
‫خیلی‌خب.
‫همه‌چی رو که ثبت کردیم،
‫جیره‌بندیشون می‌کنیم.
‫دانا مسئول پخش مجدد تدارکاته.
‫خلاصه که اگه چیزی لازم داشتین، ‫برین سراغ خودش.
‫اَبی هم یه سیستم طراحی می‌کنه...
‫که شب‌ها کجا بمونیم.
‫باید حفاری جاهای جدید رو شروع کنیم،
‫که مطمئن بشیم دائم داریم می‌چرخیم.
‫نباید به هیچ وجه شل بگیریم.
‫بریم. چی دستته؟
‫خیلی‌خب.
‫سلام.
‫چی کار می‌کنی؟
‫گشنته؟
‫نه. گشنم نیست.
‫امروز چیزی خوردی؟
‫نمی‌دونم. نه.
‫می‌رم یه چیزی واست درست کنم.
‫شما همچنان می‌خوایین طلاق بگیرین؟
‫من...
‫راستش الآن جوابی واسه ‫این سوالت ندارم.
‫سوالم که پیچیده نیست.
‫ولی اون‌قدرها هم ساده نیست عزیزدلم.
‫تو که گفتی عاشق هم هستین.
‫چون هستیم.
‫پس این کارها چیه؟
‫- به خاطر منه؟ ‫- نه.
‫من اشتباهی کردم؟
‫ای خدا. نه، نه، نه، نه.
‫نه عزیزدلم، تو اشباهی نکردی.
‫نه.
‫ببین.
‫یه سری مسائلی هست ‫که فقط وقتی خودت بچه‌دار بشی...
‫می‌تونی درکشون کنی.
‫یکی از اون مسائل...
‫اینه که کل زندگیت واسه بچه‌هاته.
‫تنها وظیفه‌ات اینه که... ‫عاشقشون باشی و ازشون مراقبت کنی.
‫وقتی توماس مُرد...
‫انگار یه چیزی تو دلم تیکه‌تیکه شد.
‫اصلا هم نمی‌دونم چطوری باید درستش کنم.
‫مدام اون روز رو مرور می‌کنم.
‫انگار یه روز معمولی بود.
‫تو و ایتان توی اتاق بغلی ما بودین.
‫من و باباتون هم توی آشپزخونه بودیم،
‫توماس هم دقیقا بین ما، ‫روی میزی که عوضش می‌کردیم، بود.
‫بعد تلفن زنگ خورد.
‫رفتم پوشکش رو بیارم...
‫پدرتون هم رفت تلفن رو جواب بده بعد...
‫یه لحظه که حواسمون نبود...
‫فقط یه لحظه...
‫از روی میز غلت زد.
‫پدرتون عشق زندگی منه.
‫گاهی اوقات بهش که نگاه می‌کنم...
‫صدای تلفن کوفتی تو گوشم می‌پیچه.
‫چرا بهم نگفته بودی؟
‫چون هرچقدر هم که آدم بالغی بشی...
‫تهش دختر کوچولوی خودمی.
‫واسه همین وانمود کردیم...
‫که آره، اوضاع روبه‌راهه.
‫گمونم واسه همین ‫اوضاع بدتر هم شد.
‫معذرت می‌خوام.
‫منم معذرت می‌خوام.
‫بذار بریم داخل!
‫اگه نری کنار واسه خودت بد می‌شه!
‫- بذار بریم تو! ‫- عه، عه، عه!
‫این کارها چیه؟
‫تام، ایلای، چه مرگتونه؟
‫مردم از خونه اجتماعات، ‫اومدن خونه ما،
‫از غذاهای ما می‌خورن.
‫اگه قراره یه نفر بین من...
‫با یه آدم بی‌سروپا از خونه اجتماعات ‫هجوم بیاره این‌جا،
‫- حتما خودم اول میام! ‫- کسی به جایی هجوم نیاورده.
‫اصلا قرار هم نبود خانه اجتماعات...
‫از مواد غذایی ما مصرف کنه، ‫ولی تهش که دیدی چی شد!
‫- دقیقا. ‫ - حالا شما...
‫می‌خوایین هر زحمتی که ‫کشیدیم رو بندازین بره؟
‫عین یه مشت حیوون رفتار کنین ‫که اوضاع وخیم‌تر بشه؟
‫ببینین، حالا یه راهی واسش پیدا می‌کنیم.
‫الآن... الآن فقط برین خونه.
‫برین خونه دیگه، خواهش کردم.
‫اونا... ترسیدن.
‫آره.
‫اون موجودات که شب میان بیرون.
