‫آنچه گذشت...
‫مگان اینجا رو از همه‌جا بیشتر دوست داشت.
‫منو کنار خودشون دفن می‌کنین دیگه، نه؟
‫معلومه. ‫فرانک و جعبه رو می‌گم.
‫به نظرت بعد تبرئه شدن فرانک...
‫بقیه چه واکنشی نشون می‌دن؟
‫مگه کار تو این نیست که درمورد...
‫فضایل بخشش صحبت کنی؟
‫همین رو می‌خوای بشنوی؟
‫من فقط نمی‌خوام یه مرد بدبخت رو...
‫بذارم تو یه جعبه کیری، ‫که وقتی خورشید غروب کرد تیکه و پاره بشه!
‫ولی خودت بودی که یه گیوتین ‫گذاشتی وسط میدون شهر.
‫اگه مردم بفهمن ایمانت برای ‫عملی کردن حرفت...
‫به اون اندازه راسخ نبوده چی؟
‫برش‌دار و به هر قیمتی هم شده ‫از زندگی‌ات محافظت کن.
‫یعنی منظورت اینه که الان ‫تو شهری‌ام که نمی‌تونم ازش خارج بشم.
‫و هر شب هیولاها از ‫جنگل میان شکارمون کنن؟
‫کسی نمی‌خواد باهات بدرفتاری کنه.
‫ولی باید شرایط رو درک کنی.
‫وای خدا. توبی؟
‫چی کار می‌کنی؟
‫می‌خوام ببینم تکون خوردن یا نه.
‫- چی‌ها تکون خوردن؟ ‫- درخت‌ها.
‫پسری که این بیرون ‫زندگی می‌کنه رو دیدی؟ دوستمه.
‫اگه بازم اون دوستت رو دیدی،
‫بهش بگو ویکتور سلام رسوند.
‫سارا، می‌شه فقط بگی چیکار کردی؟
‫در رو باز گذاشتم.
‫هر تازه‌واردی باید ‫محل سکونتش رو انتخاب کنه.
‫یا می‌تونین همین‌جا تو خونه اجتماعات ‫بمونین، یا تو شهر ساکن بشین.
‫یکی از روندهای کاریمون این شکلیه.
‫می‌خوام جفتتون رو ببرم ‫و شهر رو نشونتون بدم.
‫خب، من هم می‌خوام بیام.
‫همگیمون تحت‌الشعاعیم دیگه، مگه نه؟
‫- من هم می‌خوام ببینم. ‫- باید اینجا بمونی،
‫که پیش ایتان باشی.
‫سه، دو، یک.
‫هدفتون چیه؟ ‫شما که اصلا ما رو نمی‌شناسین.
‫کارمون همینه دیگه.
‫توی شهر می‌مونی، ‫یا خونه اجتماعات؟
‫شهر.
‫- جولی. ‫- خونه اجتماعات.
‫- این کارت یعنی چی؟ ‫- دختره تصمیمش رو گرفت.
‫واقعا لطف داری که ‫می‌خوای کمکم کنی.
‫ولی دو تا چیز ارزشمندی که من ‫توی این دنیا داشتم پرپر شدن.
‫فقط می‌خوام یه بار دیگه ‫پیش خانواده‌ام باشم.
‫مترجمان: «حامی مغیثی و کیارش نعمت گرگانی»
« ارائه شده توسط رسانه ی بزرگ سینمافریک » «مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده» ..:::CinemaFreak.Net:::..
‫دیدی بعضی‌وقت‌ها یه خوابی می‌بینی ‫که یادت می‌ره...
‫ولی بعدا کم‌کم یادت میاد،
‫بعد متوجه می‌شی خواب نبودی و...
‫شاید همه‌اش واقعا رخ بده؟
‫اِم...
‫گمونم منم یه چیزهایی ‫داره یادم میاد...
‫یه چیزهایی که ‫خیال می‌کردم خواب باشن.
‫نقاشی‌ات رو کشیدم.
‫اگه خواستی مال خودت.
‫صبح بخیر، خوابالو خانم.
‫خیلی هم خوابیدی‌ها.
‫می‌شه بالشم رو پس بدی؟
‫بالش... آها. ‫واقعا شرمنده.
‫یه نفر بهم دادش. ‫نمی‌دونستم...
‫نه بابا. اشکال نداره. ‫فقط می‌خوام یه چرتی بزنم...
‫این بالش هم یه جوری عین ‫یه بالش محافظه می‌دونی؟
‫آره، کاملا می‌فهمم. ‫بازم ببخشید.
‫انقدر خودت رو اذیت نکن.
‫بالش من و تو نداره. ‫(اسپانیایی)
‫فکر کنم درست گفتم.
‫اسمش مریدیثه.
‫بالشه رو می‌گی. ‫واسش اسم گذاشتی.
‫آها.
‫چیزهایی که واست مهمن ‫باید اسم داشته باشن.
‫آره. دقیقا.
‫یه چیز جالب...
