« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور »
این عصر کاوش های سیاره ای است
زمانی که کشتی های ما بادبان های خود را به سمت آسمان برافراشتند
در آن آسمان ها دنیاهایی وجود دارد که خیلی شبیه جهنم هستند
سیاره ی ما در مقایسه با آنها مثل بهشت می ماند
ولی دروازه های بهشت و جهنم
نزدیک و بی نشان هستند
زمین یک
جای دوست داشتنی و یک مکان کم و بیش آرام است
چیزها تغییر می کنند ولی خیلی آهسته
شما می توانید یک زندگی کامل را پشت سر بگذارید ولی هیچ وقت به یک فاجعه ی طبیعی برخورد نکنید
فاجعه هایی که از یک طوفان خشن تر هستند
و به همین دلیل است که ما تن پرور
راحت
و خونسرد هستیم
ولی در تاریح منظومه ی خورشیدی و حتی تاریخ بشریت
وقایعی واضح از
بلایایی ویران کننده
با تفاوت هایی مشکوک
از درست کردن فجایع بزرگی به دست خودمان
هم عمدی و هم غیر عمدی به دست آوردیم
در چشم انداز سیارات دیگر
جایی که سوابق وقایع بهتر نگه داشته شده اند
شواهد زیادی از بلایای بزرگ وجود دارد
همه چیز به بازه ی زمانی بستگی دارد
اتفاقی که در 100 سال آینده غیر محتمل است
احتمالا در 100 میلیون سال آینده هم غیر محتمل است
ولی حتی بر روی زمین در این قرن
اتفاقات طبیعی عجیبی وجود داشته است
در مرکز متروک سیبری
زمانی وجود داشت که مردم تونگوس
قصه های عجیبی از یک توپ بزرگ آتشین می گفتند
که آسمان را شکافت و به زمین خورد
آنها از انفجاری می گفتند که باد داغ آن
آدم ها و جنگل ها را از بین برد
آنها می گویند این اتفاق افتاده است و در یک صبح یک روز تابستانی
در سال 1908 این اتفاق افتاده است
در اواخر دهه ی 1920
اِل. اِی. کولیک یک دانشمند اهل شوروی
سفرهایی را برنامه ریزی کرد تا تلاش کند و این راز را حل کند
او قایق هایی ساخت تا بتواند زمین های بی نشان را بپیماید
که در زمستان پر از برف هستند
و در تابستان باتلاقی
شاهدان از دیدن یک توپ آتشین خبر می دادند
که از خورشید بزرگتر بود
و آسمان را در 20 سال قبل نورانی کرد
کولیک فرض کرد که یک شهاب سنگ بزرگ به زمین خورده است
او توقع داشت یک دهانه ی برخوردی بزرگ
و تکه هایی از شهاب سنگی پیدا کند
که از یک سیارک جدا شده است
به هر حال در زمین شروع
کولیک درخت هایی عمود پیدا کرد که از شاخه ی خود جدا شده بودند
ولی ردی از شهاب سنگ یا دهانه ی برخورد پیدا نکرد
او واقعا گیج شده بود
او فکر کرد شاید تکه هایی از شهاب سنگ در زمین های باتلاقی وجود داشته باشد
بنابراین او چاله هایی کند و آب را از آن درآورد
ولی سنگ وآهن های شهاب سنگی که او توقع داشت پیدا نشد
با شجاعت کولیک برآوردی کامل
با وجود حشرات باتلاقی و سختی های دیگر انجام داد
چون او چیزی کشف کرد که به زبان خودش
از تمام قصه های شاهدان و از توقعات من فراتر می رفت
از نقطه ی شروع تا شعاع 20 کیلومتری در هر جهت
درختان بطور شعاعی و به سمت بیرون پهن شده بودند مثل چوب کبریت های شکسته
باید یک انفجار قوی چندین کیلومتر
بالای زمین اتفاق افتاده باشد
موج فشار با سرعت صوت پخش شده است
و از سوابق فشار هوا در ایستگاه های هوا شناسی
در سرتاسر سیبری، روسیه و اروپای غربی بازیابی شده است
گردو غبار انفجار آنقدر نور خورشید را به زمین منعکس کرده است
که مردم می توانستند آن را در شب ببینند
حتی در لندن در فاصله ی 10 هزار کیلومتری
این رخداد قابل توجه را
رویداد تونگوسکا می نامند
ولی چی بود؟
خب شاید بعضی از دانشمندان پیشنهاد دادند
که تکه ای پادماده از فضا بوده است
که با برخورد با ماده ی معمولی بر روی زمین نابود شده است
و در نوری از اشعه ی گاما ناپدید شده است
ولی رادیواکتیویته ای که شما از نابودی ماده و پادماده انتظار دارید
در هیچ سایت دهانه ای پیدا نشده است
یا شاید باقی دانشمندان پیشنهاد داده اند
یک سیاه چاله ی کوچک از فضا بوده است
که زمین را در سیبری تحت فشار قرار داده است
و از میان بدنه ی سخت زمین تونل زده است
و از سمت دیگر درآمده است
ولی سوابق جوی موج فشار هیچ سرنخی
از چیزی که در شمال آتلانتیک در آن روز ترکیده باشد نمی دهد
یا شاید بقیه ی مردم پیش خود فکر کرده اند که یک فضاپیما بوده است
که از یک تمدن فرازمینی ماوراء تصور پیشرفته بوده است
و دچار مشکلات مکانیکی شده است
و در یک ناحیه ی دورافتاده در یک سیاره ی گمنام سقوط کرده است
خب اگر اینطور باشد خیلی شگفت انگیز است که در محل برخورد
هیچ قطعه و هیچ ترانزیستور کوچکی
از فضاپیمای سقوط کرده موجود نیست
یک مقدار کسل کننده تر آن این میشه که شاید یک شهاب سنگ خیلی بزرگ
یا یک سیارک کوچک به زمین برخورد کرده است
ولی حتی اینجا هیچ مدارک قابل مشاهده ای
مثل تکه های آهنی یا سنگی از آن مدل هایی
که توقع دارید از همچین برخوردی مشاهده کنید یافت نمی شود
نکته ی کلیدی رویداد تونگوسکا
این است که انفجار عظیمی وجود داشته است، یک موج ضربه ای بزرگ
بسیاری از درختان سوختند، یک آتش جنگلی بزرگ
و با این حال هیچ دهانه ای در زمین وجود ندارد
به نظر می رسد که تنها یک توضیح وجود دارد
که سازگار با این حقایق است
و آن توضیح این است
در سال 1908 یک تکه از یک دنباله دار
به زمین خورده است
هیچ کس نزدیک شدن آن را ندیده است
نقطه ی کوچکی از نور در روشنایی خورشید دم صبح گم شده است
برای قرن ها در منظومه ی خورشیدی درونی سرگردان بوده است
مثل یک توده ی یخ در اقیانوس فضای بین سیارات
ولی این بار به طور اتفاقی
یک سیاره در سر راهش قرار گرفت
از زمان و مسیری که رسیده است چیزی که به زمین خورده است
به نظر می آید تکه ای از دنباله داری به نام انکه باشد
که با سرعت بیش از 100 هزار کیلومتر بر ساعت برخورد کرده است
کوهی یخی به اندازه ی یک زمین فوتبال بوده است