‫ولی در طول روز هم ‫اطراف جنگل پرسه می‌زنن؟
‫تا جایی که ما می‌دونیم، نه.
‫ممکنه بیرون شهر ‫یه سری منابعی باشه.
‫حین روز می‌ریم اون‌جا آذوقه جمع کنیم.
‫تا ببینیم چی دستمون رو می‌گیره.
‫باشه. حتما هم داوطلب پیدا می‌کنی.
‫آره. روی اون بخشش هم باید تمرکز کنیم.
‫چند سال توی ارتش بودی؟
‫تقریبا 30 سال.
‫هوم...
‫چند تا از به‌گایی ترین مأموریت‌های...
‫دنیا رو خودمون راه‌اندازی کردیم.
‫همسرت چی؟
‫اَبی توی نیروی دریایی بود.
‫تو خانواده‌مون خفن‌ترین بود.
‫آره بابا.
‫حالت خوبه مامان؟
‫آره.
‫آره، خوبم. فقط...
‫داشتم به یکی از خواب‌های...
‫بچگیم فکر می‌کردم.
‫که...
‫ولش کن. بریم کمک بابات.
‫کلی کار مونده.
‫نمی‌شه رفت، حداقل فعلا.
‫نزدیک بود بغل غذاخوری شورش کنن.
‫تو که گفتی دقیقا ‫به همین دلیل باید بریم.
‫گفتی اوضاع داره خراب می‌شه. ‫همین الآنش هم شده.
‫دیشب بالای ده نفر آدم از دست دادیم.
‫اگه بقیه وحشت کنن هم... ‫آدم‌های بیشتری از دست می‌دیم.
‫- حداقل اگه... ‫- کِنی، بسه دیگه.
‫تا اوضاع آروم بشه خودم هستم.
‫اگه آروم نشه چی؟
‫اگه آروم نشه؟
‫مزاحم که نشدم؟
‫نه، بفرما تو.
‫کلانتر، می‌شه...
‫کِنی، دیگه بحث تمومه. خب؟
‫تموم نشده.
‫گفتم تموم نشده.
‫گفتی مجبوری بری.
‫خودت گفتی وقتی نیستی...
‫من باید اوضاع رو دست بگیرم.
‫مگه خودت نگفتی وقت نداریم؟
‫مگه الآن چی عوض شده؟ ها؟
‫چند ماهه دست رو دست گذاشتیم...
‫به خیال این‌که طلسم‌ها ‫راه حل مشکلاتمون هستن.
‫به این خیال که جامون دیگه امنه.
‫ولی می‌دونی چیه؟ ‫اصلا هم جامون امن نبود.
‫اون طلسم‌ها مثل چسب زخم بودن.
‫یه... یه مهلت موقت.
‫اوضاع این‌جا هیچ‌وقت روبه‌راه نبوده،
‫قرار هم نیست هیچ‌وقت روبه‌راه بشه.
‫باید یه راهی پیدا کنیم ‫که بریم خونه.
‫وگرنه بقیه آدم‌های این شهر...
‫دقیقا به همون روزی میفتن ‫که پدر کاتری افتاد.
‫راهکاری که می‌خواییم بیرون شهره،
‫تو هم قراره بری پیداشون کنی.
‫در همین حین هم...
‫باید بی‌خیال اتفاق دیشب بشی.
‫باید خودت رو جمع‌وجور کنی،
‫بشی همون آدم گنده و خفنی ‫که همیشه بودی،
‫چون مردم الآن به اون آدم نیاز دارن.
‫اگه قرار نیست واسه نجات پیدا کردن ‫از جونمون مایه بذاریم،
‫پس بهتره همین الآن ‫یه گلوله تو سر همدیگه خالی کنیم.
‫نکنه اینو می‌خوای؟
‫خبر نداشتم تخم‌سگ ‫از این حرف‌ها هم بلده.
‫حالا می‌خوای توضیح بدی...
‫که چه زری داشت می‌زد؟
‫دقیقا داری کجا می‌ری؟
‫بیا بریم قدم بزنیم، ‫تو راه واست توضیح می‌دم.
‫بیا پسر! هوی هوی هوی!
‫بیا دیگه! یه کمکی بهم برسون.
‫آهای!
‫ببین چی پیدا کردم!
‫وایستا ببینم. کجا... از کجا...؟
‫تقریبا یه کیلومتر اون‌طرف تر ‫واسه خودش داشت علف می‌خورد.
‫اون‌جا مرغ هم هست.
‫فردا چند تا تله می‌ذارم اون‌جا.
‫یعنی توی جنگل مرغ هست؟
‫آره.