‫منم یه پیرهن اون مدلی دارم.
‫آره دیگه، از چمدون خودت برداشتمش.
‫چی؟
‫اشکالی که نداره نه؟
‫این‌جا وسیله شخصی نداریم.
‫پس گمونم اشکالی نداره.
‫مرسی که مراقب مریدیث بودی.
‫خدایا.
‫هی.
‫خوابت برد؟
‫آره فکر کنم. ‫چایی درست کردم.
‫بذار برق رو روشن کنم.
‫لطفا نکن. الآن نه.
‫باشه.
‫همیشه عاشق این موقع روز بودم.
‫خوب یادمه.
‫بعضی وقت‌ها موقع صبح ‫دیگه گریه نمی‌کرد.
‫انگار داشت می‌گفت...
‫"دیدی بیدار نگهت داشتم؟ ‫به هدفم رسیدم."
‫به نظرت حقمونه این بلا سرمون بیاد؟
‫چرا حقمون باشه؟
‫جیم من توی لیوان ‫یه زنی که مُرده چایی ریختم،
‫اونم توی یه خونه‌ای که ‫فکرش هم نمی‌کردم...
‫یه خونه‌ای که توش ‫یه بچه دیگه مُرده.
‫جولی هم به امون خدا فرستادیم رفته.
‫چی کار کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫مامان داری گریه می‌کنی؟
‫نه عزیزم. فقط... سردرد داشتم.
‫بیا این‌جا.
‫بشین رو پام.
‫دلم واسه جولی تنگ شده.
‫نظرت چیه بریم غذاخوریه؟
‫کلانتر گفت هر روز صبح ‫واسه کل جامعه...
‫صبحونه اساسی سرو می‌کنن. ‫نظرت چیه؟ گرسنه‌ای؟
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫- بریم غذاخوری. ‫- فکر خوبیه.
‫آره، تو هم برو...
‫غذای من رو بیار این‌جا.
‫می‌خوای بمونی چی کار کنی؟
‫من... ‫منم می‌خوام...
‫خونه رو مرتب کنم.
‫وسایل رو بچینم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب. حاضر شو جناب همکار. ‫بریم پنکیک بخوریم.
‫یعنی پنکیک هم دارن؟
‫من که ندیدم یه غذاخوری ‫پنکیک نداشته باشه.
‫خودت چی می‌خوری؟
‫باید برم ببینم چی دارن.
‫به نظرت روش خامه هم می‌ریزن؟
‫بریم خودمون ببینیم دیگه.
‫سلام کلانتر!
‫صبح بخیر. شما آقایون خوش‌تیپ ‫عازم کجا هستین؟
‫می‌ریم صبحونه بخوریم.
‫توی گاری چیه؟
‫چیزی نیست. ‫یه سری وسایله.
‫باید ببرم کلیسا تحویل ‫پدر کاتری بدم.
‫کمک نمی‌خوای؟
‫نه مرسی. ‫ولی زودتر برین.
‫خانم لیو خیلی قوانین ‫صبحونه رو سفت و سخت می‌گیره.
‫جا نمونین.
‫باشه پس. ‫روز شما هم بخیر.
‫- مراقب خودتون باشین. ‫- باشه.
‫خوش اومدین.
‫خدا خدا می‌کردیم امروز بیایین.
‫خانم لیو همیشه واسه...
‫تازه‌واردها یه غذای ‫مخصوص درست می‌کنه.
‫خیلی... لطف دارین. ‫ممنون.
‫لطف کردین.
‫- اسم من ساراست. ‫- جیم متیوز.
‫لابد تو هم ایتانی.
‫شنیده بودم اون شب توی جنگل...
‫یه ماجراجویی قهرمانانه داشتی.
‫بیایین، امروز میز مخصوص ما ‫متعلق به شماست.
‫پنکیک هم دارین؟
‫باید برم از رئیس بپرسم داریم یا نه.
‫خانم لیو واقعا کارش درسته.
‫شاید حتی بتونه از یه ‫چرخ آهنی...
‫استیک سالیسبوری درست کنه.
‫لیو...
‫همونیه که شوهرش اون شب...
‫توی کلینیک بود؟
‫بله. آره آخه...
‫- ببخشید حرفم خیلی... ‫- نه.
‫- نباید می‌گفتم... ‫- نه اشکالی نداره.
‫من اِم...
‫می‌رم یه سر به پنکیک‌هامون بزنم.
‫دیدی گفتم پنکیک دارن؟
‫پس‌مونده هم نمی‌ذارن نه؟
‫فقط یه کاری کن کنار خانواده‌اش باشه.
‫باشه.
‫واسه مراسم برنمی‌گردی؟
‫ببخشید حرف خنده‌داری زدم؟
‫توی مراسمش هم قراره بگی...
‫خودت اصرار کردی بمیره؟
‫الآن دلت خنک شد؟
‫هوم؟
‫کارت تموم شد گاری رو واسم بیار.
‫جید؟
‫جید.