که تقریبا یک میلیون تن وزن داشته است
هیچ هشداری وجود نداشته تا اینکه وارد جو زمین شده است
همراهان عزیز سینمافریک, متاسفانه پیج اینستاگرام ما بعد شش سال فعالیت توسط اینستاگرام غیرفعال شده, لطفا برای حمایت از ما پیج جدید رو دنبال کنید: Cinema.freakz
اگر همچین انفجاری امروز رخ بدهد
تصور می شود که وحشتی درست کند
که توسط یک جنگ افزار هسته ای درست می شود
همچین برخورد دنباله داری و توپ آتشینی
تمام تاثیرات یک انفجار هسته ای 15 مگاتنی را شبیه سازی می کند
که شامل ابر قارچی می شود به غیر از یک مورد
هیچ تشعشعی وجود نخواهد داشت
پس می شود یک اتفاق نادر ولی طبیعی
یعنی برخورد یک دنباله دار با زمین
مسبب یک جنگ هسته ای شود؟
این یک سناریو عجیب است: یک دنباله دار کوچک به زمین برخورد می کند
همانطور که این اتفاق در تاریخ زمین افتاده است
و واکنش تمدن های ما
یک خودتخریبی سریع است
شاید احتمال آن کم باشد ولی می تواند یک فکر خوب
برای درک دنباله دارها و برخوردها و فجایع آنها باشد
مقداری بهتر از آنچه که ما انجام می دهیم
حالا یک دنباله دار حداقل به همان دوری که ما امروزه درکشان می کنیم
اکثرا از یخ تشکیل شده است
یخ آب، شاید مقداری هم یخ آمونیاک
و یا مقدار کمی هم یخ متان
بنابراین در حمله به جو زمین
یک تکه ی نسبتا کم از یک دنباله دار
توپ آتشین درخشنده ی بزرگی و یک موج انفجار باشکوهی ایجاد خواهد کرد
درختان وجنگل ها را خواهد سوزاند
و باعث می شود یک صدا در سرتاسر دنیا شنیده شود
ولی نیازی نیست یک دهانه در زمین درست کند
چرا؟ چون یخ های موجود در دنباله دار در اثر برخورد ذوب می شوند
و تکه های کوچکی از دنباله دار قابل شناسایی خواهد بود
ما انسان ها دوست داریم به آسمان ها به عنوان جایی پایدار
آرام و بدون تغییر فکر کنیم
ولی دنباله دارها ناگهانی ظاهر می شود
و به طرز بدیمنی برای هفته ها شب پشت شب در آسمان دیده می شوند
پس این ایده رشد کرد که دنباله دار باید به یک دلیلی آنجا وجود داشته باشد
دلیل این بود که دنباله دارها پیشگویی یک فاجعه را می کنند
و مرگ شاه ها و سقوط پادشاهی ها را پیش بینی می کند
برای مثال در سال 1066 م
نورمن ها شاهد ظهور یا پیدایش دنباله دار هالی بودند
آنها فکر می کردند از آنجایی که یک دنباله دار باید سقوط یک پادشاهی را پیش بینی کند
سریعا به انگلستان حمله ور شدند
این پادشاه انگلستان، هارولد است که یک مقدار افسرده به نظر می رسد
اتفاقات در یک فرشینه ی بایو نوشته شده است
یک نوع روزنامه ی امروزی
یا در اوایل قرن 13
جوتو که یکی از بنیانگذاران نقاشی واقع گرای مدرن است
شاهد پیدایش دوباره ی دنباله دار هالی بود
و آن را در یک تولدی که داشت می کشید گنجاند
منادی یک نوع دیگر از تغییرات پادشاهی
در حوالی سال 1517
یک دنباله دار بزرگ دیگر ظاهر شد. اینبار در مکزیک دیده شد
و امپراطور آزتک ها، موکتزوما
شاید این او باشد
که سریعا ستاره بین هایش (طالع بین) را اعدام می کند
چرا؟ چون آنها دنباله دار را پیش بینی نکرده بودند و توضیحی هم برای آن نداشتند
موکتزوما مطمئن بود که دنباله دار خبر از اتفاق بدی دارد
او سرد و افسرده شد
و این مسئله صحنه را برای
پیروزی اسپانیایی ها و تسخیر مکزیک زیر نظر کرتیس آماده کرد
در موقعیت های زیادی اعتقادات خرافاتی به دنباله دارها
به پیشگویی ای از قبل تعیین شده تبدیل شد
این دو نمایش کاملا متفاوت
از دنباله دار بزرگ سال 1577 است
این یکی توسط ترک ها به تصویر کشیده شده است
و این یکی توسط آلمانی ها
در سال 1705 بالاخره ادموند هالی
فهمید که دنباله دار شگفت انگیز یکسانی
هر 76 سال یکبار به دقت زمین را هدف قرار می دهد
الان به آن دنباله دار، دنباله دار هالی می گویند
و این همان دنباله داری است که ما قبلا درباره ی آن صحبت کردیم. دنباله دار سال 1066
در آن نقطه موضوع کم کم
از وزن خرافاتیش کاسته شد ولی تمام نشد
ترس جمعی از دنباله دارها باقی ماند.خب برای مثال
به این دنباله دار در سال 1857 نگاه کنید
که بعضی از مردم فکر کردند به زمین خواهد خورد
از سال 1910 دنباله دار هالی یکبار دیگر ظاهر شده است
ولی این بار ستاره شناسان با استفاده از یک ابزار جدید به نام طیف نما
در دم دنباله دار گاز سیانوژن را کشف کردند
سیانوژن سمی است
زمین باید از پس این دم سمی بر می آمد
این گاز به طرز شگفت آوری رقیق بود
ولی به هیچ کس اعتماد دوباره ای نداد
برای مثال به تیتر روزنامه ی لس آنجلس اکزمینر
در تاریخ 9 مه سال 1910 نگاه کنید
نوشته: اون دنباله دار تو رو هنوز سیانوژن زده نکرده؟
کل نژاد بشریت در استحمام گازی
شوخی های زیادی را توقع داشته باشید
یا این یکی رو از روزنامه ی کرونیکل سن فرانسیسکو در تاریخ 5 مه سال 1910 بشنوید
دنباله دار می آید و شوهرتان اصلاح می شود
دنباله دار پارتی الان در نیویورک مد شده است
چیزهای خیلی جالبیه
در سال 1910 مردم دنباله دار پارتی برگذار می کردند، چیز زیادی
برای جشن گرفتن پایان دنیا به غیر از خوشحالی کردن قبل از اینکه اتفاق بیافتد وجود نداشت
کسانی هم بودند که قرص های دنباله دار می فروختند
فکر کنم یکی بعدا بخورم
و کسانی هم بودند که
ماسک های گازی برای مقاومت در برابر سیانوژن می فروختند
و دیوانگی برای وجود دنباله دار در سال 1910 متوقف نشد
خیلی قبل تر از سال 1066 انسان ها شیفته ی دنباله دارها بودند
نسل ما کم کم دارد آنها را درک می کند
عطارد، زهره، زمین و مریخ
سیاره های کوچکی هستند که اکثرا از سنگ و آهن تشکیل شده اند
در مسافت های دورتر که سردتر است سیاره های بزرگی وجود دارند
که اکثرا از گاز تشکیل شده اند
ولی دنباله دارها از یک ابر بزرگ در ماورای سیاره ها سرچشمه می گیرند
تقریبا نصف مسافت نزدیک ترین ستاره