‫اصلا بگم چی کار کنیم؟ ‫چند نفر رو جمع کن.
‫اون طویله سمت انبار رو راه بندازیم.
‫- خب؟ آهای! سلام! ‫- سلام.
‫- بُز پیدا کردم. ‫- بُز پیدا کرد.
‫چه خوب.
‫راستی... یه حرفی باهات داشتم.
‫خیلی‌خب. می‌شه یه لحظه ‫مراقبش باشی؟
‫- نه. ‫- آره دیگه، می‌تونی. بیا.
‫حالا همکاری خاصی که نمی‌کنی،
‫ولی همین طناب رو محکم بگیر.
‫- آخه... ‫- دمت گرم.
‫- چیزه... ‫- باورت می‌شه؟
‫مطمئن بودم توی جنگل ‫یه چیزی هست‌ها...
‫حالا نمی‌دونستم توش دام هست، ‫ولی همین هم خوبه.
‫خدا می‌دونه دیگه چی هست.
‫دیگه نمی‌خواد خودت بری تو جنگل.
‫چی؟
‫به خاطر مامان می‌گم. ‫حالش زیاد خوب نیست. خب؟
‫تو چند هفته‌ست ‫هر روز می‌ری جنگل،
‫از اوضاع این‌جا خبر نداری.
‫گمونم حالش به‌خاطر این شهر بهم ریخته.
‫خیلی‌خب.
‫ببین، می‌دونم ترسیدی پسر.
‫من خودم که وحشت کردم. ‫ولی می‌شه یه نگاهی به اطراف بندازی؟
‫این کارهایی که ما می‌کنیم، ‫همشون جواب دادن.
‫توی اون جنگل یه چیزهایی هست ‫که می‌تونه کمکمون کنه.
‫حتی ممکنه که... ‫ببین، کل حرفم اینه که...
‫درست موقعی که نگردیم دنبال راه‌حل، ‫همون لحظه شکست رو قبول کردیم.
‫باشه، پس چرا نمی‌شه یه نفر دیگه...
‫یه مدت بره توی جنگل؟ ‫بابا، می‌خواییم پیشمون باشی.
‫مامان می‌خواد پیشش باشی.
‫باشه، حالا... اونم که...
‫بعضی موقع‌ها می‌بینمش که...
‫وسط جاده واسه خودش وایستاده انگار...
‫مامانت... مامانت قوی‌ترین آدم ممکنه.
‫اَبی پوست‌کلفته دیگه، یادت رفته؟
‫حالا می‌دونم شرایط سختیه، ‫ولی روندیه که باید طی بشه.
‫حداقل فعلا.
‫تو هم کلا گوشت بدهکار نیست ‫من چی دارم می‌گم!
‫ببین، باشه، باشه. حالا ببین.
‫تقریبا چهار ساعت تا تاریکی مونده دیگه؟
‫برو به مامانت کمک کن ‫بقیه رو امن و امان نگه‌داره.
‫شب هم که برگشتم، ‫درموردش حرف می‌زنیم.
‫قول می‌دم.
‫بابا، توروخدا...
‫پیشمون بمون.
‫شب راجع بهش حرف می‌زنیم.
‫خب؟
‫حالا برو کمک مامانت.
‫تو این‌جا چی کار می‌کنی؟
‫حتما صاحب هم داری.
‫صاحبت همین اطرافه؟
‫خونه صاحبت هم همین‌جاست پسر؟
‫چیزی نیست.
‫چیزی نیست. من که کاریت ندارم.
‫فقط می‌خوام از نزدیک ببینمت.
‫عه! عه! عه!
‫آهای!
‫یعنی چی...
‫نه.
‫نه، نه.
‫گندت بزنن!
‫چی؟
‫این چیه...
‫شانس آوردی، وگرنه بلد که نیستی.
‫کلانتر استیونز.
‫شنیدم دیشب خیلی سخت گذشت.
‫بابت پدر کاتری تسلیت می‌گم.
‫ممنونم ازت.
‫من...
‫نمی‌دونم خبر داری یا نه، ‫ولی قراره امروز برم.
‫یه راه خروج از این شهر پیدا کنم.
‫که عملا بدون این‌که بدونی دنبال چی هستی،
‫داری می‌ری تو دل جنگل.
‫آخه نه که دفعه قبلی چقدر کارساز بود.
‫عه.
‫بد می‌گم؟
‫فاطمه، می‌شه یه دقیقه تنهامون بذاری؟
‫آره، حتما.
‫ممنونم.
‫می‌خوای ازم عصبانی باش،
‫می‌خوای ازم متنفر باش، مشکلی ندارم.