‫من...
‫اومدم دم در اتاقت ‫که صبحونه بیارم.
‫واسه چی اومدی این‌جا؟
‫بیا یه چیزی نشونت بدم.
‫این‌جا؟ این‌جا که خالیه.
‫آره. منظورم هم همینه. ‫بیا دیگه.
‫خیلی‌خب.
‫فکر می‌کردم یه حقه ‫جلوه‌ویژه این‌جا درست کردین.
‫دقیقا همین‌جا بود...
‫یه نماد کوفتی قرمز ‫روی سقف بود.
‫این‌جا هم... ‫یه جنازه‌ای داخلش بود.
‫یه نفر همین‌جا... ‫مُرده بود، خب؟
‫افتاده بود زیر یه...
‫زیر یه تخته سنگ گنده! ‫بعد یهو جیغ کشید!
‫نه، این‌طوری نگاهم نکن.
‫یه جوری نگاه نکن ‫انگار خل شدم، خب؟
‫می‌گم خودم دیدمش.
‫جور خاصی نگاه نکردم. ‫آخه فقط...
‫ببین چند روز اول ‫ممکنه سخت بگذره...
‫واسه همه همینه.
‫نه، نه، نه!
‫انگار مغز آدم...
‫می‌خواد هضمش کنه و...
‫می‌گم توهم نزدم، خب؟
‫باور کن من کلی نشئه‌بازی کردم،
‫می‌گم این یکی توهم نبود. ‫فرق داشت.
‫همین‌جا دیدمش ‫و الآنم دیگه نیست.
‫تخیلات من خیلی هم سالمه، خب؟
‫من دست خالی از یه ‫شرکت هیچی‌ندار...
‫با خلاقیت خودم یه ‫شرکت نرم‌افزار ساختم. ولی این؟
‫هیچ‌کدومش...
‫حتما یه دلیلی داره.
‫که انگار هیچ‌کدوم از شما ‫اسکل‌ها دنبال دلیلش نیستین.
‫خیلی‌خب. می‌خوای بریم سمت دفتر کلانتر؟
‫میای؟ منم می‌خوام ‫یه چیزی نشونت بدم. بیا.
‫بیا دیگه.
‫چی باید بگی؟
‫ممنون!
‫نوش جونت!
‫منم... از کنار پنکیکش می‌خورم. مرسی.
‫- خوشمزه‌ست نه؟ ‫- آره.
‫دیدی؟ این‌جا اونقدرها هم بد نیست.
‫قراره این‌جا زندگی کنیم؟
‫نه، نه.
‫نه. فقط یه مدت قراره ‫این‌جا بمونیم.
‫اصلا می‌دونی؟ فرض کن... ‫مثلا اومدیم مسافرت.
‫به نظر من که ماجراجوییه.
‫چیه؟
‫مثل یه ماجراجویی قهرمانانه.
‫مثل نورمن که مجبور بود ‫بره سمت "برکه اشک".
‫شاید باید یکی رو نجات بدیم ‫که بتونیم بریم خونه.
‫نورمن که باید همچین کاری می‌کرد.
‫آره، بیراه هم نمی‌گی.
‫یه‌وقتایی وانمود می‌کنم ‫توماس هم همون‌جا رفته.
‫کجا؟
‫که رفته یه ماجراجویی جادویی.
‫منم می‌تونم کمکش کنم ‫قلمروی خودش رو نجات بده.
‫جدی می‌گی؟
‫اِم... ‫ببین...
‫یه چند لحظه می‌خوام ‫برم سرویس بهداشتی.
‫تو هم جایی نرو، باشه؟ ‫زود برمی‌گردم.
‫بشین همون‌جا.
‫ببخشید، می‌شه بگید...
‫ده سانت.
‫چی؟
‫درخت‌ها...
‫ده سانت حرکت کردن.
‫الآن خوبه یا بد؟
‫نزدیک شدن، پس لابد بده.
‫نباید به کسی خبر بدیم؟
‫فکر نکنم بقیه جدی بگیرنش.
‫باید یه چیزی نشونت بدم.
‫یه چیز خیلی مهم.
‫اون پسری که گفتی رو یادته؟
‫همونی که بیرون زندگی می‌کرد.
‫این همونه؟
‫کی این رو کشیده؟
‫خودم کشیدم.
‫ولی با مداد شمعیه.
‫که چی؟
‫تو که آدم بزرگی.
‫خودشه یا نه؟
‫خودشه.
‫چی شد؟
‫یعنی پسره واقعی بود.
‫هی.
‫هی!
‫چیزی نیست بابا.
‫بده ببینم.
‫- ببخشید. ‫- وایستا.
‫- نمی‌خواستم... ‫- می‌گم وایستا.
‫یعنی چی؟ ‫این کارت یعنی چی؟
‫ببخشید.
‫بابا بسه! چی کار می‌کنی؟
‫- بابا! ‫- دیگه سمتش نمیای.