گاهی اوقات یکی از آنها به سمت داخل سقوط می کند
و سرعتش با جاذبه ی خورشید زیاد می شود
چون اکثر آن از یخ تشکیل شده است، دنباله دار
وقتی به خورشید نزدیک می شود تبخیر می شود
بخار توسط باد خورشیدی به عقب رانده می شود
و دم دنباله دار را تشکیل می دهد
سپس دوباره به تاریکی بیرونی بر می گردد
و مدار گردش آن آنقدر بزرگ است
که برای میلیون ها سال برنخواهد گشت
این دنباله دارها دوره های بلند مدتی دارند
برای هر یک از دنباله دارهایی که به اندازه ی کافی به خورشید نزدیک می شود
میلیاردها دنباله دیگر وجود دارد
که در ماورای مدار پلوتون به آهستگی شناور هستند
خیلی کم می شود که یک دنباله دار با دوره ی بلند مدت در منظومه ی خورشیدی داخلی دیده شود
و به یک دنباله دار کوتاه مدت تبدیل شود
وقتی که از کنار یک سیاره ی بزرگ مثل زحل رد می شود
سیاره یک کشش گرانشی کوچک به آن وارد می کند
که آنقدری هست که آن را به یک مدار بسیار کوچکتر منحرف بکند
اگرچه برای تعداد کمی از آنها این اتفاق می افتد ولی آنهایی که اینطور می شوند
خیلی خوب شناخته می شوند چون همه ی آنها در فاصله های کمی برمی گردند
همین که در منظومه ی خورشیدی داخلی و در میان سیارات گیر بیافتند
احتمال برخوردهای نزدیک افزایش پیدا می کند
اینجا در دومین برخورد با زحل
دوره ی گردش دنباله دار را تا زمان تباهی کاهش می دهد
برای یک دنباله دار تا 10 هزار سال طول می کشد تا به یک برخورد نزدیک سیاره ای دست پیدا کند
ولی در این مطالعه ی کامپیوتری ما سرعت را بالا بردیم
یک برخورد سوم، این بار با مشتری
که مجددا دوره ی گردشی دنباله دار را کاهش می دهد
حالا دنباله دار باید به خورشید برسد
و هر چند سال یکبار یک دم را به خود اضافه کند
از آنجایی که گرد و غبار و گاز در دم برای همیشه در فضا گم می شوند
دنباله دار کم کم فرسوده می شود
تکه هایی از آن جدا می شوند
گاهی اوقات همانطور که ما دیده ایم به زمین هم حمله می کنند
در یک دوره ی چند هزار ساله
اگر یک دنباله دار با دوره ی کوتاه مدت به سیاره ای برخورد نکند
کاملا تبخیر خواهد شد
و از خود ذراتی به اندازه ی شن باقی خواهد گذاشت که به شهاب سنگ ها تبدیل می شوند
و هسته ی آن احتمالا به یک سیارک تبدیل می شود
قکر می کنم من یک دنباله دار خیلی معمولی بودم
و چیزی که شما خواهید دید نوعی از
گلوله ی برفی معلق است
که اکثر اوقات خود را در منظومه ی خورشیدی بیرونی سپری می کند
من یک کیلومتر عرض خواهم داشت
من اکثر روزهای خودم را
در تاریکی های ماورای زحل سپری و به دور خورشید می گردم
ولی در هر قرن یکبار من خودم را می بینم
که به داخل منظومه وارد می شوم. سریع و سریع تر
به سمت منظومه خورشیدی داخلی
از آن زمان از مدار مشتری رد خواهم شد
در راهم به سمت مریخ
دمایم بالا خواهد رفت چون به خورشید نزدیک تر می شوم
یک مقدار هم تبخیر می شوم
تکه های کوچکی از یخ و گرد و خاک
توسط باد خورشیدی به پشت من دمیده می شود
و یک دم اولیه برایم تشکیل می دهد
در مقیاس همچین مدلی از منظومه ی خورشیدی
من یک هسته ی دنباله داری
از یک دانه برف کوچکتر خواهم بود
اگرچه وقتی کاملا رشد کنم، دم من درازتر
از فضای بین جهان ها خواهد شد
حالا دیر یا زود
دنباله دارها در این مسیر طولانی و بیضی شکل به دور خورشید
باید با سیارات برخورد کنند
زمین و ماه
باید توسط دنباله دارها و سیارک ها بمباران شوند
باقی مانده های تاریخ اولیه ی منظومه ی خورشیدی
در فضای بین سیاره ای اجسام کوچکتر بیشتر از اجسام بزرگتر یافت می شود
پس باید بر روی یک سطح سیاره ای معین
برخوردهای اجسام کوچکتر بیشتر از اجسام بزرگتر دیده شود
پس احتمالا اتفاقی مثل برخورد تونگوسکا هر هزار سال
یکبار بر روی زمین اتفاق می افتد
ولی برخورد هسته ی یک دنباله دار بزرگ
مثل دنباله دار هالی، بزارید بگیم
تنها حدود هر یک میلیارد سال یکبار اتفاق می افتد
حالا آیا شواهدی از برخوردهای گذشته وجود دارد؟
وثتی یک دنباله دار بزرگ
یا یک سیارک بزرگ و سنگی به یک سیاره برخورد می کند
دهانه ای کاسه مانند درست می کنند
دهانه های برخوردی بر روی زمین که خوب باقی مانده اند اکثرا همین اواخر تشکیل شده اند
قدیمی تر ها فرو نشسته اند و به خاطر جریان آب ها و یا ساختار کوه ها
یا پر شدند و یا ساییده شده اند
برخورد ها در بقیه ی دنیاها اغلب دهانه هایی درست می کند
ولی وقتی هوا رقیق و نازک باشد
وقتی آب خیلی کم جریان داشته باشد و وقتی ساختار کوه ها ضعیف است
دهانه های باستانی حفظ می شود
این مورد در ماه و عطارد و مریخ صادق است
سیاره های زمین مانند همسایه ی ما
آنها به دور خورشید جمع شده اند
منبع گرما و نور آنها
مثل اینکه افراد در کمپ به دور آتش جمع شده باشند
سن آنها 4.5 میلیارد سال است
و همه شهادت می دهند که در زمان های دور
برخوردهای بزرگی صورت گرفته است
که دیگر در مقیاس و فراوانی آنها رخ نخواهد داد
اگر سریعا از
سیاره های زمین مانند بگذریم
به قلمرویی دیگر از منظومه ی خورشیدی پا می گذاریم
قلمروی مشتری
و غول های بزرگ دیگر یا سیاره های مشتری مانند
اینها جهان های بزرگی هستند که اکثرا از گازها تشکیل شده اند
هیدروژن، هلیوم و چیزهای دیگر
وقتی ما به سطح آن نگاه می کنیم سطح جامدی نمی بینیم
بلکه تنها تکه هایی موقعیتی از جو
و یک آرایش پیچیده از ابرهای چندرنگی
اینها سیاره های واقعی ای هستند
نه سیاره هایی جزء جزء مثل زمین
در حقیقت هزار زمین
در حجم مشتری جا می شود
اگر یک سیارک یا دنباله دار قرار بود
تصادفا به مشتری برخورد کند خیلی احتمالش کم است که دهانه ای از خود به جا بگذارد
احتمال دارد یک چاله ی زود گذر در ابرها درست کند ولی در همین حد