‫ولی در هر صورت من حرفم رو می‌زنم،
‫تو هم باید گوش بدی، ‫چه بخوای چه نخوای.
‫می‌شنوم.
‫اگه توی جنگل یه بلایی سرم اومد،
‫اگه نتونستم... زنده برگردم.
‫اصلا دلم نمی‌خواد بابت ‫حرف‌هایی که نزدی، حسرت بخوری.
‫دلم نمی‌خواد احساس کنی...
‫چون اون‌جوری خودم دیگه نیستم ‫که بهت بگم اشکالی نداره.
‫واسه همین، الآن دارم بهت می‌گم.
‫باور کن اشکالی نداره.
‫تو هم پسر خودمی.
‫پسر خودم.
‫منم دوستت دارم.
‫بدجوری هم کیف می‌کنم ‫می‌بینم چه مردی شدی.
‫تا حالا یک بار هم نشده...
‫که بهت افتخار نکرده باشم.
‫خب؟
‫باشه.
‫باشه، شنیدم.
‫خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫چطور بود؟
‫به همون خوبی که انتظار می‌رفت.
‫بالأخره سر عقل میاد.
‫جدی می‌خوای بری؟
‫انگار که آره.
‫من و تو هم یه سری اختلاف‌هایی داشتیم، ‫ولی می‌خواستم...
‫ازت تشکر کنم.
‫که مراقب پسرم بودی.
‫کاری که خودم نتونستم بکنم.
‫تو هرکاری می‌تونستی کردی، بوید.
‫بیشتر از چیزی که از ‫دستت بر می‌اومد هم کردی.
‫پس زنده برگرد، گرفتی؟
‫تو نباشی با کی جر و بحث کنم؟
‫مطمئنم یکی رو پیدا می‌کنی.
‫کُس‌شعر نگو.
‫- چی شد؟ ‫- بیا بغلم.
‫حالا تا ملت فکر نکردن...
‫من و تو رفیق شدیم، ‫زودتر بزن به چاک.
‫چشم خانم.
‫می‌خوام یه حرفی بزنم که ‫شاید بعدش ازم متنفر بشی،
‫که اگه بشی هم اشکالی نداره.
‫اتفاق اون روز، تقصیر بابات نبود.
‫تقصیر تو هم نبود، ‫تقصیر این شهر بود.
‫من که نبودم، شاید به چشم خودم ندیدم. ‫ولی بابات رو خوب می‌شناسم.
‫می‌دونم اگه هر جوری...
‫هر جوری که می‌شد درستش کرد، ‫حتما انجامش می‌داد.
‫اتفاقی که افتاد انقدر بد بود...
‫انقدر غیرقابل تصور بود، ‫که باعث شد تو عصبی بشی،
‫عصبانیتی که می‌خواستی ‫یه جایی تخلیه کنی.
‫تمام این مدت، بابات گذاشت ‫عصبانیتت رو سر خودش خالی کنی.
‫چون خانواده‌ها همین‌طوری‌ان.
‫ولی یه لحظه می‌تونی تصور کنی...
‫اون روز خودش چه حسی داشت؟
‫که هر روز و هر ثانیه ‫چه باری رو دوشش حمل می‌کرد؟
‫اگه همین الآن بلند نشی بری دنبالش،
‫تا آخر عمرت پشیمون می‌شی.
‫چی...
‫عزیزدلم.
‫اَب؟
‫چی شده اَب؟
‫چی کار می‌کنی اَب؟
‫اَب؟
‫اَبی؟
‫وای خدا. وای خدا.
‫اَب...
‫توروخدا، واسه چی ما رو می‌کشی؟
‫چیزی نیست.
‫واقعی که نیست. همه‌اش یه کابوسه.
‫تنها راه خونه رفتن، ‫اینه که بقیه رو بیدار کنیم.
‫چیزی نیست. ‫توی خواب که نمی‌شه مرد.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫اَبی، اَبی نزن! نزن!
‫نزن!
‫نه. نه.
‫ببین، ببین، یه چیزی پیدا کردم.
‫یه چیزی که به کارمون میاد.
‫دیشب موقع تاریکی برنگشتی.
‫امکان نداره این‌جا اگه واقعی باشه...
‫تو زنده مونده باشی.
‫آره.
‫باید بیدار بشیم. ‫باید همه رو بیدار کنیم.
‫عزیزدلم، خواهش کردم.
‫عشقم...
‫♪ اگر قایقی داشتم ♪
‫- ♪ به اقیانوس می‌انداختمش ♪ ‫- آره، کره‌اسب...