‫باهاش حرف هم نمی‌زنی. ‫گرفتی چی شد؟
‫من قصد ندارم کسی رو...
‫فقط با "بله" جواب می‌دی. ‫فهمیدی؟
‫- ببخشید. ‫- بچه‌ست.
‫پس دیگه نبینم نزدیکش باشی.
‫بابا!
‫چرا این کار رو کردی؟
‫بریم دیگه.
‫بیا، بلند شو بریم.
‫اینجایی؟ داشتم دنبالت می‌گشتم.
‫چی شده؟
‫فکر کنم اشتباه کردم اومدم این‌جا.
‫اوایلش واسه منم سخت بود.
‫یه رازی رو بهت می‌گم؛
‫وقتی که رفتم...
‫لباس‌هام رو از ‫ترودی گرفتم بهتر شدم.
‫از کجا فهمیدی...
‫دیدم یه تی‌شرت جدید تنشه دیگه.
‫آنلاین هم که سفارش نداده...
‫بیا بریم.
‫زود، زود، زود.
‫انقدر به پات فشار نیار ‫وگرنه بخیه‌هات باز می‌شه.
‫کارت درست نبود.
‫ویکتور دوستمه.
‫واقعا شرمنده‌ام.
‫می‌خوام تنها باشم.
‫اون یکی رو می‌بینی؟
‫- کدوم می‌شه؟ ‫- اون مشکیه که اون‌جاست.
‫- آره. ‫- اون آرمانیه.
‫مال یه چارلی نامی بود ‫که از دولوث اومده بود.
‫خدایا چقدر لباس زنونه بهش می‌اومد.
‫خیلی خوش‌تیپ و بامزه بود.
‫حالا بگذریم، وقتی که...
‫که ترودی واسه خودش برداشت...
‫همیشه قایمش می‌کرد،
‫که مجبور نباشه ‫با کسی تقسیمش کنه.
‫از اون‌جا که تو بخش لباسشویی هستی...
‫قابل استفاده‌ست.
‫واست قابل استفاده‌ست! ‫آره، بپوشش.
‫تا حالا آرمانی تنم نکرده بودم.
‫اگه چارلی بود هم می‌گفت...
‫به تو خیلی بیشتر از ترودی میاد.
‫اذیتم نکن.
‫خانم متیوز!
‫چه بهت میاد!
‫چیه؟
‫اگه بخوای خودم می‌رم...
‫نه مشکلی نیست. ‫خودم می‌رم.
‫سلام.
‫چی شد اومدی این‌جا؟
‫خب، ژاکتت توی چمدونم بود.
‫دلمون واست تنگ شده.
‫منم دلم واستون تنگ شده.
‫پس بیا برگرد بریم.
‫عزیزم این‌جا که زندان نیست. ‫هرموقع بخوای می‌تونی بری.
‫به...
‫به دانا می‌گیم که...
‫اشتباه کردی و نظرت عوض شده.
‫من که...
‫این چه کاریه می‌کنی؟
‫چی کار؟
‫یه جوری می‌گی انگار ‫جولی بی‌شعور احمق...
‫از عواقب کارش با خبر نیست...
‫و اگه اعتراف کنه اشتباه کرده،
‫همه چیز دوباره درست می‌شه، ‫دقیقا عین همیشه.
‫نه. من که اینو نگفتم. ‫همچین حرفی نزدم.
‫باشه. اصلا بی‌خیالش.
‫واقعا نظرم عوض شد.
‫هی، هی، هی، هی ‫جولی. جولی.
‫خودمون هم این‌جا سردرگمیم.
‫که چطوری سر این‌جا درآوردیم.
‫باید مثل یه خانواده کنار هم باشیم.
‫الآن جدی می‌گی؟
‫واقعا تو می‌خوای...
‫درمورد خانواده سخنرانی کنی؟
‫من می‌دونستم.
‫خبر داشتم برنامه ‫تو و بابا چی بود.
‫درمورد طلاقتون می‌دونستم...
‫که این مسافرت ‫یه جور خداحافظی بود...
‫که تازه بعدش بهمون بگین قضیه چی بوده.
‫پس یه جوری رفتار نکن ‫انگار من بچه‌ام.
‫باشه. باشه جولی.
‫راست می‌گی.
‫ببین، من و پدرتون خیلی ‫همدیگه رو دوست داریم.
‫تو و ایتان رو هم ‫خیلی دوست داریم.
‫توماس مُرده! خب؟
‫می‌دونم واست سخته،
‫می‌دونم ناراحتی، ‫ولی هممون ناراحتیم.
‫ناسلامتی دو تا بچه دیگه هم داری!
‫پس چرا ما واست کافی نیستیم؟
‫انقدر هم آسون نیست! ‫انقدر هم ساده نیست!
‫الآن واقعا نمی‌تونم. ‫توروخدا...
‫الآن واقعا نمی‌خوام... ببخشید.
‫- می‌شه بهش بدیش؟ ‫- آره. باشه.