با اینحال می دانیم که منظومه ی خورشیدی بیرونی
با یک تاریخ چند میلیارد ساله
با دهانه های برخوردی رابطه دارد
ماه مشتری، کالیستو با هزاران دهانه پوشیده شده است
شواهدی مستقیم از برخوردهای باستانی ماورای مریخ
و دهانه های دیگری هم در یک ماه دیگر مشتری وجود دارد
اکثر هزاران دهانه ی بزرگ، بر روی ماه خودمان
میلیاردها سال پیش به وجود آمده است
ولی آیا سوابقی در زمان های تاریخی هم وجود دارد؟
احتمال خلاف آن هزار به یک است
بااینحال یک شاهد احتمالی می تواند از همچین
اتفاقی وجود داشته باشد
یکشنبه ی قبل از مهمانی یحیی
در سال 1178 بود
راهب های کلیسای کانتربوری دعای بعد از ظهر خود را خوانده بودند
و می خواستند برای استراحت شبانگاه بروند
برادر دانشمند، گرواسه
به سلولش برگشت تا کتاب بخواند
درحالیکه بعضی هم
رفتند بیرون تا از هوای ملایم ماه ژوئن لذت ببرند
در میان تفریحاتشان
فرصت این را داشتند تا شاهد یک صحنه ی شگفت انگیز باشند
انفجاری بزرگ بر روی ماه
این زمانی بود
که تصور می شود آسمان بدون تغییر و ثابت است
به نظرشان ماه، ستاره ها و سیاره ها خالص می آمدند
چون آنها از جریانی عادی و الهی، روزمره و بدون تغییر پیروی می کردند
از آنها توقع می رفت تا بدون مزاحمت ناشایسته ای رفتار کنند
مثل راهب ها در یک صومعه
آیا عاقلانه بود که همچین دیدگاهی را مورد بحث قرار بدهند؟
در هر زمان و فرهنگی
فشارهایی برای همنوایی با تبعیضات شایع وجود دارد
ولی همچنین در هر مکان و دوره ای
کسانی هستند که برای ارزش ها احترام قائلند.کسانی که شواهد را به درستی ثبت می کنند
نسل های آینده مدیون همچین کسانی هستند
آتشی بر روی ماه
آیا می تواند نشانه ای از بخت و اقبال نحس باشد؟
آیا این واقعه باید در صومعه ثبت شود؟
آیا این اتفاق ظهور نیروی شر است؟
گرواسه از کانتربوری یک تاریخدان بود
که امروزه به عنوان گزارشگری قابل اعتماد
از اوضاع سیاسی و فرهنگی زمان خودش شناخته می شود
این گزارش او از گواهی شاهدانی است که او مسلم دانسته است
یک ماه نو درخشان
که مثل همیشه در این مرحله
شاخ های آن به سمت شرق نشانه رفته بود
ناگهان شاخ بالایی به دو قسمت تقسیم شد
از نقطه ی میانی این تقسیم، یک شعله ی سوزنده بیرون زد
و تا فاصله ای قابل توجه هم انتشار یافت
آتش، ذغال های داغ و جرقه ها
گرواسه ادامه می دهد بعد از این تغییر شکل ها
ماه از شاخ تا شاخی که در مسیر کلش قرار داشت
ظاهری سیاه به خود گرفت
گرواسه از تمامی شاهدین گواهی گرفت
او بعدا نوشت
نویسنده ی این گزارش به وسیله ی کسانی که با چشم خودشان دیدند
و آماده اند تا شرافت خود را بر قسم شان که هیچ چیزی را
اضافه یا اشتباه نگفته اند گرو بگذارند نوشته است
گرواسه گزارش را به روزنامه سپرد
و ستاره شناسان 8 قرن بعد را قادر کرد
تا تلاش کنند و اتفاقی که واقعا افتاده است را بازسازی کنند
احتمالا 200 سال قبل از چاسر بود
که 5 راهب اتفاقی شگفت انگیز تر از
داستان های معروف کانتربری دیدند
اگر یک کوه کوچک شناور قرار بود به ماه بخورد
سریعا ماهواره های خود را به سمت ماه می چرخاندیم
بالاخره لرزش ها می خوابید ولی نه در کمتر از 800 سال
بنابراین آیا ماه هنوز دارد از آن برخورد تکان می خورد؟
فضانوردان آپولو آرایشی از آینه های مخصوص بر روی ماه کار گذاشتند
منعکس کننده هایی که توسط دانشمندان فرانسوی هم ساخته شدند
توسط وسیله های نقلیه ی لوناخود شوروی کار گذاشته شدند
وقتی یک باریکه ی لیزر از زمین به آینه برخورد می کند و برمیگردد
زمان این سفر رفت و برگشت را می توان اندازه گیری کرد
در رصدخانه ی مک دونالد دانشگاه تگزاس
یک باریکه ی لیزر آماده ی شلیک شدن به منعکس کننده های ماه
در فاصله ی 380 هزار کیلومتری است
با ضرب کردن زمان سفر در سرعت نور
فاصله ی آن نقطه را می توان به دست آورد
آن هم با دقتی برابر 7 تا 10 سانتیمتر
عرض یک کف دست
وقتی همچین اندازه گیری هایی در طی سالهای متمادی تکرار شود
حتی یک جنبش بسیار ناچیز در حرکت ماه
می تواند تشخیص داده شود
دقت آن شگفت انگیز است
خطای آن خیلی کمتر از
یک میلیونم یک درصد است
ماه اینطور که پیداست به آرامی مثل یک ناقوس تکان می خورد
و انگار یک دنباله دار در کمتر از
هزار سال پیش به آن خورده است
بنابراین می توان شواهدی فیزیکی برای گزارش
راهب های کانتربوری در قرن 12 در عصر پرواز فضایی پیدا کرد
اگر 800 سال پیش یک دنباله دار بزرگ به ماه برخورد کرده باشد
دهانه باید امروزه برجسته باشد
و هنوز توسط اشعه های درخشان
تیغ آفتاب نازک از گرد و غبار پخش شده توسط برخورد احاطه شده باشد
در طی میلیاردها سال تشعشعات ماهی فرسوده شده اند
ولی در طی صدها سال این اتفاق نیافتاده است
و یک باریکه ی تازه ی دهانه ای به نام جوردانو برونو
در منطقه ای از ماه وجود دارد که یک انفجار در سال 1178 در آنجا
گزارش داده شده است
کل فرگشت ماه
داستانی از بلایای متمادی است
چهار و نیم میلیارد سال پیش
ماه داشت از تخته سنگ های بین سیاره ای تشکیل میشد
و دهانه ها در سرتاسر سطح آن شکل می گرفتند
انرژی آزاد شده کمک کرد تا پوسته را ذوب کند
بعد از اینکه اکثر این خرده ها توسط ماه جارو شدند سطح سرد شد
ولی حدود 3.9 میلیارد سال پیش
سیارکی بزرگ با آن برخورد کرد
موج ضربه ای را تولید کرد که دوباره قسمتی از سطح ماه را ذوب کرد
چاله ی به وجود آمده دوباره
احتمالا توسط گدازه ی تاریکی پوشانده شده است
و یکی از دریاهای خشک ماه را تولید کرده است
برخوردهای اخیر دهانه هایی با اشعه های درخشان حفر کرده است
که نام آنها را کوپرنیک و اراتوستن گذاشته اند
ویژگی های مشابه بشر در ماه
تاریخچه ای از برخوردهای باستانی است
اکثر سیارک های اصلی
در ساختن ماه و سیاره ها جارو شدند