‫- مامان! مامان! ‫- ♪ اگر کره‌اسبی داشتم ♪
‫- مامان! ‫- ♪ سوارش می‌شدم و... ♪
‫نه، نه!
‫بابا؟
‫اِلیس تو واسه چی اومدی این‌جا؟
‫اِم...
‫از همون اول دنبالت اومده بودم.
‫می‌خواستم...
‫یه موقعی برسه که بتونم ‫حرفم رو بهت بزنم.
‫ببین، دیشب وقتی...
‫اون موجودات وارد خونه اجتماعات شدن،
‫من و فاطمه ممکن بود بمیریم.
‫اصلا امکان نداشت زنده بمونیم.
‫ولی چیزی که نجاتمون داد،
‫چیزی که نجاتش داد،
‫اون طلسمی بود که پشت در بود.
‫من یه مدت طولانی...
‫خیلی عصبانی بودم...
‫بعدم خب...
‫نمی‌دونستم چی کار...
‫ولی اگه اون‌کار رو نمی‌کردی،
‫اگه طلسم‌ها رو با خودت نمی‌آوردی...
‫تقصیر تو نبود بابا.
‫اون کاری که مامان کرد...
‫تقصیر تو نبود.
‫فقط معذرت می‌خوام. ‫معذرت می‌خوام بابا.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- نه، نه، نگو. بسه.
‫اشکال نداره. چیزی نشده.
‫آخه... نمی‌خواستم بدون خداحافظی...
‫ولم کنی بری.
‫خداحافظی لازم نیست.
‫خب؟ فهمیدی؟
‫خداحافظی لازم نیست.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫عه.
‫این این‌جا چی می‌خواد؟
‫ببین، باید با خودم ببرمش، خب؟
‫تو که می‌دونی طرف چی کار کرده!
‫گوش کن، گوش کن، ‫باید با خودم ببرمش،
‫چون ممکنه توی پیدا کردن یه سرنخی...
‫بتونه بهم کمک کنه، خب؟
‫وقتی برگشتم همه‌شو واست توضیح می‌دم.
‫یه بحث مفصل می‌کنیم،
‫اگه خدا بخواد تو راه بیرون زدن ‫درموردش صحبت می‌کنیم.
‫ولی الآن، الآنه که باید بهم اعتماد کنی. خب؟
‫نباید به کسی بگی همراه منه.
‫می‌شه این کار رو واسم بکنی؟
‫می‌شه بهم اعتماد کنی؟
‫فقط زود برگرد.
‫چشم رئیس.
‫خیلی‌خب.
‫برو دیگه، برو.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫خیلی‌خب.
‫آره.
‫ببینید، شرایط فعلی دشواره،
‫کسی هم نیست منکرش بشه.
‫ولی کلانتر بوید برای ما ‫داره توی جنگل،
‫همه‌جور تلاشی می‌کنه.
‫حداقل کاری که می‌تونیم بکنیم...
‫اینه تا وقتی برگرده، ‫شرایط رو دشوارتر نکنیم.
‫یعنی روند یه سری کارها...
‫قراره فرق کنه.
‫دیگه خانه اجتماعات و شهر نداریم.
‫ما یه جامعه‌ایم، واسه همین...
‫باید پشت هم باشیم.
‫اعضای خانه اجتماعات خوب گوش کنن،
‫خوش ندارم ببینم کسی ‫میزبان‌هامون رو اذیت کرده.
‫حالا، قراره خونه رو دوباره بازسازی کنیم،
‫ولی قبل اون...
‫جیم یه سری نقشه‌هایی داره، ‫که باهاش می‌شه...
‫با مردم دنیای واقعی ارتباط برقرار کرد.
‫دیگه انتخابش با شما که ‫انرژی‌تون رو صرف...
‫چند تا در و پنجره بکنین،
‫یا کمک کنین یه چیزی بسازیم،
‫که باهاش از این خراب‌شده بزنیم بیرون.
‫جیم؟
‫خب، مهمات لازمه اصلیه.
‫هرچی که دم دستمون هست لازمه.
‫از باتری گرفته تا هر ابزاری که شارژی باشه.
‫ولی مهم‌تر از همه، ‫به نیروی شما نیاز داریم.
‫هر چه زودتر دست به کار بشیم،
‫زودتر هم می‌تونیم بریم خونه.
‫سلام. پیداش کردی؟
‫آره.
‫حالت خوبه؟
‫نه.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی»
‫باید محتاط بود دیگه.
‫بریم.
« ارائه شده توسط رسانه ی بزرگ سینمافریک » «مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده» ..:::CinemaFreak.Net:::..
‫تبلیغ کسب و کارتون می‌تونه اینجا باشه!