‫این دیگه چه کس‌شعریه؟
‫حدس می‌زنیم خودت و دوستت...
‫وقتی به درخته رسیده بودین،
‫داشتین اینجا رانندگی می‌کردین.
‫ولی خانواده‌ای که با کاروان اومده بودن،
‫تو این جاده بودن.
‫- خیلی‌خب. ‫- من و والدینم...
‫تو تگزاس، آستین بودیم.
‫کریستی، دکترمون، ‫تو دیترویت بوده.
‫تک‌تک این سنجاق‌ها ‫نشانگر ساکنین این شهرن...
‫که از جاهای مختلفی واردش شدن.
‫با این حال، همگیمون به طریقی ‫از اینجا سر در آوردیم.
‫کاملا غیرممکنه.
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫خب، ببین.
‫فرق من و تو همینه.
‫- من وقایع غیرممکن رو قبول نمی‌کنم. ‫- که این‌طور.
‫من دست رو دست نمی‌ذارم ‫و شرایط دنیا رو قبول نمی‌کنم!
‫یکی پشت این ماجراست،
‫من هم تا نفهمم چیکار می‌کنه، ‫دست‌بردار نیستم.
‫خب، در اون صورت دیوانه می‌شی. خب؟
‫آخه افرادی که نتونن خودشون رو ‫وقف بدن، دیوانه می‌شن.
‫ذهنشون انعطاف‌پذیر نیست،
‫اینه که در نهایت از هم می‌پاشه. ‫جید، ببین،
‫هر کی میاد اینجا، ‫خیال می‌کنه صرفا...
‫باید از هیولاها بترسه،
‫ولی سخت‌ترین بخش ماجرا یه چیز دیگه است.
‫سخت‌ترین بخشش تأثیر این شهر رو آدمه،
‫افکار و احساساتیه که به آدم القا می‌کنه،
‫زیر سوال بردن کل اطلاعاتیه که آدم...
‫خیال می‌کرده ازشون مطمئنه، ‫حالا اگه کسی نتونه...
‫آره، گاهی اوقات این‌جوری می‌شه.
‫ببین، منظورم اینه...
‫که اگه نتونی درک کنی...
‫داری چیکار...؟ ‫وایستا ببینم، کجا می‌ری؟
‫جید!
‫خب، ظاهرت به باطنم می‌خوره.
‫ایتان از دستم دلخوره.
‫واسه چی؟
‫اِم...
‫خیال می‌کردم می‌خوای ‫ساکت رو باز کنی.
‫آره، می‌خواستم بکنم. ‫ولی رفتم دیدن جولی.
‫چطور بود؟
‫خب، در حد انتظار بود دیگه.
‫خبر داره.
‫از چی خبر داره؟
‫از جریان طلاقمون خبر داره جیم.
‫خبر داره.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫وای، خواهش می‌کنم ‫این‌قدر این حرف رو نزن.
‫می‌خوای چی بگم؟
‫نمی‌دونم!
‫بگو اذیت....
‫بگو اذیت شدی، ‫بگو می‌ترسی،
‫بگو شرایط این‌قدر تخمیه ‫که اصلا نمی‌دونی چیکار کنی،
‫آخه من دائما مجبورم ‫حواسم به نفس کشیدنم باشه،
‫ولی هر بار که تو می‌گی...
‫همه‌چی درست می‌شه، ‫بقیه‌مون حس می‌کنیم...
‫یه جای راهمون رو اشتباه رفتیم.
‫این حرفت منصفانه نیست!
‫منصفانه نیست؟
‫ببخشیدها، کجای چهارده ماه اخیر ‫منصفانه بوده؟
‫دارم سعی می‌کنم ‫شرایط اینجا رو درک کنم.
‫احساساتی شدن که به هیچ دردمون نمی‌خوره.
‫نه‌خیر. حق نداری از این حرف‌ها بزنی.
‫من که احساساتی نشدم.
‫اصلا همین شد که الان اینجاییم دیگه، ‫اگه نمی‌خواستیم...
‫چی؟
‫ولش کن بابا.
‫راحت باش، بگو دیگه. ‫تو روی خودم بگو.
‫مثلا سفرمون می‌خواست ‫چه تأثیری بذاره جیم؟
‫خیال کرده بودی چی می‌شه؟
‫خیال کرده بودی ‫قراره چند روز بریم چادر بزنیم...
‫و یهویی همه‌چی به شکل ‫سحرآمیزی بهتر می‌شه؟
‫شرمنده که آمادگی ‫جدایی یهویی رو نداشتم.
‫سلام.
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫باید بریم پیداش کنیم.
‫پسره رو می‌گی؟
‫آره. آخه خیلی وقت بود ‫که اینجا نبود،
‫ما هم باید ازش بپرسیم ‫واسه چی برگشته.
‫من اجازه ندارم از خونه برم بیرون.
‫عه، ولی مجبوری،
‫آخه خودش انتخابت کرده،
‫من رو هم قبلا انتخاب کرده بود.