بسیاری از آنها هنوز در کمربند سیارکی به دور خورشید می گردند
بعضی از آنها توسط کشش های گرانشی
یا به وسیله ی برخورد با سیارک های دیگر شکسته شده اند
یا توسط سیاره ها به دام افتاده اند. برای مثال فوبوس که به دور مریخ می گردد
یا یک ماه نزدیک به مشتری به نام آمالتیا
مشابه کمربند سیارکی، حلقه های زحل است
که از میلیون ها ماه کوچک یخی و معلق درست شده است
شاید حلقه های زحل ماهی است
که از تشکیل آن توسط کشش گرانشی زحل جلوگیری به عمل آمده است
یا شاید باقی مانده های یک ماه است که آنقدر نزدیک شده است
که توسط کشش گرانشی زحل تکه تکه شده است
مطمئنا جای دوست داشتنی ای است
به تازگی هم کشف شده است که مشتری یک سیستم حلقه ای دارد
که از زمین نامعلوم است
حالا یک بحث کنجکاوانه ای وجود دارد
که اکثر برخوردهای بزرگ در منظومه ی خورشیدی را ارائه می کند
و توسط یک روانپزشک به نام
ایمانوئل ولیکوفسکی در سال 1950 ارائه شده است
او پیشنهاد کرد
که جسمی ار جرم سیاره ای که او به آن دنباله دار می گفت
به نوعی در سیستم مشتری تولید شده است
او دقیقا نمی گوید که چطور تولید شده است
ولی شاید
از مشتری
به بیرون پرتاب شده است
به هر حال، با آن که حدود 3500 سال قبل درست شده است، او تصور می کند
برخوردهای مکرر ونزدیکی با مریخ
و با سیستم ماه- زمین داشته است
و عواقب کتاب انجیل را به شوخی گرفته است
جدائی دریای سرخ تا موسی و اسرائیلی ها بتوانند
از نیروهای فرعون دوری کنند
و متوقف کردن چرخش زمین وقتی که
یوشع به خورشید دستور داد تا در شهر گیبئون بایستد
همچنین او تصور کرد که سیل عظیمی وجود داشته است
و در آن زمان زمین را آتش فشان های زیادی تسخیر کرده بود
بعد از کامل شدن یک بازی خیلی پیچیده ی
بیلیارد بین سیاره ای
ولیکوفسکی اظهار کرد که این دنباله دار
به مداری کاملا مدور ثابت وارد شد
و به
سیاره زهره تبدیل شد
که او ادعا می کند تا آن موقع اصلا وجود نداشته است
خب این ایده ها کاملا اشتباه هستند
هیچ مشکلی با برخوردها در علم ستاره شناسی وجود ندارد
ما تکه های برخوردی دیده ایم
و شواهدی از آن در سرتاسر منظومه ی خورشیدی وجود دارد
مشکل با برخوردهای اخیر و بزرگ بوده است
در هر مدلی با این مقیاس
غیر ممکن است که هم اندازه ی سیاره ها را داشته باشید
و هم اندازه ی مدار آنها را با مقیاس مشابه داشته باشید
چون آنوقت سیاره ها خیلی کوچک می شوند و دیده نمی شوند
اگر سیاره ها در همچین مدلی به مقیاس
دانه های شن بودند
اونوقت میشد کاملا واضح
ورود یک دنباله دار را به منظومه ی خورشیدی داخلی دید
و احتمال خیلی کمی برای برخورد با سیاره ای وجود داشت
آن هم تنها در چند هزار سال
علاوه بر این
زهره یک سیاره ی سنگی و آهنی است
که هیدروژن بسیار کمی دارد
در حالیکه مشتری، جایی که ولیکوفسکی تصور می کند زهره از آنجا آمده است
تنها از هیدروژن تشکیل شده است
هیچ منبع انرژی ای در مشتری وجود ندارد تا سیاره یا دنباله داری را به بیرون پرتاب کند
اگر یکی از آنها به منظومه ی خورشیدی داخلی وارد شود
هیچ راهی وجود ندارد که بتواند زمین را از چرخش خود بازدارد
و اگر می توانست، هیچ راهی وجود ندارد که زمین دوباره شروع به چرخیدن کند
آن هم در بازه ای 24 ساعته
هیچ شواهد زمین شناسی برای سیل و فعالیت آتش فشانی
در 3500 سال قبل وجود ندارد
ستاره شناسان بابلی زهره را در مدار ثابت
حال حاضرش مشاهده کرده بودند
قبل از اینکه ولیکوفسکی بگوید که وجود داشته است
و الی آخر
فرضیه های زیادی در علم وجود دارند که اشتباه هستند
اشکالی ندارد. این روزنه ای است تا ببینیم چه چیزی درست است
علم یک فرآیند خود اصلاح کننده است
تا مورد قبول واقع شود و ایده های جدید باید
استانداردهای سختی از شواهد و بررسی را پشت سر بگذارند
بدترین وجه کار ولیکوفسکی این نیست که
خیلی از ایده های او اشتباه یا احمقانه بوده است
یا در کل با حقایق در تناقض بوده اند
بلکه بدترین وجه این است که بعضی از دانشمندان
سعی کردند جلوی ایده های ولیکوفسکی را بگیرند
جلوگیری از ایده های ناراحت کننده در دین ها و سیاست های مختلف شایع است
ولی این راه دانش نیست
و هیچ حایی برای آن در تلاش علمی وجود ندارد
ما پیشاپیش نمی دانیم
افکار بنیادی درباره ی منظومه ی خورشیدی دوست داشتنی
و اسرار آمیز ما از کجا سر بر خواهند آورد
و تاریخ مطالعه ی ما در منظومه ی خورشیدی به خوبی نشان می دهد
که ایده های مرسوم و مورد قبول واقع شده، اغلب اشتباه گرفته می شوند
و آن ایده ی بنیادی
می تواند از غیر منتظره ترین منابع ظهور کند
ما بر روی سیاره ی زمین رشد کردیم
و به همین دلیل اینجا را محیطی خوش آیند می دانیم
ولی در همسایگی ما زهره واقع شده است
که تا همین اواخر غرق رازهای مختلفی بود
تقریبا اندازه و جرم یکسانی با زمین دارد
و احتمالا سیاره ی دوقلوی ما یک سیاره ی تابستانی آرام است
کمی گرم تر از زمین چون به خورشید نزدیک تر است دیگر نه؟
آیا در آنجا دهانه، آتش فشان، کوه، اقیانوس و حیات وجود دارد؟
اولین نگاه به زهره را گالیله در سال 1609 با یک تلسکوپ انداخت
ولی تنها چیزی که توانست ببیند یک دایره بدون ویژگی خاصی بود
همچنانکه تلسکوپ های بصری بزرگتر شدند، این چیزی است که هر کسی می توانست ببیند
صفحه ای با هیچ ویژگی خاص و قابل توجهی
زهره مشخصا با یک لایه ی مات پوشیده شده بود
ابرهای ضخیمی که سطح آن را پوشانده بودند
برای قرن ها حتی مواد تشکیل دهنده ی ابرهای زهره ناشناخته بود
منظورم این است که شما می توانید بروید بیرون به بالا نگاه کنید و زهره را با چشمان غیر مسلح ببینید
ببینید که نور خورشید از ابرهای زهره منعکس می شود
به چه چیزی داریم نگاه می کنیم؟ ابرها از چه چیزی درست شده اند؟