‫یعنی می‌خوایم بریم ماجراجویی؟
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫ولی نباید اون رو بیاری.
‫واسه چی؟
‫هوم. نه.
‫به درد نمی‌خوره.
‫اون مال بیمارستانه.
‫آها. ‫این یکی بهتره.
‫این مخصوص ماجراجوییه.
‫تو لازم نداری؟
‫خب، من این رو میارم دیگه.
‫آره.
‫بریم.
‫راستش، اگه لازمه ‫بهم بتوپی که حالت...
‫بابت وقایع دیشب بهتر بشه، اشکالی نداره.
‫نمی‌خوام راجع بهش ‫باهات صحبت کنم.
‫خیلی‌خب. در این صورت، ‫برات موعظه می‌کنم.
‫آیه بیست و سوم «مزامیر»...
‫از کتاب «این‌قدر زانوی غم بغل نگیر ‫و رهبر شهرت باش» رو دوست داری؟
‫ببین، بلایی که سر لارن و مگان اومد، ‫تقصیر تو نبود.
‫تقصیر تو نبود که فرانک ‫کاری کرد بره تو این جعبه.
‫این کارها اصلا بابت ‫اون‌ها نیست، مگه نه بوید؟
‫به نفعته که حرف‌های بعدیت رو...
‫قبل از ادا کردن، خوب مزه مزه کنی.
‫وگرنه چی می‌شه؟
‫نمی‌شه که همه‌اش ‫خودت رو مجازات کنی بوید.
‫خودش اگه زنده بود، ‫نمی‌خواست چنین کاری کنی.
‫ببین! ببین! ‫پات رو خیلی از گلیمت درازتر کردی!
‫شنیدی چی گفتم؟! ‫خیلی از گلیمت درازتر کردی!
‫تو که هنوز نیومده بودی اینجا،
‫طی یه هفته تعداد بیشتری...
‫از تلفات دو سال اخیرمون رو دفن می‌کردم.
‫ولی تو بودی که طلسم‌ها رو پیدا کردی.
‫تو وسط هرج و مرج نظم ایجاد کردی.
‫تو کاری کردی که ساکنین اینجا ‫مجددا زندگی کنن...
‫و صرفا زنده نمونن.
‫تو این شهر رو نجات دادی بوید!
‫ولی بهایی که بابتش پرداختی...
‫هنوز هم وقتی چشمم رو می‌بندم، ‫قیافه‌اش رو می‌بینم.
‫ببین...
‫حس و حال تو که کلا از تصورم خارجه...
‫و می‌گم کاش می‌تونستی سوگواری کنی، ‫ولی نمی‌تونی بوید.
‫این ملت بهت نیاز دارن.
‫سه ماه هیچ‌کس نمرده بود،
‫ولی طی سه روز اخیر ‫شش نفر مردن.
‫ملت ترسیدن. خب؟ ‫اطمینان خاطرشون رو به افوله.
‫باید خودت بهشون بگی ‫همه‌چی درست می‌شه.
‫ببین، می‌خوای من حکم ‫کیسه بوکست رو داشته باشم؟
‫می‌خوای خشم و پشیمونی هنگفتت رو ‫یه جایی خالی کنی؟
‫اشکالی نداره!
‫ولی نیاز ملت از این قراره ‫که قوی باشی و اینجا رو حفظ کنی.
‫خودت باید این ملت رو ‫برگردونی خونه‌شون.
‫آخه اگه چنین کاری نکنی،
‫مرگش بی‌دلیل بوده.
‫موعظه‌ام تموم شد.
‫اذیتم نکن دیگه. اذیتم نکن.
‫این‌قدر زیاد پیداش نبود،
‫که کم‌کم داشتم خیال می‌کردم خواب دیده بودم.
‫اولین بار یه کم قبل از ‫از راه رسیدن اون دو تا ماشین دیده بودمش.
‫دو تا ماشین خودتون رو نمی‌گم. ‫دو تا ماشین اولی رو می‌گم.
‫یعنی کی بوده؟
‫وای، چند وقتی می‌شه.
‫وقتی از راه رسیده بودن، ‫یه کوچولو از خودت بزرگ‌تر بودم.
‫واقعا؟
‫اوهوم.
‫خیلی وقته که اینجایی، مگه نه؟
‫هیچ‌کس اندازه من اینجا نبوده.
‫تا مدت زیادی خودم تنهایی اینجا بودم.
‫از کجا اومدی اینجا؟
‫هوم. بهتره راجع بهش صحبت نکنیم.
‫والدینت چی شدن؟
‫همین الان گفتم بهتره ‫راجع بهش صحبت نکنیم‌ها!
‫ببخشید.
‫من قبلا یه برادر کوچولو داشتم.
‫اسمش توماس بود.
‫وقتی نوزاد بود، مرد.
‫واسه چی برام تعریف کردی؟
‫چون دوستیم دیگه.
‫من نمی‌خوام این‌جور مسائل رو بدونم.
‫واسه چی؟
‫- عه. ‫- چی شده؟
‫عه.
‫اونجا رو.
‫اوناهاش.
‫باید بریم، باید بریم.
‫تابی، نمی‌شه حلش کنیم؟
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫الان از پسش برنمیام.
‫واقعا برنمیام. ‫می‌دونی چیه؟
‫می‌خوام... می‌خوام ایتان رو ‫ببرم دیدن جولی. خب؟
‫بعدا صحبت می‌کنیم. ایتان!
‫ایتان!
‫ایتان جونم، کجایی؟
‫ایتان!
‫وای خدایا، جیم!
‫ایتان؟
‫ایتان!
‫ایتان؟
‫کجا رفت؟
‫اونجا رو. یه درخت راه‌دوره.
‫چی هست؟
‫داشته باش.
‫قراره چی بشه؟
‫وای، ممکنه چیزی نشه، ‫یا ممکنه...
‫چطوری چنین کاری کرد؟
‫نمی‌دونم. ‫ولی اگه گفتی چی می‌شه؟
‫- چی می‌شه؟ ‫- با آدم‌ها هم همین کار رو می‌کنه.
‫واقعا؟
‫مشکلش اینجاست...
‫که آدم اصلا نمی‌دونه ‫از کجا سر در میاره.
‫ممکنه از همین نزدیکی‌ها سر در بیاره، ‫ممکنه جای دوری بره،
‫یا ممکنه تو دل...
‫یه کوهستانی گیر کنه.
‫مزاج ثابتی ندارن دیگه.
‫باز هم از این‌ها هست؟
‫یه چندتایی هستن بابا.
‫تا حالا این یکی رو ندیده بودم.
‫خب، حالا چیکار کنیم؟
‫نه.
‫چی شده؟
‫مگه خودت نمی‌شنوی؟!
‫نه.
‫بیا ببینم. ‫باید... باید بریم. بیا.
‫ایتان!
‫وای جیم.
‫جیم؟
‫جریان چیه؟
‫وای خدایا. ‫وای خدایا، ایتان!
‫مامان! بابا!
‫ایتان، بیا، بیا، بیا!
‫عزیز دلم، بیا ببینم، بیا ببینم! ‫اون آقائه کیه؟
‫واسه چی پیشش بودی؟ ‫حالت خوبه؟
‫بذار ببینمت. ‫وای خدایا. وای خدایا.
‫من که بهت هشدار داده بودم.
‫پات چطوره؟ درد نداری؟
‫- من که بهت هشدار داده بودم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫من که خیر سرم ‫بهت هشدار داده بودم.
‫من آدم بدی نیستم. ‫آزارم به کسی نمی‌رسه.
‫بابا، باهاش کاری نداشته باش!
‫جیم! ‫جیم، طرف تفنگ داره‌ها.
‫شرمنده.
‫جیم، بیا بریم! ‫بیا بریم.
‫جیم.
‫جیم، بیا بریم! ‫نفنگ داره‌ها.
‫دیگه اصلا از خونه بیرون نرو.
‫خب؟ ‫اصلا از خونه بیرون نرو.
‫کلانتر؟
‫کلانتر صدام نکن. ‫همون بوید خوبه.
‫چی شده؟
‫ببین، نمی‌خوام...
‫یه مشکلی پیش اومده.
‫ویکتور رو که تو خونه اجتماعات ‫ساکنه می‌شناسی؟
‫آها. ببین، ویکتور تحت نظر داناست.
‫اینجا روند کارمون به این شکه ‫که ساکنین شهر...
‫و خانه اجتماعات...
‫نه، با... با روند کارتون کاری ندارم.
‫با خود این شخص کار دارم. ‫ایشون... بچه من رو...
‫برده تو جنگل، ‫براش نقاشی کشیده...
‫که این‌طور. ‫شرمنده‌ام.
‫با دانا صحبت می‌کنم.
‫اطمینان حاصل می‌کنیم ‫دیگه چنین کاری نکنه.
‫می‌دونستی تو ظرف غذاش تفنگ می‌ذاره؟
‫ای خدا.
‫شاید بهتر باشه این رو هم بهش بگی.
‫آره.
‫بگذریم، دیگه می‌رم... ‫که به کارت برسی.
‫راستی، جیم. ‫وایستا.
‫ببین، اِم...
‫از وقتی خانواده شما اومده اینجا،
‫شرایطمون خیلی وخیم‌تر شده.
‫اصلا فرصت نشد با همدیگه آشنا بشیم.
‫بیا آشنا بشیم.
‫شام چیکاره‌این؟
‫عه. مواظب باش.
‫- نمی... ‫- خیلی‌خب، از این طرف.
‫خیلی‌خب، خدایا.
‫خیلی می‌ترسم‌ها.
‫دو قدم دیگه بیشتر نمونده.
‫بپا، بپا.
‫می‌شه لطفا ببینم؟
‫یه لحظه وایستا.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. خب. ‫وای خدایا.