هیچ کس نمی دانست
در نتیجه تصورات شروع به آشوب کردند
نبود هر چیزی که نمی توانستید بر روی زهره ببینید
به بعضی از دانشمندان و یک سری دیگر اجازه داد تا اینطور نتیجه بگیرند
که سطح زهره یک باتلاق است
این بحث، اگر بتوانیم همچین عبارتی به آن بدهیم
اینطور پیش می رفت
من نمی تونم چیزی روی سطح زهره ببینم
چرا؟
چون با لایه ای متراکم از ابرها پوشیده شده
ابرها از چه چیزی درست شدند؟
البته که آب. بنابراین زهره باید آب زیادی بر روی خودش داشته باشد
پس سطح زهره باید مرطوب باشد
اگر سطح آن مرطوب است پس احتمالا یک باتلاق است
اگر آنجا مردابی باشد پس گیاه سرخس هم وجود دارد. اگر سرخس وجود دارد
احتمال دارد که حتی دایناسورها هم وجود داشته باشند
مشاهدات: تو نمی تونی هیچی ببینی
نتیجه: دایناسورها
اگر نگاه کردن به زهره اینقدر بی حاصل بود
چه کارهای دیگری شما می توانستید انجام دهید؟
سرنخ بعدی با کار دیگری پیش آمد:
یک منشور
یک باریکه ی شدید از نور سفید معمولی از یک شکاف باریک رد می شود
و بعد از آن از منشور رد می شود
نتیجه ی آن رد کردن نور سفید
به زنگین کمانی از رنگ ها است
به این الگوی رنگین کمانی یک طیف گفته می شود
بهش فکر کنید. نور سفید وارد منشور می شود
چیزی که از منشور در می آید نورهای رنگی است
نورهای زیاد. آنها از کجا آمدند؟
آنها باید در نور سفید پنهان شده باشند
نور سفید باید ترکیبی از نورهای مختلفی باشد
اینجا ما طیفی را می بینیم
که از بنفش، آبی، سبز، زرد، نارنجی و قرمز تشکیل شده است
از آنجایی که ما این رنگ ها را می بینیم به این طیف نور مرئی می گوییم
خورشید نورهای مرئی زیادی از خود ساتع می کند. هوا به آن شفاف است
بنابراین چشم ما رشد کرده است تا در نور مرئی کار کند
ولی فرکانس های دیگری از نور وجود دارد که چشم ما نمی تواند آنها را تشخیص بدهد
در ماورای بنفش، فرابنفش وجود دارد
وجود دارد ولی شما به ابزاری به دیدن آن نیاز دارید
آنسوی نور فرابنفش، اشعه ی ایکس و سپس اشعه های گاما وجود دارد
در سمت دیگر نور مرئی در آنسوی قرمز
اشعه ی فروسرخ وجود دارد که باز وجود دارد ولی نامرئی است
در ماورای فروسرخ، امواج رادیویی قرار دارند
حالا این بازه ی کلی از اشعه های گاما تا
امواج رادیویی
نورهای مختلفی هستند
تفاوت آنها تنها در فرکانس آنها است
اتفاقا تمامی آنها در ستاره شناسی قابل استفاده هستند
ولی به خاطر محدودیت های چشم ما
یک تبعیض، تمایل،یک طرفداری
به این نواره ی رنگین کمانی کوچک از نورهای مرئی داریم
حالا یک طیف می تواند در یک روش ساده و زیبا استفاده شود
تا مواد تشکیل دهنده ی جو یک سیاره
یا یک ستاره را مشخص کنیم
اتم ها و مولکولهای مختلف
فرکانس های یا رنگ های نوری مختلفی را به خود جذب می کنند
و آن فرکانس های جذب یا گم شده به شکل خط های سیاه در طیف نوری ای
که ما از سیاره یا ستاره دریافت می کنیم ظاهر می شوند
تک تک مواد سازنده یک اثر انگشت نهادین دارند
یک امضای طیفی
که اجازه می دهد در فواصل خیلی دور هم قابل شناسایی باشند
در نتیجه گازهای موجود در جو زهره
در فاصله ی 60 میلیون کیلومتری
را می توان از زمین تشخیص داد
هنوز خیلی برای من جالبه که ما می توانیم بگوییم که یک چیز از چه چیزهایی درست شده است
آن هم در فواصل بسیار طولانی بدون حتی لمس کردن آن
چشم ما نمی تواند قسمت فروسرخ طیف را ببیند
ولی تجهیزات ما می توانند
این یک الگوی جذب از دی اکسید کربن های خیلی زیادی است
خط های تیره در الگوی مشخصات در فرکانسی مشخص
شما یک سری متفاوت از خط های فروسرخ را می بینید
که می توانیم بگوییم که اگر بخار آب وجود داشت به وجود می آمدند
اگر زهره واقعا مرطوب باشد آنوقت شما می توانید این مسئله را
به وسیله ی پیدا کردن الگوی بخار آب در جو آن مشخص کنید
ولی در حدود سال 1920 وقتی که این آزمایش برای اولین بار انجام شد
جو زهره به نظر نمی آمد که حتی مقدار کمی
از بخار آب در ابرهای بالای سرش داشته باشد
و به همین خاطر به جای یک سطح باتلاقی و مرطوب
گفته شد که زهره یک سیاره ی کاملا خشک و صحرایی است
با ابرهایی که از گرد و غبار سیلیکاته درست شده اند
ولی بعدا مشاهدات مربوط به طیف نگار
خط های جذب شده ی مشخصاتی
از مقدار عظیمی از دی اکسید کربن را نشان داد
دانشمندان فکر کردند باید مقدار زیادی مواد تشکیل دهنده ی کربنی بر روی سطح آنجا وجود داشته باشد
و سطح این سیاره با نفت خام پوشیده شده باشد
بقیه موافق بودند که جو خشک است ولی سطح مرطوب است
با این همه دی اکسید کربن باید آب کربناته باشد
آنها فکر می کردند که سطح زهره با آب گازدار پوشیده شده است
اولین سرنخ برای وضعیت واقعی زهره
از مشاهدات قسمت فرابنفش یا فروسرخ طیف پیدا نشد
بلکه از اینجا در ناحیه ی رادیویی
ما به ایده ی سیگنال های رادیویی از حیات هوشمند
یا حداقل حیات نیمه هوشمند عادت کرده ایم. مثل تلویزیون و رادیو
ولی دلایل مختلفی وجود دارند که چرا اجسام طبیعی از خود نور ساتع می کنند
یکی از دلایل این است که آنها داغ هستند
و وقتی در سال 1956
ونوس برای اولین بار توسط تلسکوپ های رادیویی رصد شد
کشف شد که سیاره از خود امواج رادیویی ساتع می کند
اگر در دمای بسیار بالایی قرار داشته باشد
ولی اثبات اصلی که نشان داد سطح زهره بسیار داغ است
زمانی به دست آمد که اولین فضاپیما به ابرهای زهره وارد شد
و به آهستگی بر روی سطح نزدیک ترین سیاره ی ما نشست
اینها فضاپیماهای بی نام سری ونرا شوروی بودند
در فضاپیمای تخیلی ما، این مسیر را دوباره می رویم
از دور، سیاره ی دوقلوی ما به نظر آرام و ساکت می آید
و ابرهایش بی حرکت به نظر می رسند
این ابرها نزدیک بالای یک اقیانوس بزرگ از هوا هستند
که حدود 100 کیلومتر ضخامت آن است و عمدتا از دی اکسید کربن تشکیل شده است
مقداری نیتروژن، مقدار کمی بخار آب و بقیه ی گازها وجود دارند
ولی تنها از هیدروکربن ها می شود اثری پیدا کرد
این ابرها ظاهرا آب نیستند
ولی مایعی غلیظ از اسید سولوفوریک هستند
حتی در این ابرهای در ارتفاع
زهره کاملا مکانی نامطبوع است
ابرها توسط سولفور زرد شده اند
طوفان های بزرگی در اینجا وجود دارد
هر چه قدر به پایین نزدیک تر می شویم مقادیر بیشتری
از گاز سمی گوگرد دی اکسید وجود دارد
فضار آنقدر افزایش پیدا می کند که فضاپیمای اولیه ی ونرا
به وسیله ی وزن جو اطراف
مثل قوطی های حلبی مچاله شد
زیر ابرها، در هوای چگال و پاک
به درخشندگی یک روز ابری بر روی زمین است
ولی جو آنقدر ضخیم است که زمین به نظر موجدار
کج است
فضار جوی اینجا 90 برابر فشار زمین است
دما 380 درجه ی سانتیگراد است
داغ تر از داغ ترین اجاق خانگی
اینجا جهانی است که با گرمای سوزان
فشار خرد کننده، گازهای سولفور
و یک منظره ی متروک و مایل به قرمز مشخص شده است
به دور از تصورات یک بهشت خنک توسط دانشمندان اولیه
زهره جایی در منظومه ی خورشیدی است که بیشتر شبیه جهنم می ماند
ولی امروزه به عنوان رسمی قدیمی
مسافرانی هستند که جرات دیدن جهنم را دارند
ونرا 9 اولین فضاپیما در تاریخ بشریت بود
که عکسی از سطح زهره برای زمین فرستاد
دید که صخره ها فرسوده شده بودند
احتمالا توسط گازهای خورنده
شاید چون اینقدر دما بالا است
که قسمتی از سنگ ها ذوب می شود و به کندی جریان پیدا می کنند
فضاپیمای ونرای شوروی، قطعات الکترونیکی آن که خیلی وقت پیش پخته شد
به آهستگی بر روی سطح زهره خورده می شود
آنها اولین فضاپیماهایی از زمین هستند
که تا به حال بر روی سیاره ای دیگر فرود آمده اند
دلیل اصلی ای که زهره مثل جهنم می ماند
به نظر می آید چیزی باشد که به آن اثر گلخانه ای می گویند
نور خورشید معمولی مرئی به ابرها نفوذ می کند دمای سطح را بالا می برد
ولی جو چگال مثل یک پتو برای سطح عمل می کند
و از رفتن آن به فضا جلوگیری می کند
جوی که 90 برابر جو ما فشار دارد
و از دی اکسید کربن، بخار آب و گازهای دیگر تشکیل شده است
نور مرئی خورشید را به داخل راه می دهد
ولی نمی گذارد نور فروسرخ ساتع شده از سطح بیرون برود
دما افزایش پیدا می کند
تا اینکه تشعشعات فروسرخ به آهستگی به فضا می روند
و نور خورشیدی که به سطح می رسد را به تعادل می رساند
اثر گلخانه ای می تواند یک جهان زمین مانند را
به یک سیاره ی جهنمی تبدیل کند
در این دیگ به نظر نمی رسد چیزی زنده وجود داشته باشد
حتی جاندارانی که خیلی با ما فرق می کنند
مولکول های زیستی ممکن
به راحتی تکه تکه خواهند شد
جهنم زهره در مقایسه ای مطلق
با بهشت نسبی جهان همسایه اش است
خانه ی کوچک ما، زمین
اینجا جو 90 برابر نازک تر است
اینجا دی اکسید کربن و بخار آب
اثر گلخانه ای ملایمی درست می کنند
که زمین را تا چند درجه بالای نقطه ی انجماد آب بالا می برد
بدون آن، اقیانوس های ما منجمد خواهند شد
مقدار کمی از اثر گلخانه ای خوب است
ولی زهره یادآوری نحس است
که بر روی جهانی مثل زمین
می تواند اوضاع به هم بریزد
هیچ ضمانتی وجود ندارد که سیاره ی ما همیشه مهمان نواز خواهد بود
برای حمایت از این جهان بخشنده
ما باید آن را درک کنیم و از آن متشکر باشیم
زمین در چشمان جایی است
زیباتر از هر چیزی که ما می شناسیم
ولی این زیبایی توسط تغییرات به وجود آمده است
آرام، تقریبا تغییراتی که قابل ردیابی نیستند
ناگهانی و خشن
در کیهان، هیچ راه فراری از تغییرات وجود ندارد
مجسمه ی ابوالهول، سر انسان و بدن شیر
که بیش از 5500 سال پیش ساخته شده است
این صورت یکبار شکسته شد و دوباره به حالت اول بازگردانده شد
مثل این پنجه ای که من بر روی آن ایستاده ام
پنجه تا این اواخر در شن دفن شده بود
و از فرسایش در امان بوده است
صورت آن الان خراب شده است
به خاطر هزاران سال ماسه پرانی در صحرا
و یک مقدار باران
در شهر نیویورک یک ستون هرمی شکل سنگی به نام سوزن کلئوپاترا وجود دارد
که از مصر می آید
در کمتر از یک قرن پیش در پارک مرکزی شهر نیویورک
نوشته های روی آن ستون کاملا پاک شد
نه توسط شن یا آب
بلکه توسط دود و آلودگی های صنعتی
چیزی شبیه جو زهره
فرسودگی آهسته اطلاعات را پاک می کند
بر روی زمین
رشته کوه ها توسط فرسایش از بین می روند
در ده ها میلیون سال
و دهانه های برخوردی کوچک شاید در صدها هزار سال فرسوده شوند
و بهترین ابزارهای انسان ها
در هزار یا ده ها هزار سال فرسوده می شوند
به علاوه برای همچین فرآیند آهسته و یکنواختی
فجایع نادر ولی ناگهانی ای وجود دارد
ابوالهول بینی اش را از دست داده است
در واکنش به تجاوزی بی اساس، بعضی از سربازان به آن شلیک کردند
اگر می خواهید به اندازه ی کافی صبر کنید همه چیز تغییر می کند
فرآیندی آهسته و یکنواخت، وقایعی نا پیشامد
سوزش یک دانه شن
افتادن یک قطره آب
می تواند در طی اعصار کاملا چشم انداز را تغییر دهد
و فرآیندهایی نادر و خشن
وقایعی استثنائی که در طول یک عمر دو بار اتفاق نمی افتد
و همچنین تغییرات بزرگی را ایجاد می کند
هم مسائل مهم و هم مسائل ناچیز
معماری دنیای طبیعی هستند
هــمـراهــان عــزیـز ســیــنـما فــریــک, صــفـحـه ایــنــســتـاگـرام مــا بـا یـک و سـه مـیـلـیـون دنــبـال کـنـنـده از دســتـرس خــارج شــده, بــرای حـمایـت از مــا لـطـفـا صــفـحـه جــدیـد ایــنــسـتاگـرام مــا را دنــبــال کــنـیـد, آیــدی جدید: cinema.freakz
تخریب درختان و چمنزارها
سطح زمین را درخشان تر می سازد
نور خورشید بیشتری به فضا بازتاب خواهد داد و سیاره ی ما را خنک خواهد کرد
بعد از اینکه ما آتش را کشف کردیم