‫خب، می‌خوام قبل ‫از این که دستم رو...
‫بردارم، یه مسئله ای رو ‫به اطلاعت برسونم، خب؟
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. جولی، اشتباه وجود خارجی نداره، ‫آدم صرفا تصمیم می‌گیره،
‫تو هم تصمیمی گرفتی ‫که به نفع خودت باشه،
‫این کارت هم خیلی مهمه.
‫خیلی‌خب.
‫مادام جولی،
‫این شما... و این محل خواب جدیدتون...
‫که یه پتوی گرم و نرم ‫و بالش مخصوص خودتون رو شامل می‌شه.
‫وای خدا...
‫اگه خواستی می‌تونی ‫براشون اسم هم بذاری.
‫ولی وایستا! ‫هنوز تموم نشده.
‫آها، هنوز تموم نشده.
‫بذار ببینم.
‫پرده هم داره که حریم خصوصیت حفظ بشه.
‫وای خدا...
‫مال خودته.
‫ممنون.
‫بیا بغلم.
‫- ممنون. ‫- بفرمایین.
‫خب، بیا ببین چطوره دیگه!
‫وای خدا جون!
‫- خوبه، مگه نه؟ ‫- عاشقش شدم!
‫بی‌شوخی، خیلی ممنونم.
‫لزومی نداره ازمون تشکر کنی. ‫جات همین‌جاست دیگه.
‫آره، همین‌طوره.
‫ضمنا...
‫جای این هم همین‌جاست.
‫وای. عزیزم دلم...
‫همبرگرش خوشمزه است؟
‫- آره! ‫- ایول.
‫خب، جولی چطور...
‫چطور بود؟
‫اِم، آره، آره، ‫خوب... خوبه.
‫مطمئنم الیس هواش رو داره.
‫اِم، می‌خواستم بابت لطف...
‫اون شبتون ازتون تشکر کنم.
‫خواهش می‌کنم بابا.
‫- خیلی ممنون. ‫- مایه افتخارم بود.
‫مایه افتخارم بود. راستی، ‫ساکنین این شهر...
‫هوای همدیگه رو دارن.
‫عین... عین یه خانواده می‌مونیم.
‫شما هم با توجه به شرایط کنونی،
‫خوب پیش رفتین.
‫- آها. ‫- خیلی‌خب، بفرمایین.
‫سفارش مخصوص ‫واسه تازه‌واردینمون.
‫ممنون.
‫وی‌آی‌پی شدیم.
‫اوهوم. من که تا حالا وی‌آی‌پی نبودم.
‫خیلی خفنه!
‫می‌خوای کمکم کنی ‫بقیه غذاها رو بیارم؟
‫آره!
‫عه، راحت‌تر راه می‌ری‌ها.
‫آره...
‫گاهی... گاهی اوقات این‌جوری می‌شن. ‫مسئله...
‫سلام کلانتر، می‌شه...
‫بچه‌ها، می‌شه یه لحظه برم بیرون؟
‫باید دو کلام با سرکار صحبت کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫یاد اون تابستون تو تگزاس افتادم.
‫عذر می‌خوام.
‫عذر می‌خوام اگه کاری می‌کنم ‫که حس کنی...
‫اصلا نمی‌فهمم دارم چیکار می‌کنم...
‫و بلد نیستم ‫با این شرایط کنار بیام.
‫ولی به هیچ وجه نمی‌خواستم ‫کاری کنم که حس کنی...
‫حس می‌کنم بدجوری...
‫از هم پاشیدم.
‫- ضمنا، اِم... ‫- ببین. نه، نه، نه. ببین.
‫راه حلش رو پیدا می‌کنیم.
‫راه حلش رو با همدیگه پیدا می‌کنیم.
‫نگران نباش.
‫چی آوردی؟
‫سیب‌زمینی شیرینه.
‫وای!
‫سیب‌زمینی شیرینه! ‫بخوریمش.
‫خانواده خوبی‌ان.
‫بفرمایین.
‫بیا دیگه. ‫خیلی خوشمزه است. یه‌دونه بخور.
‫به نظرت خوشمزه‌ان؟
‫[پسره رو بکش.]
‫مترجمان: «حامی مغیثی و کیارش نعمت گرگانی»
« ارائه شده توسط رسانه ی بزرگ سینمافریک » «مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده» ..:::CinemaFreak.Net:::..
‫سارا!
‫عه. ‫عه، عه!
‫وای! وای نه، نه، نه. ‫خیلی‌خب، آروم باش!
‫بازوش... بازوش رو بگیر، ‫بازوش رو بگیر! طاقت بیار، طاقت بیار!
‫یالا! طاقت بیار. ‫طاقت بیار دختر جون.
‫خیلی‌خب سارا.
‫ویکتور!
‫داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫ملت رو زهره ترک می‌کنی‌ها!
‫صرفا داشتم سعی می‌کردم ‫این دفعه زودتر دست به کار بشم.