درختان جنگل را عمدا سوزاندیم
تا زمین را به وسیله ی فرآیندی به نام
کشاورزی بزن و بسوزان پاک کنیم
و امروزه جنگل ها و چمنزارها بیهوده و بی اهمیت نابود می شوند
توسط انسان هایی که
برای زیبایی درختان خویشاوند ما اهمیتی قائل نمی شوند
و درباره ی فجایع احتمالی آب و هوایی که این مقیاس سوزاندن زیاد
از جنگل ها امکان به وجود آمدن آنها را درست می کند چیزی نمی دانند
تخریب بدون تبعیض حیات گیاهی
امکان دارد باعث تغییر آب و هوای جهانی
در روش هایی شود که هیچ دانشمندانی هنوز نتوانسته پیش بینی کند
تا همین الان کاملا راه های بزرگ
پوست پشتیبان حیات زمین را مسدود کرده است
و با اینحال، ما با سرعتی رو به رشد زمین را غارت می کنیم
انگارکه اینها تنها متعلق به این یک نسل است
انگار که اینها مال ماست تا هر طور که دلمان می خواهد با آن رفتار کنیم
زمین مکانیزم هایی برای پاک کردن خودش دارد
تا مواد شیمیایی را از سیستمش خنثی و بی اثر کند
ولی این مکانیزم ها تا نقطه ای کار می کنند
و در ماورای بعضی از آستانه های بحرانی می شکنند
تخریب برگشت ناپذیر خواهد بود
نسل ما باید انتخاب کند
برای کدام یک ارزش بیشتری قائلیم: منافع کوتاه مدت
یا قابلیت سکنی در طولانی مدت برای سیاره ی ما؟
جهان از نظر سیاسی تقسیم شده است
ولی از نظر محیط زیستی و بوم شناختی در هم پیچیده شده است
هیچ رشته ی بی فایده ای در تار و پود اکوسیستم وجود ندارد
اگر شما هر کدام از آنها را قطع کنید، بسیاری دیگر را هم از هم باز می کنید
ما دنیاهای دیگری را کشف کرده ایم
با جوهای خفه کننده و سطح های مرگبار
آیا ما باید این جهنم ها را بر روی زمین بازسازی کنیم؟
ما به ماه های متروک و سیارک های لم یزرع برخوردیم
آیا ما باید این دنیای آبی و سبز را شبیه آنها زخمی کنیم؟
بلایای طبیعی نادر هستند
ولی اغلب آنها به اندازه ی کافی وجود دارند
ما نیاز نداریم دست طبیعت را در فشار قرار دهیم
اگر ما زمین را تخریب کنیم، جای دیگری برای رفتن نداریم
این یک جهان یک بار مصرف نیست
و ما هنوز قادر نیستیم سیارات دیگر را مهندسی دوباره ای بکنیم
بی رحم ترین صحرای زمین
خیلی مهربان تر از هر جایی بر روی مریخ است
سطح شنی و درخشان و جو گرد و خاکی مریخ
آنقدری نور خورشید را به فضا بازتاب می دهد که سیاره را سرد می کند
و تمام آب روی سطح آن را منجمد می کند و آن را در عصر یخبندانی دائمی اسیر می کند
فعالیت های انسانی چشم انداز و جو ما را درخشان کرده است
آیا این مسئله بالاخره منجر به یک عصر یخبندان می شود؟
در همان زمان ما داریم مقادیر زیادی دی اکسید کربن آزاد می کنیم
که اثر گلخانه ای را افزایش می دهد
زمین نیاز ندارد خیلی شبیه زهره شود
و برای آن باید متروک و مرده شود
احتمال دارد آنقدری طول نکشد تا هوای زمین بی ثبات شود
تا این بهشت، تنها خانه ی ما در کیهان را به
یک جهنم تبدیل کند
مطالعه ی آب و هوای جهانی، تاثیر خورشید
مقایسه ی زمین با جهان های دیگر
این موضوعات در اولین مراحل رشد و پیشرفت هستند
آنها به طور ناخواسته و ناچیز ذخیره شده اند
در همین حین ما به گذاشتن مواد مختلف در جو زمین ادامه می دهیم
موادی که درباره ی تاثیر طولانی مدت آنها بی خبر هستیم
اینها جهان هایی هستند که به اندازه ی زمین وعده های معلومی دارند
ولی همه چیز درست پیش نرفته است
دانستن اینکه جهان ها هم می میرند به ما هشدار می دهد
اگر یک مهمان از یک جهان دیگر به اینجا بیاید، چه دلیلی می توانیم
برای نظارت مان از زمین بدهیم؟
در تاریخ منظومه ی خورشیدی تا به حال شده است که جهانی از بین برود؟
بسیاری از ماه های منظومه ی خورشیدی بیرونی دهانه های برخوردی زیادی بر روی خود دارند
که توسط برخورد دنباله دارها به وجود آمده است
بعضی چنان دهانه های بزرگی دارند
که اگر سیارک دنباله دار برخورد کرده کمی بزرگتر بود
ماه خرد می شده است
نتیجه ی همچین برخوردی چه شکلی می تواند باشد؟
شاید یک حلقه ی سیاره ای
این ایده در حال رشد است که جهان های کوچکی
هر چند وقت یکبار توسط یک برخورد با دنباله دار ویران می شود
سپس تکه های آن به آهستگی به هم می چسبند و دوباره یک ماه
از خاکسترهای خود به وجود می آید
بعضی از ماه ها امکان دارد چندین بار نابود شده و دوباره ساخته شده باشند
برای جهان خودمان خطر این مسائل خیلی کم است
از زمانی که این سری پخش شد
خطر اثر گلخانه ای افزایش پیدا کرده
و بسیار قابل لمس تر شده است
ما سوخت های فسیلی مثل ذغال سنگ، گاز و نفت خام می سوزانیم
و دی اکسید کربن بیشتری وارد جو می کنیم
و از اینرو دمای زمین را بالا می ببریم
وضعیت جهنمی بر روی زهره یادآور این است که
این مسئله ای جدی است
مدل های کامپیوتری که به خوبی
آب و هوای سیارات دیگر را توضیح می دهند
مرگ جنگل ها را پیش بینی می کنند
مزرعه ها خشک می شوند، شهرهای ساحلی غرق می شوند
مهاجران محیط زیستی
فجایع را در قرن آینده پخش می کنند
مگر اینکه ما روش های خود را عوض کنیم
چکار باید بکنیم؟
چهار چیز
یک: از سوخت های فسیلی موثرتر استفاده کنیم
چرا مصرف سوخت ماشین ها را پایین نیاوریم؟
دو: برای منابع انرژی دیگر تحقیق و توسعه پیدا کنیم
مخصوصا انرژی خورشیدی
سه: در بازه های وسیع جنگل ها را احیا کنیم
و چهار: کمک کنیم میلیاردها انسان فقیر
به خودکفایی برسند
که قدمی کلیدی برای جلوگیری از رشد جمعیت جهان است
هر کدام از این قدم ها ما را از گرمایش جهانی دور می کند
هیچ کس اشاره نکرد که مشکل زهره این است که
زمانی ساکنین سیاره ی زهره ماشین هایی با سوخت بی کیفیت می سوزاندند
ولی نزدیک ترین همسایه ی ما هنوز یک هشدار خشن
از سرنوشت احتمالی از جهان های زمین مانند است
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]